บทที่ 819 ที่จริงข้าสบายดี

“แต่ข้ากลัว......” เฟิ่งชิงเฉินสะอื้นพร้อมกล่าวออกมา

นี่ไม่ใช่การงอแง นางกลัวจริง ๆ กลัวว่าวันนี้ตนเองจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และกลัวว่าพรุ่งนี้ตนเองจะไม่สามารถขยับเขยื้อน

สำหรับเรื่องนี้ เสด็จอาเก้าไม่เคยปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรม นับประสาอะไรกับเขาเอง ปกติครั้งเดียวก็ทำให้นางไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้ ครั้งนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

นางกับเสด็จอาเก้าไม่ได้แสดงความรักใคร่เช่นนี้กันมามากกว่าสามเดือนแล้ว ที่จริงนางเองก็เข้าใจเสด็จอาเก้า แต่นึกสภาพเสด็จอาเก้าต้องระงับอารมณ์มานานกว่าสามเดือน นางก็รู้ว่านางไม่มีทางหนีเรื่องพวกนี้พ้น

นางไม่อยากถูกเสด็จอาเก้ารุกใส่จนหมดสภาพ

“กลัวอะไร ข้าไม่ได้กินเจ้าเข้าไปเสียหน่อย” เสด็จอาเก้ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม พร้อมกับพยายามเข้าไปในร่างกายของเฟิ่งชิงเฉิน ทันทีที่เสด็จอาเก้ามุ่งไปด้านหน้า เฟิ่งชิงเฉินก็หดตัวลงอย่างกระวนกระวาย

แบบนี้ยิ่งทำให้เขายากขึ้น และยิ่งทำให้เฟิ่งชิงเฉินเจ็บไปมากกว่าเดิม ความสุขของปลาต้องอาศัยความร่วมมือของนาง เมื่อปลาและน้ำให้ความร่วมมือกันก็จะมีความสุขทั้งสองฝ่าย

อุณหภูมิในห้องสูง เสด็จอาเก้าพยายามอย่างที่สุดเพื่อระงับความต้องการทางเพศของเขา แต่เขาไม่สามารถบังคับน้องชายที่ตั้งตระหง่านของเขาได้ เวลานี้เสด็จอาเก้ารู้สึกโชคดีที่เขาเลือกทางด้านหลังอย่างชาญฉลาด เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเขา

เสด็จอาเก้าวางศอกซ้ายไว้บนเตียงหยก ยกร่างของตนเองขึ้นเพื่อไม่ให้ระยะห่างของทั้งสองนั้นใกล้กันจนเกินไป และแสร้งทำเหมือนว่าตนเองจะยอมแพ้ให้กับเฟิ่งชิงเฉิน

เป็นอย่างที่คิด สัมผัสได้ว่าอันตรายนั้นหายไป ความตื่นตระหนกของเฟิ่งชิงเฉินลดลง ประกอบกับการกระตุ้นของเสด็จอาเก้า ทำให้เฟิ่งชิงเฉินลืมอำนาจการข่มขู่เมื่อสักครู่ไป และตกอยู่ภายใต้ทักษะอันยอดเยี่ยมของเสด็จอาเก้าอีกครั้ง

เสด็จอาเก้าเห็นเช่นนั้นก็ไม่คิดจะเกรงใจเฟิ่งชิงเฉินอีกต่อไป ฉวยโอกาสที่เฟิ่งชิงเฉินเสียสติ เสด็จอาเก้ารีบพาน้องชายที่รอคอยมานานแสนนานเข้าไปในร่างกายของเฟิ่งชิงเฉิน

รัดแน่น อบอุ่น น้องชายของเขาถูกรัดไว้แน่น รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก ทำให้เสด็จอาเก้าอดไม่ได้ที่จะขยับ และอยากจะระบายทุกอย่างออกมา......

“อร๊าย......เจ็บ” เสด็จอาเก้าสบายเป็นอย่างมาก แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับต้องทนทุกข์ทรมาน พื้นที่ซึ่งไม่ได้ใช้งานมาเป็นเวลานานกลับถูกเสด็จอาเก้าใช้งานอย่างหนัก แค่เสด็จอาเก้าขยับ เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของนางบวมขึ้น

ที่จริงทุกอย่างมันก็อยู่ในความพอใจ แต่ตอนนี้มันกลับมากเกินไปทำให้นางรู้สึกว่ากำลังถูกเสด็จอาเก้าครอบงำ พวกเขาสองคน คนหนึ่งมีขนาดใหญ่ อีกคนมีขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ของเสด็จอาเก้ารุกเข้าไปในพื้นที่เล็ก ๆ ของนาง แน่นอนว่ากระบวนการนี้ต้องยากลำบากพอสมควร ดังนั้นเสด็จอาเก้า เจ้าต้องอดทนอีกหน่อย

แพท......เม็ดเหงื่อยังคงร่วงหล่นลงมา

เนื่องจากคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าจึงหยุดการเคลื่อนไหวของเขา หยุดก้าวไปข้างหน้า รอให้เฟิ่งชิงเฉินปรับตัวให้คุ้นเคยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างกายของเสด็จอาเก้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ราวกับว่าเขาเพิ่มขึ้นมาจากบ่อน้ำ

โชคดีว่าที่แห่งนี้คือบ่อน้ำพุร้อน หากเป็นห้องธรรมดา ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะแข็งตายได้

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสด็จอาเก้าเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เจ็บปวดถึงขนาดนั้น เขาลองขยับอีกครั้ง เขาเองก็เป็นมนุษย์ แม้จะสามารถควบคุมตนเองได้มากกว่าผู้อื่น แต่หากให้เขาอดทนต่อไป ไม่แน่มันอาจจะระเบิดออกมาก็ได้

เฟิ่งชิงเฉินเองก็รู้ว่าเสด็จอาเก้าอดทนกับความทรมานนี้แค่ไหน เมื่อสักครู่เสด็จอาเก้าเพิ่งจะพานางไปสู่จุดสุดยอด นางเองก็ต้องพาเสด็จอาเก้าไปถึงจุดสุดยอดสักครั้ง นางอดทนกับความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย และปรับจังหวะให้คุ้นชินกับเสด็จอาเก้า

เนื่องจากอยู่ด้านหลัง เสด็จอาเก้าจึงไม่สามารถเห็นการแสดงออกของเสด็จอาเก้าได้ ทำได้เพียงรับรู้จากการตอบสนองทางร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินว่าปรับตัวเขากับจังหวะของเขาได้หรือไม่ เห็นสะโพกของเฟิ่งชิงเฉินโยกตามจังหวะ เสด็จอาเก้าตบไปยังสะโพกของเฟิ่งชิงเฉินเบา ๆ จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวต่อไป

เสด็จอาเก้านั่งอยู่บนร่างกายของเฟิ่งชิงเฉิน ตอนแรกเขาสามารถควบคุมแรงของเขาได้เป็นอย่างดี โยนไปโยนมาอย่างช้า ๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานเสด็จอาเก้าก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจ เขากระแทกแรงขึ้น เร็วขึ้น ลึกขึ้น ราวกับต้องการทะลวงร่างของเฟิ่งชิงเฉิน

ไม่ได้ปล่อยออกมาสามเดือน ครั้งนี้ต้องอดทนรอนานกว่าทุกครั้ง ความรุนแรงจึงมากกว่าที่เคยเป็น ช่วงระยะเวลาอันสั้น คิดจะให้เสด็จอาเก้าปลดปล่อยอาวุธของเขาออกมา บอกได้เลยว่าไม่มีทาง อย่าได้ฝันไปเลย

ร่างกายและพละกำลังของเสด็จอาเก้านั้นเหลือล้น และกว่าจะได้ทำเช่นนี้สักครั้งต้องอดทนรอมาเป็นระยะเวลานาน ดังนั้นเขาจึงควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ เปลี่ยนตำแหน่งและใช้กำลังมากขึ้น ทำให้เฟิ่งชิงเฉินถึงจุดสุดยอดในทันที

แน่นอน เฟิ่งชิงเฉินที่กลั้นเสียงเงียบมาตลอด ร้องขอความเมตตาดังลั่น “อา... เจ้าช้าลงหน่อย อา... มันลึกเกินไป อย่า... อย่า ทำเช่นนี้”

ปูชิ ปูชิ......

เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ การเคลื่อนไหวก็รุนแรงและหนักหน่วงขึ้นเช่นกัน เสด็จอาเก้าชอบการร้องขอความเมตตาของเฟิ่งชิงเฉินมาก ยิ่งเฟิ่งชิงเฉินร้องขอความเมตตามากเท่าไหร่ การเคลื่อนไหวของเขาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น นอกจากเสียงกระทบในบ่อหยกแล้ว ก็มีเพียงเสียงของเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น ท่วงทำนองที่เคลื่อนไหว เสียงทั้งสองประสานกันเป็นบทเพลงอันไพเราะ ทำให้เสด็จอาเก้ารู้ตื่นเต้นและคลั่งไคล้ยิ่งขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เสด็จอาเก้าเข้าไปจากทางด้านหลัง มันทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกแปลกใหม่และบ้าคลั่ง ประกอบกับเรี่ยวแรงที่ใช้นั้นมากกว่าทุกครั้ง ทำให้ทั้งสองแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น เสด็จอาเก้ารู้สึกพอใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เวลานี้เสด็จอาเก้าจะปล่อยเฟิ่งชิงเฉินไปได้อย่างไร

ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพเซียนของเสด็จอาเก้าถูกคุกคามด้วยกามอารมณ์ ความเย่อหยิ่งและเยือกเย็นที่เคยเห็นเลือนหายไป เวลานี้เสด็จอาเก้าเต็มไปด้วยเสน่ห์อันชั่วร้าย สามารถทำให้ผู้คนยอมสยบแทบเท้าของเขา ยอมเลียเท้าของเขา เพียงเพื่อแลกกับให้เขาก้มหน้าลงมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครได้เห็นฉากนี้ นอกจากเฟิ่งชิงเฉิน

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสด็จอาเก้าไม่มีวี่แววว่าจะหยุด เฟิ่งชิงเฉินถึงกับรู้สึกว่าความรุนแรงของเสด็จอาเก้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าเสด็จอาเก้าคงทำเช่นนี้ต่อไปจนเขาสำเร็จความใคร่ แต่ในตอนที่กำลังจะไปถึงจุดนั้น เสด็จอาเก้าก็ดึงน้องชายของเขาออกมา

ฮู้ว......เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเสด็จอาเก้าจะกระแทกเข้ามาด้วยความรุนแรงอีกครั้ง ทำให้เปี่ยมล้นไปทั่วร่างกายของนาง

“อร๊าย......” เฟิ่งชิงเฉินหุบขาลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายของนางหดลง ไม่อยากให้มีการเคลื่อนไหวเช่นนี้อีกต่อไป ซึ่งทำให้น้องชายของเสด็จอาเก้าแทบจะหายใจไม่ออก

“แน่นขนาดนี้ คิดจะเอาชีวิตน้องชายของข้าหรืออย่างไร” เสด็จอาเก้ายื่นมือออกไป พยุงร่างของเฟิ่งชิงเฉินขึ้นมาจากเตียงหยก หลังของเฟิ่งชิงเฉินแนบชิดกับหน้าอกของเขา