บทที่ 831 ออกจากพระราชวัง ตระกูลเซี่ยก้มหน้า

“ยาป้องกันการแท้งบุตร? เจ้าบอกว่า ยาที่เจ้ามอบให้ข้าก่อนหน้านี้ช่วยชีวิตข้ากับเสี่ยวซื่อจื่อไว้งั้นหรือ?” แม้สนมเอกเซี่ยจะยังอ่อนแอมาก แต่เมื่อได้ยินว่าตนเองพ้นขีดอันตรายแล้ว นางก็มีพลังมากขึ้นในทันที ยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา แตะไปยังท้องส่วนล่าง เมื่อมั่นใจแล้วว่ามันยังคงยื่นออกมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความอบอุ่น

ลูกของนางยังปลอดภัยดี

ขณะเดียวกัน ข่าวที่ว่ายาป้องกันการแท้งบุตรของเฟิ่งชิงเฉิน ช่วยให้สนมเอกเซี่ยรักษาชีวิตของตนเองและบุตรแห่งมังกรเอาไว้ได้ก็แพร่ไปทั่วพระราชวัง และเฟิ่งชิงเฉินก็กลายเป็นเป้าหมายของเหล่านางสนมที่แย่งชิงความโปรดปรานอีกครั้ง

สนมเอกเซี่ยพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเฟิ่งชิงเฉินสามารถจากไปได้ เวลานี้สนมเอกเซี่ยไม่เชื่อใครทั้งนั้น นางเชื่อแค่เฟิ่งชิงเฉินเพียงคนเดียว กิน สวมเสื้อผ้า ใช้สิ่งของต่าง ๆ ทั้งหมดต้องผ่านการตรวจสอบของเฟิ่งชิงเฉินก่อน นางถึงกล้านำมันมาใช้

ไม่ใช่เพราะความสะอาด แต่เป็นเพราะความปลอดภัยของเด็กในครรภ์ เนื่องจากตั้งครรภ์มาเป็นเวลานานแล้ว สนมเอกเซี่ยจึงมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเด็กที่อยู่ในท้อง

ตอนหมอหลวงกล่าวว่านางจะสูญเสียเด็กในท้อง นางไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องบุตรของมังกร ไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องการแย่งชิงความโปรดปราน นางสนแค่ลูกในท้องของนางเท่านั้น

นางเป็นแม่ของเด็ก เด็กคือส่วนหนึ่งของชีวิตนาง เด็กคนนี้อยู่กับนางในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด นางจะสูญเสียเขาไปไม่ได้ นางจะต้องปกป้องเด็กคนนี้ไว้ด้วยชีวิต ไม่ว่าจะต้องแลกมากับอะไรก็ยอม

เป็นเพราะความรักอันเปี่ยมล้นของผู้เป็นแม่ นางถึงสามารถเอาชีวิตรอดจากคำพูดอันเยือกเย็นของหมอหลวง รอจนกระทั่งเฟิ่งชิงเฉินมาถึง นางรู้ว่าเมื่อเฟิ่งชิงเฉินมาถึงแล้ว นางกับลูกในท้องจะปลอดภัย

ความจริงถูกพิสูจน์แล้ว นางทำถูก เฟิ่งชิงเฉินไม่ทำให้นางผิดหวัง เมื่อคิดถึงตรงนี้ สนมเอกเซี่ยก็หันไปยิ้มขอบคุณเฟิ่งชิงเฉินอีกครั้ง

การเปลี่ยนไปของสนมเอกเซี่ย เฟิ่งชิงเฉินรับรู้ถึงมันได้ นางคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงที่ในใจเต็มไปด้วยแผนการ เมื่อเป็นแม่คนขึ้นมาแล้ว จะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้

เช่นนี้ก็ดี อย่างน้อยก็ถือเป็นโชคดีของเด็กคนนี้ อย่างน้อยแม่ของเขาก็ไม่เห็นเขาเป็นของเล่น

การเปลี่ยนไปของสนมเอกเซี่ยทำให้เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกดีขึ้น ดังนั้นการให้อยู่ดูแลนางที่นี่ต่อไป จึงไม่ใช่เรื่องน่าเจ็บปวดเสียเท่าไหร่ แต่......

เผชิญหน้ากันครั้งแล้วครั้งเล่า บ้างอ้างว่ามาเยี่ยมสนมเอกเซี่ย บ้างอ้างว่ามาหานางเพราะป่วย ถามเคล็ดลับการมีบุตรกับนาง ให้นางช่วยป้องกันการแท้งลูกของเหล่านางสนม ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินมืดมนอย่างเห็นได้ชัด

เป็นนางสนมผู้ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิ ได้รับการปฏิบัติอย่างมีเกียรติ เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นกับคนอื่น พวกนางต่างคิดว่าเป็นเรื่องน่าดีใจ แต่เฟิ่งชิงเฉินคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ มีแต่ปัญหาวกวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ชิงเฉิน ข้าคือคุณหนูลำดับสามจากตระกูลปริญญาเหอ ข้าเคยได้ยินชื่อของเจ้ามาก่อน เจ้าสุดยอดมาก สามารถรักษาตาของคุณชายใหญ่จนหายดี เจ้าช่วยตรวจให้ข้าบางได้หรือไม่ ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยมีแรง และทานอะไรไม่ค่อยได้เลย” กล่าวจบก็จ้องมองมาทางเฟิ่งชิงเฉิน รอให้เฟิ่งชิงเฉินตอบกลับมา

“ชิงเฉิน พ่อของข้าเป็นเจ้าเมืองมณฑลกวางตุ้งและกวางสี มีเรื่องอะไรเจ้าสามารถไปหาพ่อข้าได้ทุกเวลา พ่อของข้าจะต้องช่วยเจ้าอย่างแน่นอน งั้น......เจ้าช่วยให้ข้าตั้งครรภ์หน่อยได้หรือไม่?” ประโยคสุดท้ายกล่าวออกมาเบามาก

“ชิงเฉิน ข้า ข้าอยาก เจ้าช่วยข้าดูหน่อยได้หรือไม่? สองสามวันที่ผ่านมาข้าปวดท้องมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลูกในท้องของข้าดื้อด้านหรือเปล่า ได้โปรดช่วยข้าดูหน่อย......”

นางสนมเหล่านี้ถือว่าเป็นคนฉลาด ต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน แต่ละคนแสดงท่าทีที่ต่ำต้อยที่สุดออกมา แม้เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธออกไปพวกนางก็ไม่แสดงปฏิกิริยาแต่อย่างใด แต่หลังจากผ่านไปอีกสองวัน พวกนางก็กลับมาพร้อมกับของขวัญชิ้นที่พิเศษกว่า

หลังจากผ่านเรื่องของตระกูลเซี่ยและสนมเอกเซี่ย พวกนางก็เข้าใจว่าหมอผู้เก่งกาจมีความสำคัญมากแค่ไหน

ไม่เห็นหรือว่าสนมเอกเซี่ยและฮูหยินคนที่สองของตระกูลเซี่ยมีบุตรยากแค่ไหน แต่เมื่อได้พบกับเฟิ่งชิงเฉิน ทั้งสองคนตั้งครรภ์ขึ้นมาอย่างง่ายดาย ไม่เห็นหรือว่าสนมเอกเซี่ยแทบจะรักษาลูกในท้องเอาไว้ไม่ได้ จนกระทั่งเฟิ่งชิงเฉินมาถึง ทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในสภาพปกติ นางและลูกของนางปลอดภัย และไม่เห็นหรือว่านางสนมที่ตั้งครรภ์ ทุกคนต่างมีความสัมพันธ์อันดีกับเฟิ่งชิงเฉิน

คุณหนูแห่งหนิงกั๋วกง หากมิได้ประโยชน์จากสิ่งนี้ นางจะมีโอกาสตั้งครรภ์เร็วถึงขนาดนี้ได้อย่างไร จวนหนิงกั๋วกงจุดธูปบูชาเพื่อขอบคุณเทพเจ้า เพื่อขอให้มีลูกสะใภ้ มีลูกสาวเป็นผู้หญิง ทั้งหมดต่างได้รับการช่วยเหลือจากเฟิ่งชิงเฉิน

หากกล่าวว่านางสนมเหล่านี้ประจบสอพลอ เฟิ่งชิงเฉินยังพอฝืนใจต่อต้านด้วยคุณธรรมได้บ้างได้บ้าง แต่นางสนมคนที่สามพูดออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ให้เฟิ่งชิงเฉินตรวจสอบร่างกายของนาง เฟิ่งชิงเฉินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

บ้าที่สุด นางเป็นศัลยแพทย์ ไม่ใช่สูตินรีแพทย์ จะไปรักษาอาการมีบุตรยากได้อย่างไร สตรีในวังเหล่านี้คิดอย่างไรกับนาง คิดว่านางเป็นนางบำเรออย่างนั้นหรือ

หลังจากอยู่ในวังได้เจ็ดวัน อาการของสนมเอกเซี่ยก็ทรงตัวแล้ว แต่นางจำเป็นต้องนอนพักผ่อนบนเตียง เฟิ่งชิงเฉินตรวจสอบร่างกายของนางแต่เช้า และเสนอเรื่องว่าตนเองต้องการออกไปจากพระราชวัง

ตอนแรกคิดว่าสนมเอกเซี่ยจะตอบออกมาด้วยทัศนคติไม่พอใจ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสนมเอกเซี่ยจะตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “ข้ายังคิดอยู่ว่า เจ้าจะสามารถอดทนได้นานสักแค่ไหน สุดท้ายก็อดทนได้เพียงเจ็ดวัน เจ้าจะเป็นเช่นนี้มิได้ สิ่งสำคัญสำหรับนางสนมอย่างพวกเรานั้นคือความอดทน”

“เหนียงเหนียง ท่าน......” เฟิ่งชิงเฉินตกใจกับน้ำเสียงและคำพูดของสนมเอกเซี่ย ผู้หญิงคนนี้ดูสูงศักดิ์ราวกับฮ่องเฮาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมนางถึงได้พูดดีถึงขนาดนั้น