บทที่ 849 สำเร็จหรือล้มเหลว เอาชีวิตเป็นเดิมพัน

เฟิ่งชิงเฉินอยู่ในนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้ วิธีการรักษามันจำเป็นที่ต้องใช้วิธีที่จำเพาะเจาะจงต่อโรค นางไม่อยากอยู่เกะกะในนี้อยู่แล้ว จึงตามเขาออกไป

นางรู้ดีว่าเฟิ่งชิงเฉินมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับนาง และเรื่องนั้นเป็นเรื่องของหวังจิ่นหลิง

หยุนเซียวพานางไปที่ใต้ต้นไม้ และมองไปรอบๆว่าปลอดคนแน่ๆแล้ว จึงพูดออกมาเบาๆว่า “เฟิ่งชิงเฉิน หวังจิ่นหลิงมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

“เมื่อวานตอนเช้า ทำไมหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินต้องการถามให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

หยุนเซียวตอบกลับว่า “ตอนเช้าวันนี้ ตระกูลหวังประกาศตามหาตัวหวังจิ่นหลิงจนวุ่นวายไปหมด”

หรือจะกล่าวได้ว่า หยุนเซียวหายไปจากตระกูลหวังไปสองวันแล้ว ซึ่งดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับหวังจิ่นหลิงจะถูกจัดการโดยคนในตระกูลหวัง และมันมิใช่การกระทำจากฝ่ายเดียว แต่เป็นการร่วมมือจากหลายๆฝ่าย และมั่นใจแล้วว่าหวังจิ่นหลิงจะมิมีทางรอดชีวิตแน่ๆ

“ดูเหมือนว่าอาการสาหัสของหวังจิ่นหลิงจะมีคนในตระกูลหวังเป็นผู้เกี่ยวข้อง เมื่อวานตอนเช้ามีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งรีบพาเขามาส่งไว้ที่นี่ และนี่ก็ผ่านไปสองวันแล้วยังหามีใครจากตระกูลหวังมาที่นี่เลยไม่” เฟิ่งชิงเฉินพูด พร้อมนึกถึงเหตุการณ์ที่นางยังกันตัวเจ้าหนุ่มคนนั้นไม่ให้หลุดรอดไป แต่จริงๆพอได้ฟังเรื่องจากปากของหยุนเซียว ก็พอจะคิดได้ว่าจริงๆแล้วมันก็มิจำเป็นเลย

“ข้าก็คิดเช่นนั้น ชิงเฉิน เจ้าต้องเตรียมใจไว้เลย” หยุนเซียวมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสีหน้ากังวล จากท่าทีของคนในตระกูลหวังแล้ว หวังจิ่นหลิงคงมีโอกาสรอดได้ยาก

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเจ็บปวดใจมาก “ข้าเป็นหมอ มีหน้าที่ช่วยเหลือและต่อชีวิตมนุษย์ ข้าหามีทางยอมแพ้ไม่”

การมีคนรอบข้างตายบนเตียงผ่าตัด เป็นเรื่องที่นางกลัวที่สุด บางที่การเป็นหมอก็ทำให้รู้อะไรบางอย่าง เช่นกรณีของหวังจิ่นหลิง ทำให้นางรู้จากคำว่าจนปัญญา

“ถ้าเจ้าคิดแบบนี้ก็ดีแล้ว เรื่องมันยังไม่ไปถึงขั้นนั้น ข้าคิดในฐานะองค์ชายคนโตเช่นกัน ข้าก็มิมีทางจะกดดันตัวเองแบบนี้”

การอยู่หรือรอดของหวังจิ่นหลิงนั้นถือเป็นบัญชาสวรรค์ หากหวังจิ่นหลิงต้องตาย เขาก็คงจะโดดเดี่ยวมาก เพราะคนเดียวที่อยู่ในระดับเดียวกับเขามีแค่คนนี้คนเดียวคือหวังจิ่นหลิง

หวังจิ่นหลิงอาจจะตายได้ แต่ต้องมิใช่ตายเพราะเหตุที่มาจากการแย่งชิงอำนาจ และหยุนเซียวก็เชื่อว่าหวังจิ่นหลิงก็คิดเช่นเดียวกันกับเขา

“ถ้าเขาไม่ฟื้น ก็คงทำอะไรมิได้เลย” เฟิ่งชิงเฉินกัดฟันพูดออกมาพร้อมน้ำตาคลอ

ไม่รู้ว่าหวังจิ่นหลิงจะวางแผนอะไรไว้ เขาคงต้องการมีชีวิตอยู่ต่อ เพราะก่อนหน้านี้หวังจิ่นหลิงให้คนมาส่งเขาที่จวนเฟิ่ง ก่อนที่เขาจะอาการทรุดลง เฟิ่งชิงเฉินคงจะเป็นกุญแจสำคัญ แต่เธอเองก็มิสามารถช่วยหวังจิ่นหลิงได้

“เจ้าอย่ากังวลไปเลย รอฟังหมอก่อน ตระกูลหวังคงมิมาหาหวังจิ่นหลิงในตอนนี้ แต่ว่าเจ้าก็ต้องเตรียมการณ์ให้ดี เพราะถ้าคนของตระกูลหวังมาถึงแล้ว เจ้าคงทำอะไรมิง่ายแน่ๆ” อย่างไรเสียตระกูลหวังย่อมต้องออกมาที่นี่แน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้นหัวหน้าตระกูลหวังย่อมที่ต้องการศพของหวังจิ่นหลิงกลับไป และคนที่ซวยย่อมเป็นเฟิ่งชิงเฉิน ที่ต้องรับผิดชอบกับการตายของหวังจิ่นหลิง

“ข้ารู้แล้ว เรื่องนี้ข้าต้องไปปรึกษาเสด็จอาเก้าดู” ชีวิตผ่านอะไรมามาก แต่หวังจิ่นหลิงมิควรที่จะต้องมาเกิดอะไรแบบนั้นในวัยเช่นนี้

เสด็จอาเก้าพูดไว้มิผิดเลย คนแบบพวกเขา ความตายเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ยิ่งมีทรัพย์ศฤงคารมากเท่าไร ความอันตรายรอบกายยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

เธอเข้าใจอวี่เหวินหยวนฮั่วแล้วว่า ทำไมจึงมิอยากที่จะกลับบ้าน เพราะบ้านคือแหล่งที่อันตรายสำหรับเขา ยากแม้กระทั่งการจะหลับตานอน