บทที่ 850 หมดทางแก้ไข เสด็จอาเก้าลงมือ

เฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่คนโง่ เสด็จอาเก้าทำให้ถึงขนาดนี้แล้ว นางจะไม่เข้าใจได้อย่างไร แต่ยิ่งนางเข้าใจมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้นางโกรธมากเท่านั้น

“จิ่นหลิงบ้าไปแล้วหรือไง เขาไม่สนใจชีวิตของตนเองแล้วงั้นหรือ ต่อให้ต้องการกวาดล้างผู้มีใจแปลกแยกในตระกูลหวัง แต่ก็ไม่ควรเอาชีวิตของตนเองมาเล่นเช่นนี้ คนเรามีเพียงหนึ่งชีวิต หากชีวิตนี้หมดไป ต่อให้กวาดล้างผู้มีใจแปลกแยกในตระกูลหวังสำเร็จก็ไม่มีประโยชน์” หากหวังจิ่นหลิงยืนอยู่ด้านหน้า เฟิ่งชิงเฉินคงเตะเขาอย่างแรง

เจ้าบ้า คิดว่าทำให้หมอเหนื่อยจนตายแล้วมันไม่ผิดกฎหมายหรือไง

“เขาไม่ได้บ้า หากเขาไม่อยากให้คนในตระกูลมาถ่วงแข้งถ่วงขาเขาขณะทำเรื่องต่าง ๆ หรือถูกคนในตระกูลหักหลังตอนที่เขาไม่อยู่ในจวน เขาจำเป็นจะต้องชักมีดออกมาทำลายความวุ่นวายทั้งหมด มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถกำจัดผู้คนที่คิดร้ายในตระกูลหวังได้ในระยะเวลาอันสั้น

ในตระกูลหวัง หากหวังจิ่นหลิงไม่รู้ว่าศัตรูของเขาคือใคร และยอมเป็นเพื่อนกับคนเหล่านั้น แม้ว่าวิธีนี้จะค่อนข้างเสี่ยง แต่มันก็สามารถใช้ประโยชน์ได้จริง อีกอย่างยังสามารถทดสอบลูกน้องของเขาได้ด้วยว่า ลูกน้องเหล่านี้ซื่อสัตย์กับตนเองหรือไม่” นี่เป็นเพราะเฟิ่งชิงเฉิน หากเป็นคนอื่นถามเสด็จอาเก้าคงไม่อธิบายอะไรออกมามากมายถึงเพียงนี้

แม้ว่าหัวใจของผู้คนจะไม่สามารถทนต่อการทดสอบได้ แต่มีเพียงผู้ที่ผ่านการทดสอบเท่านั้นที่สามารถเชื่อใจได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งนี้สำหรับหวังจิ่นหลิงแล้วถือว่าเป็นหายนะ หากหวังจิ่นหลิงสามารถข้ามผ่านหายนะครั้งนี้ไปได้ ในอนาคตต่อให้ใครคิดจะขัดขวางหวังจิ่นหลิงอีกครั้ง คนพวกนั้นก็ไม่มีทางทำสำเร็จ

เสด็จอาเก้าเข้าใจดีว่าทำไมหวังจิ่นหลิงถึงทำเช่นนี้ นั่นเป็นเพราะหวังจิ่นหลิงร่วมมือกับเขา หากไม่ร่วมมือกับเขา หวังจิ่นหลิงคงไม่ต้องมาเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้

หวังจิ่นหลิงร่วมมือกับเขาเพื่อวางแผนต่อใต้หล้า หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปถือได้ว่าเป็นความผิดอันร้ายแรง เพื่อปกป้องตระกูลหวัง หวังจิ่นหลิงจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ขอแค่สามารถกำจัดอันตรายใกล้ตัวได้และปกป้องตระกูลหวังไว้เท่านั้น เขาถึงสามารถลงมือทำการใหญ่ได้สำเร็จ ด้วยวิธีดังกล่าว ต่อให้ตระกูลหวังได้รับความพ่ายแพ้ พวกเขาก็สามารถฟื้นตัวกลับมาได้

เสด็จอาเก้า เขาคือผู้ซึ่งมีหัวใจของลูกผู้ชายอย่างแท้จริง เขาไม่ใช่คนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าตระกูลหวัง

เฟิ่งชิงเฉินไม่มีอะไรจะพูด เสด็จอาเก้าพูดถูก แทนที่จะยับยั้งมือและเท้าเอาไว้ ไม่สู้ปล่อยมือและเท้าเพื่อการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ หลังจากเรื่องนี้จบลง รอบกายของหวังจิ่นหลิงก็จะไม่มีอันตรายเกิดขึ้นอีก

“ทำลายแล้วสร้างใหม่ แผนของคุณชายใหญ่ช่างยอดเยี่ยม” หยุนเซียวนึกถึงคำพูดของเสด็จอาเก้าแล้วหัวเราะออกมา

ตระกูลหยุนเองก็เพื่อทำแตกสลายและรวมตัวกันขึ้นมาใหม่ไม่ใช่หรือไง ด้วยเหตุนี้ ทำให้เหล่าลูกหลานของตระกูลหยุนร่วมกันเป็นหนึ่งอย่างไม่เคยมีมาก่อน และพวกที่สร้างความวุ่นวายเหล่านั้นก็หนีหายไปจากตระกูลอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อตระกูลก้าวหน้าไปถึงขั้นหนึ่ง เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนเห็นต่างจำนวนมาก และมีแค่ต้องกำจัดคนเหล่านั้นออกไปเท่านั้นจึงจะสามารถก้าวเดินต่อไปได้

“ใช้ชีวิตของตนเองมาวางแผน เป็นกลยุทธ์ที่ต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก” เฟิ่งชิงเฉินยอมรับในคำพูดของเสด็จอาเก้า แต่นางไม่รู้สึกชื่นชม

“หากไม่ยอมแลกด้วยอะไรบางอย่าง เช่นนั้นจะชนะใจศัตรูได้อย่างไร คนของตระกูลหวังไม่ใช่คนโง่ หากไม่สมจริงก็ไม่มีใครกล้าจะกระโดดเข้ามาในหลุม ไม่เปิดเผยอันตรายที่ซ่อนอยู่ออกมาให้ชัดเจน เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วหวังจิ่นหลิงก็ต้องพบกับความตาย” การตายอย่างเงียบ ๆ นั้นไร้ประโยชน์ที่สุด ตายด้วยเนื้อมือของตนเองยังจะดูดีเสียกว่า แม้ว่าหวังจิ่นหลิงจะต้องตาย แต่เขาก็สามารถเปิดเผยตัวตนของมะเร็งร้ายในตระกูล

เฟิ่งชิงเฉินยิ่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่นางก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากเท่านั้น ผายมือพร้อมพูดออกมาว่า “เรื่องของตระกูลหวัง และเรื่องของหวังจิ่นหลิง ข้าจะไม่ยุ่ง ข้าคิดว่าการที่เขาตั้งใจจะมาจวนเฟิ่งนั่นไม่ใช่เพราะว่าต้องการมาขอความช่วยเหลือจากข้า แต่เป็นเพราะมารอเจ้า”

คิดไปคิดมา นางเองก็ถูกหวังจิ่นหลิงใช้ประโยชน์ในฐานะหมากตัวหนึ่งเช่นกัน นางไม่สามารถช่วยอะไรหวังจิ่นหลิงได้ มีเสด็จอาเก้าอยู่ หวังจิ่นหลิงไม่มีทางเป็นอะไร เฟิ่งชิงเฉินลุกขึ้นยืน ตบกระเป๋าเสื้อของตนเอง “ข้าเหนื่อย ต้องการพักผ่อน คุณชายหยุน เชิญตามสบาย”

ทันทีที่เสด็จอาเก้ามาถึงเขาก็ได้รับรายงานจากลูกน้อง สองวันที่ผ่านมาเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้หลับได้นอน เมื่อได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องการพักผ่อน เขาจะไปขวางนางได้อย่างไร รีบสั่งให้คนช่วยพยุงนางในทันที

หยุนเซียวเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ประกอบกับความเป็นกันเองของเสด็จอาเก้าเมื่ออยู่ในจวนเฟิ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นไม่ธรรมดา และมากกว่าที่คนภายนอกร่ำลือกันหลายเท่า

หยุนเซียวเป็นคนฉลาด แม้ว่าจะรู้สึกคันเล็กน้อยในหัวใจ แต่เขาก็ดึงสายตาของเขากลับมาแต่โดยดี ไม่ได้จ้องมองตามความต้องการของตนเอง และไม่ได้ถามอะไรออกไป