บทที่ 856 ตระกูลหยุนล้มลง จักรพรรดิอิ่มหนำ

สำหรับซูเหวินชิงซึ่งเป็นผู้ร่ำรวยที่สุดในตงหลิง ช่วงวันหยุดนี้เขาจึงยุ่งมาก ไม่เพียงแต่จะต้องคิดยอดบัญชีในช่วงปลายปีเท่านั้น แต่เขายังต้องจัดการสิ่งต่าง ๆ เพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานในปีหน้า

แม้จะได้รับการสนับสนุนจากเสด็จอาเก้า แต่ซูเหวินชิงยังคงต้องจัดการกับขุนนางคนอื่น ๆ มิฉะนั้นพวกเขาอาจทำเป็นเกรงใจต่อหน้า ทว่าลับหลังอาจแทงจนตายได้

นอกจากนี้ แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะมีสถานะสูงส่ง แต่เขาก็ยังต้องเอาชนะใจขุนนางทั้งหลาย ไม่เช่นนั้นเหล่าขุนนางจะอยู่ข้างเขาทำไม หากไม่มีผลประโยชน์พวกเขาจะเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาได้อย่างไร เขาควรจัดการอย่างสมเหตุสมผลเพื่ออนาคต

ซูเหวินชิงสละเวลาจากตารางงานอันแสนยุ่งของเขาเพื่อมายังจวนเฟิ่ง แต่ไม่ได้มาเพราะการมอบของขวัญปีใหม่อย่างแน่นอน เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าเรื่องการร่วมมือกับร้านยาตระกูลหยุนนั้น นางรายงานต่อเสด็จอาเก้าก็เพียงพอแล้ว คาดไม่ถึงว่าเสด็จอาเก้าไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ต่อซูเหวินชิง

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินก้าวเท้าซ้ายไปที่ธรณีประตู ซูเหวินชิงมองเห็นนางแล้วรีบชิงกระโดดขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับชี้ไปที่เฟิ่งชิงเฉิน ดุว่า "เฟิ่งชิงเฉิน! เจ้าใจร้ายเหลือเกิน โชคดีเพียงไรแล้วที่ข้ายังถือว่าเจ้าเป็นสหาย!”

“ข้าใจร้ายตรงไหนกัน?” เฟิ่งชิงเฉินผงะ หลังจากตรวจสอบรายการของขวัญในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา นางรู้สึกวิงเวียนศีรษะ จึงทำให้เกือบจะล้มไปข้างหน้า โชคดีที่ทงจือตอบสนองได้อย่างรวดเร็วแล้วเข้าไปพยุงเฟิ่งชิงเฉินไว้ทัน

“ใจร้ายตรงไหนงั้นหรือ?” ซูเหวินชิงยิ้มเยาะ เขาเอามือกอดอกแล้วมองไปทางเฟิ่งชิงเฉินที่งุนงง รอจนกระทั่งเฟิ่งชิงเฉินเดินมาตรงหน้าเขา จึงได้กล่าวว่า "เจ้าจะใจดีได้อย่างไร มีการค้าที่ทำกำไรได้ แต่กลับไม่ได้คิดถึงข้า หากไม่ใช่เพราะข่าวลือมากมายแพร่หลาย ข้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าร่วมมือกับตระกูลหยุน เฟิ่งชิงเฉินเจ้าทำได้อย่างไร เจ้าได้ใหม่ลืมเก่างั้นหรือ? สิ่งที่ตระกูลหยุนให้เจ้าได้ ข้าซูเหวินชิงไม่สามารถให้เจ้าได้หรือ? ทำไมเล่า เจ้ากลัวข้าโกงเจ้าหรือ! ข้าแย่เช่นนั้นเชียวหรือ?”

การจำหน่ายยาป้องกันการแท้งบุตรเป็นการค้าที่ทำกำไรได้อย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันก็สามารถเพิ่มชื่อเสียงได้ ไม่ว่าใครก็ตามที่มีส่วนร่วมในการค้านี้ รับรองได้ว่าจะได้รับทั้งชื่อเสียงและเงินทอง

สำหรับชื่อเสียงและเงินทอง ชื่อเสียงคือสิ่งที่ซูเหวินชิงชื่นชอบมากที่สุด มียาป้องกันการแท้งบุตรซึ่งขายดีเช่นนี้สามารถทำให้ร้านขายยาที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักเป็นที่นิยมได้อย่างแน่นอน และในขณะเดียวกันก็ผลักดันยอดขายยาสำเร็จรูปในร้านขายยาได้ด้วย

เขาทำการค้ายา แม้ว่าจะมีกำไรแต่ก็ยังห่างไกลจากร้านขายยาขนาดใหญ่เช่นร้านขายยาตระกูลหยุนซึ่งเป็นที่รู้จักในจิ่วโจวไปทั่วนี้ และเป็นเพราะสิ่งนี้เองที่ทำให้ซูเหวินชิงโกรธ หากเขาได้ขายมัน เขามั่นใจที่จะยึดตลาดของร้านขายยาตระกูลหยุนได้ และทำให้ร้านขายยาภายใต้ชื่อของเขามีชื่อเสียงเทียบเท่ากับร้านขายยาตระกูลหยุนได้ แต่สุดท้าย......

ไม่เป็นไรหากเฟิ่งชิงเฉินไม่ช่วยเขา แต่นางกลับไปช่วยหยุนเซียว ฮือๆ...... ในฐานะน้องใหม่ในอุตสาหกรรมยา เขาต้องการความช่วยเหลือนี้มาก

ซูเหวินชิงมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยความไม่พอใจ เฟิ่งชิงเฉินเลือกที่จะไม่ช่วยเขา แต่ช่วยคู่ต่อสู้ของเขา

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกผิดเล็กน้อย นางรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนา "ข้าทำไปเพื่ออะไรเล่า ทำไมเจ้าถึงโกรธเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เอาละๆ อย่าโกรธเลย นั่งลงเถอะ ข้าจะจับชีพจรให้เจ้า ร่างกายเจ้าฟื้นฟูเป็นอย่างไรบ้าง?”

ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ซูเหวินชิงกัดฟันกล่าวว่า "ข้าหายแล้ว ข้าหายดีแล้ว ไม่ต้องกังวล ข้าสัญญาว่าข้าจะรักษาสุขภาพของตนเองให้ดี"

กล่าวจบซูเหวินชิงก็ยังคงยื่นมือออกมาอย่างเชื่อฟัง ให้เฟิ่งชิงเฉินจับชีพจร

ชายนั้นหากเกิดการบาดเจ็บที่ไตคงแย่ แม้ว่าตอนนี้เขาจะดีขึ้นมากแล้ว แต่หากมีโรคยังคงซ่อนอยู่ก็ลำบาก จึงเป็นการดีหากเฟิ่งชิงเฉินจะตรวจอาการให้อีกครั้ง