บทที่ 871 ให้เหตุผลเสด็จอาเก้าในการลงมือ

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เดินไปยังกระท่อมไม้โดยตรง นางกลับมายังที่พักของตนเอง ถอดเสื้อผ้าสกปรกบนร่างกายออก จากนั้นเตรียมการบางอย่างเพื่อจะมอบของขวัญสุดพิเศษให้กับตงหลิงจื่อลั่ว

นางได้รับการสูญเสียถึงเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้ที่นางจะนิ่งเฉยโดยไม่ตอบโต้

สวมชุดที่เพิ่งซื้อมาใหม่ แววตาของเฟิ่งชิงเฉินฉายแววแห่งความเย้ยหยัน “ชุนฮุ่ย ชิวฮว่า เข้ามา”

“ข้าน้อยอยู่ตรงนี้”

“ไปนำชุดของพระชายาอ๋องเก้าออกมา” สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งล้ำค่า เป็นสิ่งของที่บ่งบอกถึงตัวตน ต่อให้เป็นองครักษ์เสื้อโลหิต เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ก็ไม่กล้าเข้ามาแตะต้อง

ชุนฮุ่ยและชิวฮว่าน้อมรับคำสั่ง คิดว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องการสวมชุดดังกล่าวออกไป พวกนางจึงรีบไปนำเสื้อผ้ามาทันใด แต่เมื่อนำเสื้อผ้ามาแล้ว เฟิ่งชิงเฉินกลับไม่ได้สวมมัน เฟิ่งชิงเฉินให้พวกนางไปหามีดที่เป็นอาวุธขององครักษ์เสื้อโลหิต กำชับอย่างดีว่าให้เช็ดคราบเลือดบนมีดให้สะอาด

ชุนฮุ่ยและชิวฮว่ารู้สึกไม่สบายใจ แต่พวกนางก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเฟิ่งชิงเฉิน ไปหาอาวุธขององครักษ์เสื้อโลหิตและทำความสะอาดมันแต่โดยดี

“คุณหนู มีดที่ท่านอยากได้” ชุนฮุ่ยนำมีดมามอบให้ด้านหน้าของเฟิ่งชิงเฉิน มองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสีหน้าแห่งความไม่สบายใจ เกรงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ

นางกำลังสิ่งที่ไม่ควรทำ เฟิ่งชิงเฉินรับมีดเล่มนั้นมา โยนชุดของพระชายาอ๋องเก้าลงกับพื้น

หากไม่ใช่ว่าปิ่นเฟิ่งล้ำค่าเกินไป และเป็นสิ่งสำคัญกับเสด็จแม่ของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินคงทำลายปิ่นเฟิ่งเพื่อโยนความผิดทั้งหมดให้กับตงหลิงจื่อลั่ว และคงไม่นำชุดของพระชายาอ๋องเก้ามาทำลายเช่นนี้

“คุณหนู อย่า อย่าทำเช่นนั้น หากท่านอ๋องรู้ ท่านจะต้องเสียใจมาก” ดวงตาของชุนฮุ่ยและชิวฮว่าเบิกกว้าง จับจ้องไปยังเฟิ่งชิงเฉินโดยไม่กะพริบตา ภายใต้ความโกรธของเฟิ่งชิงเฉิน พวกนางไม่กล้าเข้าไปห้าม ทำได้เพียงคุกเข่าและพูดออกไปเท่านั้น

“หุบปาก” เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาอันเยือกเย็น “สิ่งที่ข้าต้องการทำ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ถามหรือสงสัย ข้าเป็นเจ้านายของพวกเจ้า หากในใจของพวกเจ้ามีเพียงเสด็จอาเก้า เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับไปอยู่จวนอ๋องเก้า”

“พวกข้าผิดไปแล้ว มิกล้า มิกล้า พวกข้ามิกล้าทำเช่นนั้น” ทันทีที่ชุนฮุ่ยและชิวฮว่าได้ยินเช่นนั้น พวกนางตกใจจนใบหน้าซีดขาว ก้มศีรษะลงกับพื้นเพื่อขอความเมตตา

“พอได้แล้ว เลือกทำร้ายตัวเองต่อหน้าข้าเสียที คนที่มิรู้อาจคิดว่าเข้าเป็นคนทำร้ายพวกเจ้า” เฟิ่งชิงเฉินทำให้ทั้งสองคนตกใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นนางจึงผ่อนคลาย

ไม่คำนึงถึงความตกใจและความงุนงงของชุนฮุ่ยและชิวฮว่า เฟิ่งชิงเฉินยกมีดขึ้น ขีดข่วนชุดของพระชายาอ๋องเก้าที่อยู่บนพื้น เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่สามารถซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ นางถึงหยุดมือด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็โยนมีดดังกล่าวลงไปบนพื้น

“เก็บเสื้อผ้าชุดนี้ไป พรุ่งนี้เช้าส่งมันไปยังจวนอ๋องเก้า ส่วนจะพูดอย่างไรกับคนของจวนอ๋องเก้า คาดว่าพวกเจ้าน่าจะเข้าใจ?” นางไม่สนใจว่าเสด็จอาเก้าจะมีแผนหรือต้องการทำอะไร แต่เวลานี้นางต้องการบังคับให้เสด็จอาเก้าลงมือกับตงหลิงจื่อลั่ว

ราชวงศ์รักในเกียรติและศักดิ์ศรีมากไม่ใช่หรือ เวลานี้นางได้มอบโอกาสอันดีให้กับเสด็จอาเก้า โอกาสที่จะสร้างความลำบากให้กับตงหลิงจื่อลั่วอย่างชอบธรรม

ชุดของพระชายาอ๋องเก้าถูกองครักษ์เสื้อโลหิตทำลาย ตงหลิงจื่อลั่วและองครักษ์เสื้อโลหิตไม่ชดใช้อะไรให้กับเสด็จอาเก้า ถึงเวลานั้นต่อให้เป็นจักรพรรดิก็ไม่สามารถเอ่ยปากได้

“ข้าน้อย ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” ชุนฮุ่ยและชิวฮว่าตกใจจนใบหน้าเปลี่ยนสี แต่พวกนางก็ไม่กล้าตอบโต้เฟิ่งชิงเฉิน

“ดีมาก หากเรื่องในวันนี้ถูกเผยแพร่ออกไป พวกเจ้าก็อย่าได้กลับมาที่จวนเฟิ่งอีก” นี่เป็นคำเตือนที่เฟิ่งชิงเฉินมอบให้ชุนฮุ่ยและชิวฮว่า แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะเป็นคนถามด้วยตัวเอง เสื้อผ้าชุดนี้ผู้ที่ทำลายมันก็คือองครักษ์เสื้อโลหิต

องครักษ์เสื้อโลหิตทั้งหมดถูกองครักษ์ขององค์รัชทายาทจัดการไปจนสิ้นซาก ต่อให้ตงหลิงจื่อลั่วต้องการหาพยานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้ เรื่องทำลายชุดของพระชายาอ๋องเก้า มีเพียงพวกนางสามคนเท่านั้นที่รับรู้ ขอแค่พวกนางทั้งสามไม่พูดออกไป เท่านั้นองครักษ์เสื้อโลหิตก็ต้องเผชิญหน้ากับหายนะอันแท้จริง

“ข้าน้อยมิกล้า ข้าน้อยมิกล้า” ชุนฮุ่ยและชิวฮว่าหมดทางหนี หากพวกนางต้องการมีชีวิตรอดต่อไป พวกนางก็ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งของเฟิ่งชิงเฉิน