บทที่ 876 เจ้าเหยียบย่ำจิตใจข้า

เหล่าองครักษ์ด้านนอกของหวังชี คนพวกนี้ไม่ยอมอ่อนข้อให้ตงหลิงจื่อลั่ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้า พวกเขาจะไปเอาความกล้าเช่นนั้นมาจากที่ไหน เหล่าองครักษ์คุกเข่าลงโดยปราศจากความสงสัย ตะโกนออกมาว่า “ถวายบังคมเสด็จอาเก้า ขอฝ่าบาทอายุยืนนาน หมื่นปี หมื่น หมื่นปี”

แน่นอนว่าสิ่งก่อสร้างในจวนเฟิ่งไม่สามารถป้องกันการแพร่กระจายของเสียงได้ และเสียงขององครักษ์ก็ไม่เบา มีหรือที่เฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้ยิน

“ช่างใจร้อนเสียเหลือเกิน” ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินเผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม แต่มือของนางยังคงเคลื่อนไหว เคาะฝาขวดออก ยกเข็มขึ้นเพื่อดึงสิ่งที่อยู่ในขวดออก แล้วโยนขวดเปล่าไปไว้ด้านข้าง

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอก นางเชื่อว่าเสด็จอาเก้ารู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่ ไม่มีทางเข้ามาเพื่อรบกวนนาง ดังนั้นนางจึงนำยาออกมาและเตรียมฉีดให้กับหวังชี

เนื่องจากในหลอดฉีดยามียาอยู่ปริมาณมาก ดังนั้นเฟิ่งชิงเฉินจึงเลือกฉีดเข้าไปในกล้ามเนื้อ แขนของหวังชีเต็มไปด้วยผ้าพันแผล เฟิ่งชิงเฉินจึงทำได้เพียงฉีดยาไปยังบั้นท้ายของเขา

บั้นท้ายอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ ระคายเคืองน้อย เส้นเลือดใหญ่ ดูดซึมง่าย และยังเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เฟิ่งชิงเฉินสั่งให้สาวใช้ที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏตัวออกมา และบอกให้พวกนางช่วยถอดกางเกงของหวังชีออกเล็กน้อย

สาวใช้หญิงที่เป็นสายลับ เมื่อได้ยินว่าเสด็จอาเก้าเสด็จมา ตอนแรกพวกนางรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นความสงบของเฟิ่งชิงเฉิน พวกนางก็รู้สึกสงบ และช่วยถอดกางเกงของหวังชีออก

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวอันคุ้นชินของสาวใช้ทั้งสองก็รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของพวกนาง อีกอย่างเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้ให้พวกนางถอดกางเกงออกทั้งหมด แค่สั่งให้ถอนเพียง 1 ใน 4 ส่วนเท่านั้น

เฟิ่งชิงเฉินหยิบสำลีที่ด้านข้างเช็ดไปที่บั้นท้ายของหวังชี ทำให้สามารถฉีดยาได้ง่ายขึ้น แต่ในตอนที่นางกำลังจะฉีดก็ได้ยินเสียงดัง “ปัง” จากด้านนอก เฟิ่งชิงเฉินตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมา และเผชิญหน้ากับความโกรธของเสด็จอาเก้า

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าคิดจะทำอะไร?” ทันทีที่เขาเข้ามา เขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินแตะบั้นท้ายของหวังจิ่นหาน ประกอบกับเรื่องที่ถูกคนด้านนอกขวางไว้ ทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

“ข้า?” หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินเต้นรัว ถ้าไม่ใช่เพราะความเป็นมืออาชีพและมือที่มั่นคงของนาง เฟิ่งชิงเฉินคงทิ้งเข็มไว้ที่บั้นท้ายของหวังชี

“ข้ากำลังฉีดยาให้หวังชี” เมื่อตระหนักได้ว่าจิตใจของนางกำลังฟุ้งซ่าน เฟิ่งชิงเฉินถอนใจอย่างรวดเร็ว มองไปยังเสด็จอาเก้าด้วยสายตาขอโทษ และส่งสัญญาณว่านางมีเรื่องจะพูดในภายหลัง

เฟิ่งชิงเฉินก้มหน้า ค่อย ๆ ฉีดยาเข้าไปในร่างกายของหวังชี ด้วยความกลัวว่าอาจจะเกิดปัญหา เฟิ่งชิงเฉินจึงตั้งสมาธิกับมันเป็นอย่างมาก แต่ในสายตาของเสด็จอาเก้า นางกำลังจ้องมองบั้นท้ายของหวังจิ่นหานโดยไม่กะพริบตา

เสด็จอาเก้าไม่อยากเชื่อว่าเฟิ่งชิงเฉินจะกล้าทำเช่นนี้ต่อหน้าเขา ถอดกางเกงของผู้ชาย และจ้องมองบั้นท้ายของชายผู้นั้นต่อหน้าเขา นี่เป็นเรื่องที่เขารับไม่ได้

มือของเขากำหมัดแน่น เส้นเลือดของเขาปูด เสด็จอาเก้าบอกกับตนเองให้ใจเย็น อย่ารีบร้อนเป็นอันขาด หากเขารบกวนการเคลื่อนไหวของเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินจะต้องไม่พอใจเขาอย่างแน่นอน แต่......

ขั้นตอนการฉีดยาสั้น ๆ นี้สำหรับเสด็จอาเก้านั้นช่างเป็นช่วงเวลาที่เนิ่นนาน เสด็จอาเก้าเฝ้าดูเฟิ่งชิงเฉินดึงเข็มออกมา ถือไม่ขนาดเล็กกดลงไปตรงจุดที่ฉีดยา หลังจากนั้นก็ได้ยินเฟิ่งชิงเฉินสั่งสาวใช้ทั้งสองว่า “สวมเสื้อผ้าหวังชีให้เรียบร้อย”

นี่เป็นครั้งแรกที่เสด็จอาเก้ารู้สึกว่าความอดทนของตนเองนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน จนกระทั่งสาวใช้ทั้งสองสวมเสื้อผ้าให้หวังชีเป็นที่เรียบร้อย เสด็จอาเก้าก็พูดออกมาว่า “ออกไป”

น้ำเสียงที่เศร้าหมอง ทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสด็จอาเก้าโกรธมากแค่ไหน สาวใช้ทั้งสองไม่พูดอะไรออกมาสักคำ วิ่งออกไปพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา

เฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้ว จากนั้นหันมามองเสด็จอาเก้า แต่นางไม่ได้พูดอะไร เก็บเข็มและขวดเปล่าลงถังขยะ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย นางถึงหันมาพูดกับเสด็จอาเก้า “พวกเราออกไปคุยกันด้านนอก”

เสด็จอาเก้าโกรธมาก ขอแค่มองเห็นก็สามารถรับรู้ได้ เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าโกรธนางเรื่องอะไร แต่นางรู้ดีว่าคงไม่เหมาะสมหากต้องมาคุยกันในที่แบบนี้

“หึ......” เสด็จอาเก้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างเยือกเย็น จ้องมองเฟิ่งชิงเฉินและหันหลังเดินจากไป

สายตานั้น......ช่างเป็นสายตาที่เย่อหยิ่ง ไม่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา ไม่สนใจเรื่องราวหรือผู้ใดทั้งนั้น เป็นสายตาเดียวกับที่เขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินครั้งแรกในสภาพสะบักสะบอม แค่เห็นก็ทำให้คนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองแผ่นหลังของเสด็จอาเก้าด้วยความงุนงง ไม่กล้าเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย