บทที่ 877 เจ้าเป็นหมอ แต่ก็เป็นสตรีของข้า

เฟิ่งชิงเฉินคิดได้ถูกต้องแล้ว เสด็จอาเก้าโกรธมาก เดิมทีเสด็จอาเก้าไม่ได้สนใจเรื่องเสื้อผ้าของเฟิ่งชิงเฉิน เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเสื้อผ้าชิ้นเดียว เพียงแค่เฟิ่งชิงเฉินมีความสุขก็พอ แต่เมื่อรวมเข้ากับสิ่งที่เขาเพิ่งเห็น ประกอบกับคำอธิบายของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาจริงๆ

“ชิงเฉิน แม้ว่าเจ้าจะไม่ชอบชุดนั้น แต่มันเป็นของกำนัลจากข้า เจ้าไม่คิดจะสนใจเลยหรือ? เช่นนั้นทำเจ้าจงลายมันเสีย”

แม้ว่าจะเป็นเพียงเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง แต่ก็เป็นของขวัญจากเขาและมีความหมายมากมาย แต่เพื่อจัดการกับตงหลิงจื่อลั่ว เฟิ่งชิงเฉินคิดจะทำลายก็ทำลายเอาง่ายๆ นางไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือ?

เสด็จอาเก้ามองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างเย็นชา รอให้นางอธิบายว่าเหตุใดจึงไม่สนใจสิ่งของที่เขามอบให้

“มิใช่ว่าข้าไม่สนใจ องครักษ์เสื้อโลหิตกำลังทำงาน ไม่ต้องพูดถึงการทุบจวนเฟิ่ง แม้แต่การเผาจวนเฟิ่งก็ไม่ผิด มีเพียงชุดนั้นเท่านั้นที่สามารถทำให้ตงหลิงจื่อลั่วทนทุกข์ทรมานได้ และให้ตงหลิงจื่อลั่วได้รับการลงโทษที่เขาสมควรได้รับ” เฟิ่งชิงเฉินกลืนน้ำลายลงคอ แววตาของนางดูไม่สบายใจนัก

นางไม่คิดว่าเสด็จอาเก้าจะโกรธมากเช่นนี้ ในความคิดของนาง มันเป็นเพียงเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็นเสื้อผ้าที่ไม่มีประโยชน์สำหรับนางเลย

มีปิ่นปักผมฟีนิกซ์ของฮองเฮาพระองค์ก่อน แต่ชุดนี้แทบไร้ประโยชน์ แทนที่จะปล่อยให้กลายเป็นขี้เถ้า คงดีกว่าถ้ามอบมันมาให้นาง

“หากเจ้าต้องการค้นหาตงหลิงจื่อลั่ว มีโอกาสมากมายในอนาคต เจ้าจำต้องใช้วิธีนี้หรือ? ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนั้น" เสด็จอาเก้าไม่ยอมปล่อยมือ

เสื้อผ้าไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือทัศนคติของเฟิ่งชิงเฉิน

อาจเป็นเพราะในเวลานั้นนางมองไปที่จวนเฟิ่งที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟแห่งสงคราม และนางก็โกรธจนแทบบ้า นางไม่คิดว่าเสด็จอาเก้าจะโกรธหรือไม่ นางรู้เพียงนางโกรธเป็นยิ่งนัก

แต่เสด็จอาเก้าโกรธมาก เฟิ่งชิงเฉินจะกล้าพูดได้อย่างไรว่านางทำเกินไป ทำโดยไม่ได้คำนึงถึงความคิดของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินสูดลมหายใจเข้า เดินไปทางเสด็จอาเก้าที่โต๊ะ นางก้มหัวให้เสด็จอาเก้าและยอมรับความผิดพลาดของตน "ข้าขอโทษ ข้าทำได้ไม่ดีในเรื่องนี้ และข้าสัญญาว่าจะไม่มีครั้งต่อไป”

“แล้วหากมีครั้งหน้าเล่า?" เฟิ่งชิงเฉินยอมรับความผิดพลาดของตนแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีก ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง หากเอาเรื่องความรู้สึกมาเกี่ยวโยง เกรงว่าจะทำเกินไป เพียงแค่เฟิ่งชิงเฉินได้รับทบเรียนก็พอ

ผ่านแล้ว!

เฟิ่งชิงเฉินผ่อนคลาย ใบหน้ายิ้มแย้มมองไปทางเสด็จอาเก้า "หากมีครั้งต่อไป ข้าจะให้เจ้าจัดการได้ตามใจ โดยข้าจะไม่ขัดขืน”

“จงจำสิ่งที่เจ้าว่าไว้และอย่าเสียใจในภายหลัง" แม้ว่าเขาจะดูไม่ใส่ใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเสด็จอาเก้าก็ปรากฏขึ้นเล็กน้อย

“ข้าสัญญากับเสด็จอาเก้าว่าข้าจะไม่มีวันลืมมันแน่” ครั้งต่อไปต่อให้นางต้องใช้ตัวเองในการระบายความโกรธ ก็จะไม่เอาของที่เขาให้มาระบายแน่นอน

ชายคนนี้ใจแคบเหลือเกิน!

เสด็จอาเก้าพยักหน้า แต่ความเย็นชาบนร่างกายของเขาไม่ได้บรรเทาลง เฟิ่งชิงเฉินตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติไป จึงรีบหุบยิ้ม "มีอะไรอีกงั้นหรือ?"

“เกิดอะไรขึ้นในห้องไม้นั่น เจ้าต้องการอธิบายให้ข้าฟังมิใช่หรือ?" เสด็จอาเก้าไม่มีอารมณ์วกไปวนมา เขาเอ่ยถามนางอย่างตรงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ถ้าเขาไม่พูดเฟิ่งชิงเฉินก็จะไม่มีทางรู้ว่าเขาโกรธอะไรไปตลอดทั้งชีวิต เพราะเฟิ่งชิงเฉินไม่คิดว่านางทำผิดเลย

“กระท่อมไม้นั่น? เรื่องใดหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินถามด้วยความงุนงง

เสด็จอาเก้ารู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้แสร้งทำเป็นโง่ แต่นางไม่รู้จริงๆ เป็นความไม่รู้ที่ทำให้คนอื่นโมโหยิ่งนัก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ตระหนักถึงความผิดของนางแม้แต่น้อย ในใจของนางไม่มีความแตกต่างระหว่างหญิงชาย