บทที่ 885 ดูละคร นองเลือดวันข้ามปี

ไม่ต้องพูดถึงหากเป็นคนอื่น แม้แต่เสด็จอาเก้า ตี๋ตงหมิงก็โกรธมากที่เขาต้องไปทำงานในวันส่งท้ายปีเก่า ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอย่างแน่นอน

ตี๋ตงหมิงใบหน้ามืดมนเหมือนมัฉจุราช หลังจากที่เขานำกองทหารเข้ามา เขาก็ไม่แม้แต่จะมองไปทางเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน เขาชี้ไปยังหน่วยกล้าตายและทหารยามที่กำลังต่อสู้ ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเลือดเย็น “ผู้ใดตั้งใจจะสังหารเสด็จอาเก้า จงจัดการพวกมันทั้งหมด ส่วนพวกที่คัดค้าน จะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”

"รับทราบ!" ทหารที่นำโดยตี๋ตงหมิงนั้นไม่ใช่ทหารหน้าใหม่ที่ใช้ในการลาดตระเวนเมืองในระหว่างวัน แต่เป็นทหารผ่านศึกที่เคยอยู่ในสนามรบจริง ๆ ทหารผ่านศึกเหล่านี้รู้วิธีการเผชิญหน้ากับหน่วยกล้าตายของตระกูลหวัง ข้อได้เปรียบคือคนจำนวนมาก พวกเขารวมตัวกันเป็นวงกลม จับมือกับผู้คุ้มกันจวนเฟิ่งและเสด็จอาเก้า โจมตีจากรอบด้าน ค่อยๆ ทรมานอีกฝ่าย

ทหารผ่านศึกเหล่านี้ไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ แต่ทุกครั้งที่ใช้ดาบฟาดฟันช่างเป็นกระบวนท่าสังหารอย่างแท้จริง แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถปราบหน่วยกล้าตายได้ในเวลาอันสั้น แต่ก็สามารถทำให้คู่ต่อสู้เสียเปรียบมิน้อย วงล้อมการต่อสู้เล็กลงเรื่อย ๆ หน่วยกล้าตายถูกล้อมรอบอยู่ตรงกลาง เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าความพ่ายแพ้ของหน่วยกล้าตายเป็นเรื่องของเวลาไม่ช้าก็เร็ว

เฟิ่งชิงเฉินปล่อยมือที่ถือปืนไว้ ตอนนี้นางมีเวลาว่างไปหาตี๋ตงหมิง นงต้องการทักทาย แต่......

บัดนี้ตี๋ตงหมิงใบหน้ามืดมนยืนอยู่นอกวงล้อม เขาออกคำสั่งต่อทหารทั้งหลายอย่างกล้าหาญเคร่งขรึม หากผู้อื่นเห็นพวกเขา จะต้องยกย่องเขาสำหรับความกล้าหาญ แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับอยากหัวเราะ

นึกภาพออกหรือไม่ หากตี๋ตงหมิงที่ชอบกระโดดโลดเต้นกลายมาเป็นเช่นเสด็จอาเก้า ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสวมชุดผู้ใหญ่ซึ่งดูมีความสุขมาก

เฟิ่งชิงเฉินชี้ไปยังพื้นดินขรุขระซึ่งตี๋ตงหมิงยืนอยู่ นางฝืนยิ้มขึ้นว่า "ท่านซื่อจื่อ ท่านเป็นศัตรูกับพื้นดินในจวนของข้าหรือ?"

"เฟิ่งชิงเฉิน ข้ากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เจ้าอย่ามาขัดขวางข้า" ตี๋ตงหมิงกล่าวอย่างเคร่งขรึมด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เต็มไปด้วยอำนาจอย่างเป็นทางการ

เฟิ่งชิงเฉินไว้หน้าเขา นางซ่อนรอยยิ้มของตนลงแล้วพยักหน้า "เข้าใจแล้ว"

"เหอะๆ......" ตี๋ตงหมิงหันศีรษะไปทางอื่นด้วยความโกรธ แน่นอนว่าเขาจะไม่ลืมมองไปทางเฟิ่งชิงเฉิน

เข้าใจอะไรกัน ไม่เห็นหรือว่าเขาไม่พอใจ จะพูดเอาใจเขาหน่อยไม่ได้หรือ

ให้ตายเถอะ วันส่งท้ายปีเก่ายังไม่สามารถพักผ่อนได้ ในตอนแรกเขามีความสุขที่ไม่ต้องเข้าวังเพื่อไปงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่านี้ แต่เขาไม่อยากได้รับ คำสั่งด่วนจากเสด็จอาเก้า ให้เขานำกองทหารไปลาดตระเวนรอบ ๆ จวนเฟิ่งเพื่อเข้าควบคุมหากมีเรื่องฉุกเฉิน

เรื่องฉุกเฉินอะไรกัน เสด็จอาเก้า เจ้าเพียงต้องการให้ทุกอย่างราบรื่นไร้ข้อสะดุด เหตุใดข้าต้องมาที่นี่ในวันส่งท้ายปีเก่าด้วย! ทั้งพาผู้คนไปตรวจตราตามท้องถนน ในขณะที่เจ้ามีอยู่กับหญิงงาม แต่ข้าทำได้เพียงเผชิญหน้าถูกลมหนาวพัดโชย โลกนี้ยังมีความยุติธรรมหรือไม่?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ตี๋ตงหมิงก็หันกลับมาอีกครั้ง มองเสด็จอาเก้าอย่างแข็งขัน เสด็จอาเก้าเจ้าเก่งเหลือเกิน ทำให้เขาไม่ได้หยุดงานแม้ในวันข้ามปี

ฮ่าๆ......ท่าทางงุ่มง่ามของตี๋ตงหมิงนั้นดูตลกยิ่งนัก เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตี๋ตงหมิงแทบกระโดดเข้ามาด้วยความโมโห "เจ้าหัวเราะอะไรกัน! หากเจ้ายังหัวเราะอีก ข้าจะจับเจ้า ข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่”

“ไม่ขำ ข้าไม่ขำก็ได้ ซื่อจื่อ ยกโทษให้ข้าด้วย ซื่อจื่อเป็นผู้สูงส่งจิตใจดี เรื่องเพียงแค่นี้อย่าสนใจข้าเลย” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะ ต้องการที่จะก้าวไปเกลี้ยกล่อมตี๋ตงหมิงว่าอย่าโกรธ แต่เสด็จอาเก้าเข้ามาห้ามขา "อย่ายุ่งกับงานของตี๋ซื่อจื่อ ที่นี่นองเลือดเกินไป ไม่เหมาะกับสตรีอย่างเจ้า แค่มีตี๋ซื่อจื่อก็พอแล้ว"

เมื่อกล่าวจบ เขาไม่รอให้ตี๋ตงหมิงตอบสนอง กลับจับมือเฟิ่งชิงเฉินแล้วเดินออกไปทันที เมื่อตี๋ตงหมิงได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง เขาเห็นเพียงด้านหลังของเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินเดินจากไป ตี๋ตงหมิงโกรธจนกระทืบเท้าปึง.....

“เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน พวกเจ้าทำเกินไปแล้ว ทำไมเล่า ทำไมกัน เรื่องนี้เป็นเรื่องของตระกูลเฟิ่งแท้ๆ แต่พวกเจ้ากลับเดินทางจากไป ปล่อยให้ข้าจัดการตามลำพัง”

ฮือๆ ......ตี๋ตงหมิงต้องทนทุกข์ทรมาน เขาร้องไห้อย่างไร้น้ำตา ผู้ช่วยที่อยู่ด้านข้างมองตี๋ตงหมิงด้วยความเห็นอกเห็นใจแล้วก้มศีรษะลงอย่างเงียบ ๆ

ซื่อจื่อ ไม่มีประโยชน์ที่จะหงุดหงิดเช่นนี้อีกต่อไป เมื่อพบเข้ากับเสด็จอาเก้า เจ้าควรจะยอมรับชะตากรรมของตนอย่างว่าง่าย