บทที่ 897 ไหว้ครู เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

ในช่วงเวลาซึ่งโจ่วอันอาศัยอยู่ในหุบเขาซวนยี ห้องทั้งสิบหกห้องในหุบเขาซวนยีถูกทำลาย ทำร้ายปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีจนบาดเจ็บไปทั้งร่างกาย คนจัดยาและองครักษ์บาดเจ็บถึงขั้นไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เป็นเวลาครึ่งเดือน หนึ่งในสามส่วนของผู้ให้การรักษาถูกทำให้ไร้ประโยชน์ ทำให้ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีรู้สึกหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อของโจ่วอัน ทำให้ในระยะเวลาเดือนกว่าที่ผ่านมา ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไม่กล้าแตะต้องซุนซือสิงเพราะกลัวการปรากฏตัวของโจ่วอัน

ภายใต้การลงมืออันโหดเหี้ยมของโจ่วอัน ในที่สุดเขาก็สามารถสร้างสถานที่พักฟื้นซึ่งดีที่สุดให้กับซุนซือสิงได้ ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไม่กล้าที่จะวางแผนร้ายหรือทำการทดลองกับร่างกายของซุนซือสิง ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากซุนซือสิงฟื้นตัวขึ้นมาแล้ว ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยียังตั้งสั่งสอนวิชาแพทย์ให้กับซุนซือสิงอย่างเต็มใจ

เดิมทีก็เป็นเพราะหวาดกลัวอำนาจของโจ่วอัน แต่หลังจากที่ได้เห็นพรสวรรค์ทางการแพทย์ของซุนซือสิง ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีรู้สึกกระสับกระส่าย พยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้ซุนซือสิงถือตนเองเป็นอาจารย์

ซุนซือสิงปฏิเสธโดยอ้างว่าตนเองมีเฟิ่งชิงเฉินเป็นอาจารย์อยู่แล้ว ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีจึงกล่าวออกมาด้วยความโกรธ “บนโลกนี้มีผู้คนมากมายเข้ามาอ้อนวอน กราบบูชาข้าเป็นอาจารย์ ข้าปฏิเสธไปโดยตลอด เวลานี้ข้ายินดีรับเจ้าเป็นศิษย์ ถือเป็นโชคอันสูงสุดของเจ้า เหตุใดเจ้ายังกล้าดึงดันและนิ่งเฉย ทำไมเจ้าไม่รีบบูชาข้าเป็นอาจารย์เสีย”

“นั่นเป็นเพราะท่านบังคับให้ผู้อื่นกราบบูชาท่านเป็นอาจารย์ แต่ข้ามีอาจารย์ของข้าอยู่แล้ว” ซุนซือสิงโต้ตอบกลับไปและแสดงจุดยืนของตนเองอย่างชัดเจน

ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไม่สนใจคำปฏิเสธดังกล่าว พยายามบีบคั้นต่อไป “ซุนซือสิง เจ้าลองให้เวลาข้าอีกเสียหน่อย ข้าไม่ได้ต้องการบังคับให้เจ้าคุกเข่าและบูชาข้าเป็นอาจารย์ตั้งแต่เวลานี้ การบูชาข้าเป็นอาจารย์ มิได้หมายความว่าเจ้าจะมิได้เป็นศิษย์ของเฟิ่งชิงเฉิน เจ้าแค่เรียกข้าว่าอาจารย์ มีอาจารย์เพิ่มอีกหนึ่งคนมันเสียหายอย่างไร ขอแค่เจ้ายอมบูชาข้าเป็นอาจารย์ ข้าสัญญาว่าข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์เพียงผู้เดียว และเจ้าจะเป็นศิษย์คนสุดท้ายของข้า”

เป็นเรื่องยากยิ่งที่จะหาเด็กที่มีความตั้งใจและมีพรสวรรค์ทางการแพทย์มากมายถึงเพียงนี้ ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีรู้สึกอิจฉาเฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างมาก ทำไมนางถึงได้แย่งศิษย์รักของตนไป

ซุนซือสิงยังคนปฏิเสธ ใบหน้าซึ่งเหมือนซาลาเปาของเขาเหี่ยวย่น “ท่านปรมาจารย์ ข้ามีอาจารย์อยู่แล้ว จะให้ข้าบูชาผู้อื่นเป็นอาจารย์อีกได้อย่างไร มิได้ มิได้เป็นอันขาด”

ภายใต้การจ้องมองของสวรรค์และโลก ในสายตาของซุนซือสิง การบูชาอาจารย์เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง เขาบูชาเฟิ่งชิงเฉินเป็นอาจารย์ หากต้องบูชาปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีเป็นอาจารย์เพิ่มอีก สิ่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการหักหลังอาจารย์ของตนเอง

ต่อให้เขารู้สึกเคารพในตัวของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีมาถึงเพียงใด เขาก็ไม่สามารถทำเรื่องผิดให้เป็นถูก เห็นดำเป็นขาว และนี่ก็คือการยืนหยัดของซุนซือสิง

ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไม่คิดจะล้มเลิกความคิด เขาเซ้าซี้ซุนซือสิงทุกวันให้เรียกตนเป็นอาจารย์ ทำให้ซุนซือสิงตกใจจนเอาแต่คุกเข่าวิ่งหนี ร้องคร่ำครวญออกมา “อาจารย์ ท่านอยู่ที่ใด เหตุใดท่านถึงไม่ยอมพาข้ากลับไป แห่งนี้มีแต่คนบ้า ข้ามิอยากอยู่ที่นี่ ข้าอยากกลับ ข้าอยากกลับ......”

ในช่วงเวลาที่ซุนซือสิงทุกข์ทรมานใจอยู่ในหุบเขาซวนยี เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้นิ่งเฉย ยอดขายยาป้องกันการแท้งบุตรของตระกูลหยุนลดลงอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าหยุนเซียวจะไม่ได้ออกมาอธิบายแต่อย่างใด แต่หากฉลาดพอก็สามารถมองเห็นได้จากเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และในบางเวลาก็มีคนแอบเข้ามาสอดส่องสถานการณ์ของจวนเฟิ่ง

เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่ได้อธิบายออกไปแต่อย่างใด บอกไปเพียงแค่ว่ายาชุดต่อไปจะถูกส่งออกมาในอีกสามเดือนข้างหน้า เพื่อให้เหล่าคนที่วางแผนจะสร้างความดีให้กับตงหลิงจื่อลั่วหลังปีใหม่ต้องกลืนน้ำลายตนเอง

ช่วยไม่ได้ ความโกรธของปวงชนยากที่จะทำให้จางหาย ผู้ที่สามารถซื้อยาป้องกันการแท้งบุตรตั้งแต่ต้นปีในราคาสองร้อยตำลึงถือเป็นตระกูลที่ร่ำรวยมาก แม้ว่าในยามปกติพวกเขาจะไม่กล้าทำให้เหล่าองค์ชายขุ่นเคือง แต่เช่นเดียวกัน องค์ชายเหล่านั้นก็ไม่กล้าทำให้พวกเขาขุ่นเคือง ทั้งสองฝ่ายจึงต่างคนต่างอยู่

แต่เนื่องจากโกรธที่ตงหลิงจื่อลั่วไม่เหลือที่ไว้ให้ใครเดิน เหล่าขุนนางจึงร้องขอไปอย่างเงียบ ๆ แต่นี่กลับทำให้ฮองเฮาแทบจะบ้า จึงเรียกเหล่าภรรยาของเสนาบดีเข้าวังทุกสองถึงสามวัน และกล่าวออกมาโดยนัยว่า ให้พวกเขาไปขอร้ององค์จักรพรรดิว่ารีบปล่อยให้ตงหลิงจื่อลั่วเป็นอิสระ

เหล่าเสนาบดีไม่มีทางเพิกเฉยต่อการทำสิ่งเล็กน้อยเพื่อผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่เช่นนี้ หลังจากเทศกาลโคมไฟจบลง พวกเขาเริ่มพูดกับจักรพรรดิเกี่ยวกับเรื่องของตงหลิงจื่อลั่ว พูดถึงคุณงามความดีของตงหลิงจื่อลั่ว แต่คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิไม่เพียงแต่จะไม่มีวี่แววที่จะเลิกคุมขังของตงหลิงจื่อลั่ว และยังทำการคุมขังองค์รัชทายาทอีกด้วย