บทที่ 912 ลงมือ เจ้าก็ภาวนาเอาละกัน

ฮ่องเต้นั้นไม่เชื่อเฟิ่งชิงเฉิน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูดและการกระทำของเฟิ่งชิงเฉินในคฤหัสถ์ฝู่ได้ถูกส่งมายังพระราชวัง และเมื่อฝู่หลินกำลังพิจารณาว่าจะตัดขาเพื่อรักษาชีวิตหรือเปลี่ยนหมอหลวงนั้น ฮ่องเต้ก็รู้ถึงเรื่องที่เฟิางชิงเฉินจะตัดขาของฝู่หลิน

“เสด็จน้องเก้า, เฟิ่งชิงเฉินนี้หมายถึงอะไร?” ฮ่องเต้เอาความโกรธที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินมาลงที่เสด็จอาเก้าทันที

เสด็จอาเก้านั่งหัวแถวด้านล่าง และเมื่อเขาได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ เขาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้: "ข้าน้องไม่ใช่หมอและไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน ฝ่าบาทถามข้าน้องทำไม"

"เสด็จน้องเก้า ฝู่หลินเป็นขุนนางที่ตงหลินข้าชื่นชม ข้าให้เฟิ่งชิงเฉินรักษาเขาเพราะข้าไว้วางใจ เฟิ่งชิงเฉิน" ใบหน้าของฮ่องเต้มืดมนการที่ต้องสั่งหมอนั้นยังต้องได้รับการอนุญาตจากเสด็จอาเก้า ทำให้เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง

"ฝ่าบาท เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้ทำให้ท่านต้องผิดหวัง เฟิ่งชิงเฉินเป็นหมอไม่ใช่พระเจ้า ท่านต้องการให้ เฟิ่งชิงเฉินช่วยชีวิตฝู่หลินไม่ใช่หรือตอนนี้เฟิ่งชิงเฉินก็เสนอวิธีช่วยชีวิตในตอนนี้ไม่ใช่หรือ? ทำไม? ฝ่าบาทไม่พอใจเหรอ?”

เสด็จอาเก้าดูเฉยเมย พูดช้าๆ และเต็มไปด้วยการเสียดสี เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ไม่หดหู่ใจ เสด็จอาเก้าก็เย้ยหยันในดวงตาของเขาและพูดว่า: "ฝ่าบาท แม้ว่าท่านจะเป็นฮ่องเต้ ท่านก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง ชีวิตแก่เจ็บตายได้"

"เสด็จน้องเก้า..." ฮ่องเต้เคร่งเครียด ด้วยสีหน้าโกรธจัด จ้องมองไปที่เสด็จอาเก้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างเย็นชา แม้ว่าจะไม่มีบุคคลภายนอกก็ตาม การเคลื่อนไหวของเสด็จอาเก้าก็เป็นการท้าทายอำนาจของฮ่องเต้

“ข้าน้องอยู่นี้” เสด็จอาเก้ายังคงนิ่งเฉยไม่เกรงกลัวใด ๆ เผชิญหน้ากับจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ เสด็จอาเก้าก็ยังคงเฉยเมย

ในห้องโถงขนาดใหญ่ไม่มีเสียงใด ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นของการเสียดสีของฮ่องเต้และเสด็จอาเก้า แสงของดาบและเงาน่ากลัวมากราวกับฉากตอนที่เล่นหมากรุกและดื่มชาในอุทยานหลวงเมื่อหลายปีก่อนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

คู่พี่น้องที่มีเกียรติที่สุดในตงหลินไม่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ ความสงบสุขนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดฮ่องเต้ก็ริเริ่มที่พูดออกมาก่อนว่า: "ช่วยไปคฤหัสถ์ฝู่ในนามของข้า และดูอาการบาดเจ็บของฝู่หลินแทนข้า"

นี่เป็นคำสั่งของฮ่องเต้ และไม่มีใครสามารถขัดขืนได้ แต่เสด็จอาเก้าเป็นข้อยกเว้น เสด็จอาเก้าลุกขึ้น หมุนตัวครึ่งวงกลมและเผชิญหน้ากับฮ่องเต้: "ฝ่าบาท ไม่ว่าฝู่หลินจากถูกโปรดปรานจากฮ่องเต้แต่ไหน เขาก็เป็นเพียงแค่ขุนนาง อย่างเขายังไม่เพียงพอที่จะให้กษัตริย์ข้าไปเยี่ยมเอง ถ้าฝ่าบาทกังวล เขาก็อาจจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง ข้น้องเหนื่อละขอลาไปก่อน”

หลังจากพูดจบโดยไม่รอให้ฮ่องเต้พูด เขาก็หันหลังกลับและเดินออกไปโดยไม่สนใจอ่องเต้เลย

“น้องเก้า!” ฮ่องเต้หน้าซีดด้วยความโกรธและชี้ไปที่ด้านหลังของเสด็จอาเก้าหากไม่ใช่เพราะการแบกรับชื่อเสียงจักรรดิไว้ ฮ่องเต้อาจพุ่งไปข้างหน้าและชกที่ศีรษะของเสด็จอาเก้า

นี้ก้าวร้าวเกินไปแล้ว เขาเป็นฮ่องเต้ จักรพรรดิแห่งเก้ากษัตริย์ เสด็จอาเก้ากล้าดีอย่างไร!

เสด็จอาเก้านั้นกล้าจริงๆ เสด็จอาเก้าก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่สนใจเจตนาฆ่าและความโกรธของฮ่งเต้ แล้วเดินออกไป เปิดประตูเสียงดัง และปิดประตูดังปังเพื่อระบายความไม่พอใจของเขา

หลังจากที่เสด็จอาเก้าจากไป ฮ่องเต้ก็โกรธมากจนล้มลงบนเก้าอี้ หอบอย่างหนักด้วยท่าทางอาฆาต

การท้าทายครั้งเเล้วครั้งเล่าทำให้ฮ่องเต้เข้าใจว่าเสด็จอาเก้าไม่ได้ควบคุมง่ายอย่างที่เขาแสดง และสิ่งที่เรียกว่าการยอมจำนนนั้นมีไว้ให้เขาเห็นเท่านั้น

ครั้งนี้เขาใช้หลุมฝังศพของเสด็จแม่ของเสด็จอาเก้าเป็นข้ออ้างในการบังคับให้เสด็จอาเก้าทำสิ่งที่เขาไม่ต้องการทำ แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่พอใจในตอนแรก แต่เขาก็ยังทำ ทำให้ฮ่องเต้คิดว่าเสด็จอาเก้านั้นเชื่องจริงๆ การกระทำของเสด็จอาเก้าในวันนี้ ล้มล้างคำยืนยันก่อนหน้านี้ของเขา

น้องชายคนที่เก้านั้นไม่ได้ควบคุมง่ายอย่างที่แสดงให้เห็น และหลังจากเหตุการณ์นี้ ความสามัคคีที่ฉาบฉวยระหว่างพี่น้องทั้งสองก็ขาดสะบั้นลงเช่นกัน

ในเวลานี้ การมีอยู่ของฝู่หลินยิ่งจำเป็น แม้ว่าลูกหลานของวิหารจะไม่ฉลาดนัก แต่พวกเขาก็มีความสามารถพิเศษบางอย่าง หากความสามารถเหล่านี้ฮ่องเต้สามารถควบคุมได้ ก็จะช่วยได้อย่างแน่นอน

ฝู่หลินยังคงมีประโยชน์มากในตอนนี้ และเขาภักดีอย่างยิ่ง อ่องเต้ไม่เต็มใจที่จะละทิ้งตัวหมากรุกแบบนี้