บทที่ 928 เจ้านับวันยิ่งระวังสายตาของเจ้านะ

เหตุการเมื่อครู่นั้นเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่และรอคอยมานาน แต่มันก็จบลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่ได้พูดอะไร แต่เฟิ่งชิงเฉินก็รู้ว่าเสด็จอาเก้าน่าจะไม่พอใจอย่างมากเพราะเมื่อไร่ที่เสด็จอาเก้ารู้สึกตัวแล้ว เขาสามารถทำได้จนกว่า เธอจะร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนขอความเมตตาก่อนจะปล่อยเธอไป

เหอะๆๆ แน่นอนว่าผู้ชายทุกคนมีคุณธรรมเหมือนกัน พวกเขาภูมิใจพอๆ กับเสด็จอาเก้า มั่นใจพอๆ กับเสด็จอาเก้า พวกเขายังสนใจการแสดงบนเตียง พวกเขาจะต้องต้องพิชิตผู้หญิงที่อยู่ภายใต้พวกเขา

“ข้ากำลังจะตาย” รุ่งสางในที่สุดเฟิงชิงเฉินก็ทนไม่ได้ เอื้อมมือไปผลักชายที่อยู่บนร่างของเธอ เตือนเขาว่าพอได้แล้ว

แต่มือที่อ่อนนุ่มและอ่อนแอไม่ได้ส่งผลต่อเสด็จอาเก้าเลยสักนิด ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้น

"อย่ากังวล ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายหรอก"เสด็จอาเก้าเห็นว่าเฟิงชิงเฉินไม่มีเรี่ยวแรงจริงๆ และกำลังจะเป็นลม ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปล่อยเธอไปในที่สุด

หลังจากการกระตุกอย่างรุนแรง ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็พุ่งเมล็ดอุ่นๆเข้าไปในร่างกายของเฟิ่งชิงเฉิน ลุงเก้าจักรพรรดิกัดฟัน เขาไม่เชื่อว่าจะยังไม่โดนอีก

"สัตว์ร้าย" เฟิ่งชิงเฉินยื่นมือของเธอออกไป สะกิดชายที่นอนอยู่บนร่างของเธอ อยากจะผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่สามารถผลักเขาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เหอะๆๆ มันน่าอายจริงๆ เธอถูกทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก เป็นเพราะความแข็งแกร่งทางร่างกายของเธอไม่ดี หรือความแข็งแกร่งทางร่างกายของเสด็จอาเก้านั้นดีเกินไป

เสด็จอาเก้าเปิดปากของเขาและจับนิ้วของเฟิงชิงเฉิน: "หากข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนสัตว์ร้าย เจ้าก็คงร้องไห้แล้ว"

"ออกไป...ข้าไม่ร้องไห้ ข้ามีความสุขและสบายดี" ที่จริงเธอเหนื่อยมาก เฟิ่งชิงเฉินสงสัยว่าเธออาจจะไม่สามารถฟื้นตัวได้ต่อให้นอนทั้งวัน

"สบายดีอะไรกัน เจ้าต้องเป็นของข้าต่างหากเจ้าถึงจะมีความสุข" เสด็จอาเก้าอยากจะกัดนิ้วของเฟิ่งชิงเฉินแรง ๆ แต่เมื่อคิดว่านิ้วของเฟิงชิงเฉินมีค่าเพียงใด เขาจึงปล่อยมือและเปลี่ยนปากเป็น หน้าอกขอเฟิ่งชิงเฉิน

หากเป็นในอดีตเฟิ่งชิงเฉินจะยังคงร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ตอนนี้...

ทั่วร่างกายของเธอไม่มีรอยช้ำในส่วนใด ๆ ที่ไม่ถูกเสด็จอาเก้า กัด แม้แต่ที่ลับของเธอ เสด็จอาเก้าก็ไม่ยอมปล่อย เธอทนไม่ไหวแล้ว มึนหัวเกินไป

ผู้ชายคนนี้เกิดปีสุนัขอย่างแน่นอน ชอบทิ้งรอยไว้บนตัวเธอขนาดนี้

เฟิ่งชิงเฉินปล่อยให้เสด็จอาเก้ากัดเธอและเมื่อเสด็จอาเก้าพอใจก็พูดอย่างอ่อนแรงว่า"ลุกขึ้น ข้าต้องการล้างตัว มันเหนียวและอึดอัด"

เฟิ่งชิงเฉินขยับขาของเธอและส่งสัญญาณให้เสด็จอาเก้าดึงลูกรักของเขาออกจากร่างกายของเธอ เธอไม่มีแรงที่จะทำมันอีกแล้ว ถ้าเสด็จอาเก้าไม่เอาออกมา บางทีเขาอาจจะแข็งอีกครั้ง และ ..

ใกล้จะรุ่งสางแล้ว ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะมีปฏิกิริยาตื่นตัวในตอนเช้าหรอ เธอไม่ต้องการมีอะไรกับเสด็จอาเก้าต่อไปหรอกนะ เสด็จอาเก้าในตอนนี้คล้ายหมาป่าผู้หิวโหยที่ไม่มีวันอิ่ม

บทเรียนเปื้อนเลือดในวันนี้ทำให้เธอเข้าใจว่าในอนาคตเธอจะเลี้ยงเสด็จอาเก้าให้ดีมากขึ้นและอย่าปล่อยให้ชายคนนี้หิวเกินไป มิฉะนั้นชายคนนี้จะโหดร้ายอย่างยิ่งเมื่อถูกเขากินเข้าไป

"ไม่อยากขยับ" เสด็จอาเก้าเป็นคนพาล เขากอดเฟิ่งชิงเฉินและพลิกตัว ทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากัน ขายาวทับกับขาเฟิ่งชิงเฉิน ดวงตาของเขาปิดแน่นราวกับว่ากำลังจะนอน

ผู้ชายคนนี้ทำตัวทั้งน่าเอ็นดูทั้งน่ารัก

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เธอขยับไม่ได้ เธอจึงได้แต่ขอร้อง: "ข้านอนแบบนี้ไม่ได้ ขอล้างตัวแล้วนอนใหม่ได้ไหม"

“ไม่ ฉันง่วง” ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะพูดอะไร เสด็จอาเก้าก็ไม่เห็นด้วย

"ข้าก็ง่วงเหมือนกัน แต่จะนอนแบบนี้ได้ยังไง" เฟิ่งชิงเฉินกำลังจะร้องไห้ ไม่ต้องพูดถึงเหงื่อที่ไหลตามร่างกาย แม้แต่แก่นกลางลำตัวที่ลื่นจากร่างกายส่วนล่างไปถึงขาก็ต้องทำความสะอาด

"ถ้าข้าหลับได้ เจ้าก็หลับได้ ถ้านอนไม่ได้ ทำไมเราไม่ทำอีกล่ะ" จู่ๆ เสด็จอาเก้าก็ลืมตาขึ้น ขนตารูปพัดของเขากระพือเล็กน้อยและข้างล่างของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น ใบหน้าพูดอย่างไร้คำพูด สิ่งล่อใจ ดวงตาที่สดใสแสดงสิ่งที่เขาต้องการในใจอย่างเต็มที่

เฟิ่งชิงเฉินหวาดกลัว เธอรีบหลับตา: "ข้านอนได้ ข้านอนได้ ข้าจะนอนแล้ว ข้าง่วง ข้าง่วง"

"เราไม่ทำกันอีกหรอ เราจะทำความสะอาดหลังจากทำเสร็จแล้วนะ"เสด็จอาเก้าดูเสียใจ เฟิ่งชิงเฉินรีบหลับตาและแสร้งทำเป็นหลับ ไม่กล้าตอบ

เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างเงียบ ๆ และจูบหน้าผากของเฟิ่งชิงเฉินเบา ๆ

ยัยบื้อ หลงกลข้าแล้ว!

เสด็จอาเก้ากอดเฟิงชิงเฉิน หลับตา...

เขาไม่ต้องการทำความสะอาดเพราะเขาได้ยินคนพูดว่าสิ่งนี้จะเพิ่มโอกาสในการมีลูก แม้ว่ามันจะไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะมีลูก แต่เขาก็อยากจะมีลูกที่เหมือนเฟิ่งชิงเฉินสักคน

บางทีอาจจะเป็นเพราะเหนื่อยจริงๆหรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเสด็จอาเก้าอยู่ข้างๆ เฟิ่งชิงเฉินจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว เสด็จอาเก้าลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นสิ่งนี้ ขอให้คนรับใช้ของเขานำน้ำร้อนมาให้ และหลังจากเช็ดตัวเฟิ่งชิงเฉินแล้วก็หลับไปพร้อมกับเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เขาจะยอมให้เฟิ่งชิงเฉินนอนไม่สบายได้อย่างไร

ทั้งสองสวมกอดกันและนอนหลับจนถึงเที่ยง เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกละอายใจมาก ทุกคนในจวนรู้ว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาไร้สาระเพียงใด โชคดีที่คนรับใช้ของจวนองค์ชายเก้ามีความรู้มาก แม้ว่าพวกเขาพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ แต่พวกเขาก็ไม่แสดงออก เหลือก็แต่พ่อบ้าน...

หลังจากที่พ่อบ้านสั่งให้คนรับใช้เตรียมอาหาร เขาก็โบกมือให้ทุกคนและขยิบตาให้เฟิ่งชิงเฉินก่อนจะจากไป เฟิ่งชิงเฉินมองไปทางอื่นด้วยความลำบากใจและกล้าที่จะมองอาหารบนโต๊ะโดยตรงหลังจากที่พ่อบ้านออกไป