บทที่ 929 แผน ทุ่มเทเพื่อเฟิ่งชิงเฉิน

เสด็จอาเก้าเรียกหวังจิ่นหลิงมา แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพราะหึงหรือต้องการแสดงความรักที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินต่อหน้าหวังจิ่นหลิง ที่เสด็จอาเก้าเรียกเฟิ่งชิงเฉินมาพบก็เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แต่ในเมื่อโอกาสมันเป็นใจเช่นนี้ เสด็จอาเก้าก็ไม่อยากปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป จึงใช้เวลานี้เป็นเวลานัดหมายของเขากับหวังจิ่นหลิง

ด้านนอกไม่ใช่สถานที่ซึ่งเหมาะแก่การพูดคุย บรรยากาศระหว่างเสด็จอาเก้ากับหวังจิ่นหลิงเองก็ดูแปลกไปเช่นกัน หลังจากเฟิ่งชิงเฉินกล่าวทักทายหวังจิ่นหลิง ก็เชิญทั้งสองเข้าไปในจวนพร้อมกัน

พ่อบ้านรู้ข่าวตั้งแต่แรก แต่คนฉลาดอย่างเขาคงไม่คิดที่จะสร้างปัญหาให้ตัวเอง เผชิญหน้ากับแรงกดดันอันเยือกเย็นของเสด็จอาเก้า และรอยยิ้มอันอ่อนโยนของหวังจิ่นหลิงที่ทำให้รู้สึกเสียวสันหลัง

พ่อบ้านได้เตรียมการทุกอย่างในจวนไว้เป็นอย่างดี ทันทีที่เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงก้าวเข้ามา พวกเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีที่สุด จากนั้นเฟิ่งชิงเฉินก็ถูกพ่อบ้านเรียกตัวออกไปโดยการหาเหตุผลบางอย่างมาอ้าง

ตกลงหรือไง ผู้ชายสองคนที่อยู่ด้านในก็ไม่ใช่คนดีอะไร หากเฟิ่งชิงเฉินต้องเผชิญหน้ากับสองคนนั้นนางก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนทุกข์ ไม่สู้หนีออกมาก่อน ให้พวกเขาสองคนปลดปล่อยอารมณ์ออกมาก่อนแล้วค่อยกลับเข้าไปใหม่

อย่างไรเสียเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงก็ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ ในสถานการณ์ที่ไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ทั้งสองเผชิญหน้ากันมันก็พอจะสูสี

วิธีการของพ่อบ้านนั้นถูกใจเฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างมาก เฟิ่งชิงเฉินรีบหนีออกมาอย่างรวดเร็ว กลับไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็นำยาคุมกำเนิดออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ นางรู้ว่าเสด็จอาเก้าอยากมีลูกสักคน นางเองก็อยากมีเช่นนั้น แต่ก็ไม่ใช่ตอนนี้

ไม่ว่าจะเป็นอายุหรือสถานการณ์ในตอนนี้ การที่นางจะมีลูกสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางไม่มีพ่อแม่ เสด็จอาเก้าเองก็ไม่มีพ่อแม่ เช่นนั้นใครจะเป็นคนเลี้ยงดูลูกของพวกเขา?

คนรับใช้? เฟิ่งชิงเฉินไม่มีทางวางใจเป็นแน่ และเวลานี้นางเองก็ไม่มีพลังเพียงพอที่จะเลี้ยงเด็ก ดังนั้น......

“เสด็จอาเก้า คงทำได้เพียงให้ท่านรอต่อไป” เฟิ่งชิงเฉินนำยาคุมกำเนิดออกมา กลืนมันลงไปอย่างไม่ลังเล

“ชุนฮุ่ย เซี่ยหว่าน ช่วยข้าแต่งตัวหน่อย” เฟิ่งชิงเฉินเก็บยาเรียบร้อยจึงเรียกคนรับใช้เข้ามา

ในจวนอ๋องเก้า นอกจากนางต้องอยู่คนละห้องกับเสด็จอาเก้า เช่นนั้นนางก็คงไม่มีวันมีสาวใช้เข้าไปปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด ดังนั้นนางจึงต้องตื่นมาแต่งตัวให้ตัวเองในช่วงเช้าซึ่งค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ชุนฮุ่ยและเซี่ยหว่านรู้ว่าเสด็จอาเก้ากำลังรอเฟิ่งชิงเฉินอยู่ด้านนอก พวกนางจึงไม่กล้าแต่ตัวให้มันซับซ้อน แค่เพียงเกล้าผมมวยคู่ ปักปิ่นปักผมรูปดอกเหมยซึ่งเฟิ่งชิงเฉินเลือกมาเป็นพิเศษ

พูดถึงปิ่นดอกเหมย เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นางกลัวว่าสร้อยข้อเท้าของนางจะเปลี่ยนสี ทุกครั้งที่อาบน้ำนางจึงถอดมันออก แต่เมื่อวานนางลืมใส่มันไว้ จึงทำให้......ทำให้เสด็จอาเก้าผิดหวังอยู่นาน

แม้เมื่อวานเสด็จอาเก้าจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากแววตาของเสด็จอาเก้าที่จ้องมองมา เฟิ่งชิงเฉินก็เข้าใจได้ทันที เสด็จอาเก้าจะต้องกำลังหาสร้อยข้อเท้าอยู่เป็นแน่ ทั้งที่นางใส่มันทุกวัน แต่เมื่อวานนางกลับลืมใส่

ครั้งนี้เฟิ่งชิงเฉินตั้งใจปักปิ่นดอกเหมย เพื่อหวังว่าเสด็จอาเก้าจะลืมเรื่องสร้อยข้อเท้าเมื่อวาน

“คุณหนู คุณชายหยุนมาถึงตั้งแต่เช้า พักผ่อนรออยู่ในลาน คุณหนูจะไปพบคุณชายหยุนก่อนหรือไม่?” หลังจากชุนฮุ่ยและเซี่ยหว่านแต่งตัวให้เฟิ่งชิงเฉินเป็นอันเรียบร้อย แต่ไม่มีวี่แววว่าเฟิ่งชิงเฉินจะลุกขึ้นยืน พวกนางจึงถามออกไป

พวกนางเห็นรอยจูบบนร่างของเฟิ่งชิงเฉิน คิดว่าเฟิ่งชิงเฉินคงกำลังรู้สึกเขินอายอยู่

“มิต้อง เสด็จอาเก้ากับคุณชายใหญ่กำลังรอข้าอยู่ พวกเจ้าช่วยไปบอกคุณชายหยุนว่าข้าจะไปหาเขาในช่วงกลางคืน” ทันทีที่นางกลับเข้ามา พ่อบ้านก็ได้บอกเรื่องหยุนเซียวกับนางไว้แล้ว

หยุนเซียวไม่ได้มาเพียงลำพัง เขาพาหมอมาด้วยสองคน เด็กรับใช้หนึ่งคน ผู้ติดตามหนึ่งคน สาวใช้สี่คน องครักษ์อีกแปดคน เห็นได้ว่าเขาพาคนมามากมาย โชคดีที่จวนเฟิ่งมีพื้นที่กว้างเพียงพอ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่มีที่พักผ่อน

“เจ้าค่ะ แม่นาง” ชุนฮุ่ยและเซี่ยหว่านแนะนำออกมา แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่เห็นด้วยกับคำแนะนำของพวกนาง พวกนางเองก็ไม่ได้ออกอาการหรือรู้สึกไม่พอใจแต่อย่างใด เห็นเฟิ่งชิงเฉินลุกขึ้นยืน ทั้งสองคนรีบลุกขึ้น จากนั้นทั้งสามคนก็เดินตรงไปยังห้องโถง

พ่อบ้านพยักหน้าให้เฟิ่งชิงเฉินจากระยะไกล บ่งบอกว่าเวลานี้บรรยากาศเป็นปกติ เฟิ่งชิงเฉินสามารถเข้าไปด้านในได้แล้ว