บทที่ 953 เงื่อนไข ไร้สิ้นตระกูลซูแห่งหนานหลิงอีกต่อไป

เมื่อเห็นท่าทางอันไร้เดียงสา ไม่รู้อะไรเลยของเฟิ่งชิงเฉิน คนของตระกูลซูจ้องมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสายตาอันแข็งกร้าว

ในเมื่อเฟิ่งชิงเฉินแสร้งทำเป็นเขลา เช่นนั้นตระกูลซูก็ทำได้เพียงกระชากหน้ากากของนางออกมา ท่านปู่ซูกัดฟันและกล่าวออกไปว่า “แม่นางเฟิ่ง คงตรงไปตรงมานั้นพูดความจริงไม่อ้อมค้อม เจ้าสร้างหมากอะไรให้กับตระกูลซูของพวกข้า ทุกคนต่างเข้าใจดี ตระกูลซูไว้หน้าเจ้า อยากให้เจ้ายอมรับด้วยตนเอง แต่เจ้ากลับแสร้งทำเป็นเขลา ไม่รู้เรื่องราว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อย่ามาโทษว่าตระกูลซูของข้าที่หยาบคาย”

“ตระกูลซูของพวกท่านเคยเกรงใจและปฏิบัติกับข้าอย่างสุภาพด้วยงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินยิ้มและถามออกมา

เมื่อตระกูลซูกล่าวออกมาเช่นนี้ นางก็ไม่แสร้งทำเป็นคนเขลาอีกต่อไป “ท่านปู่ซูงั้นหรือ หากตระกูลซูของท่านไม่ยอมแพ้แต่แรก เหตุใดจึงไม่ยอมกล่าวออกมา การแข่งขันที่เสียเวลาเช่นนี้ ข้าไม่ได้สนใจผลแพ้ชนะตั้งแต่แรก เวลานี้ท่านพูดออกมาเถิด ตระกูลซูยังมีอะไรที่คิดว่ายังไม่หยาบคายต่อข้าอีก?”

“เจ้า ไร้ยางอาย” เฟิ่งชิงเฉินทำให้คนตระกูลซูโกรธมาก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพูดจาหยาบคายออกมาต่อหน้าเหล่าบัณฑิต ทำได้เพียงระงับความโกรธจนร่างกายสั่นเทา

เฟิ่งชิงเฉินส่ายหน้า “เอาชนะตระกูลซูได้กลับถูกเรียกว่าไร้ยางอาย เช่นนั้นการที่ตระกูลซูเปลี่ยนตัวระหว่างการแข่งขัน เป็นการแข่งขันแบบสองต่อหนึ่ง เช่นนั้นไม่เรียกว่าไร้ยางอายอย่างนั้นหรือ?”

ใบหน้าของคนตระกูลซูแดงก่ำ แต่ยังคงกัดฟันและกล่าวออกมา “การที่ตระกูลซูของข้าเปลี่ยนตัวระหว่างการแข่งขัน เรื่องนั้นเจ้าเองก็เห็นด้วยกับมัน”

“ฮึฮึ” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะออกมาเบา ๆ “ท่านปู่ซู พวกท่านต้องการเปลี่ยนตัวระหว่างการแข่งขัน หากข้าไม่เห็นด้วย พวกท่านก็คงกล่าวว่าข้ารังแกพวกท่านเกินไป เอาเถอะ ท่านปู่ซู การแข่งขันระหว่างข้ากับตระกูลซูของท่านได้สิ้นสุดลงแล้ว ผลแพ้ชนะเองก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ว่าพวกท่านจะยอมรับความพ่ายแพ้ได้หรือไม่ แต่เวลานี้พวกท่านก็เป็นฝ่ายแพ้ ต่อให้พวกท่านโวยวายออกมาแล้วมันจะมีความหมายอะไร”

“แพ้ ใครบอกว่าตระกูลซูของพวกข้าแพ้ เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าใช้หมากจอมปลอมในการทำให้ตระกูลซูของข้าต้องอับอาย แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าตระกูลซูของข้าพ่ายแพ้ ต่อให้ตระกูลซูของข้าพ่ายแพ้ ก็แพ้ด้วยวิธีการไร้ยางอายของเจ้า” ในที่สุดตระกูลซูก็ระงับความโกรธไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขากล่าวออกมาอย่างดุร้าย

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ตระกูลซูแพ้ไม่เป็น

“ชนะด้วยวิธีไร้ยางอาย? ข้าใช้วิธีไร้ยางอายหน้าหรือรังเกียจอย่างไร? ข้างส่งคนไปสังหารซูหว่านตอนแข่งขันประลองทักษะทางการแพทย์งั้นหรือ หรือเป็นวางเพลิงสะพานตอนแข่งขันขี่ม้ายิงธนูกับซูโหยว ทั้ง ๆ ที่นางตามหลังข้า ทำให้พวกเจ้าหมดสิทธิ์ชนะ?” เฟิ่งชิงเฉินไร้ยางอายจริง ๆ นางยกเรื่องราวไม่คาดฝันอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขันทั้งสองครั้งให้กับตระกูลซู

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าอย่ามาโยนความผิดให้ผู้อื่นเช่นนี้ ตระกูลซูของพวกข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” คนของตระกูลซูโกรธจนหน้าแดง ลำคอตั้งตรง เรื่องพวกนี้พวกเขาไม่ได้ทำจริง ๆ

“ข้าไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าเป็นคนทำเสียหน่อย ข้าแค่บอกว่าข้าไม่ได้เป็นคนทำเรื่องพวกนี้ ในเมื่อท่านปู่ซูกล่าวหาว่าข้าใช้วิธีการสกปรกในการเอาชนะ เช่นนั้นก็กล่าวออกมาว่าข้าใช้วิธีการสกปรกเอาชนะตระกูลซูอย่างไร” ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินนิ่งสงบ ไม่ได้รับผลกระทบจากบรรยากาศหรือคนทางฝั่งของตระกูลซูเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าสร้างหมากกระดานจอมปลอมขึ้นมา ทำให้ตระกูลซูของข้าต้องอับอาย” ตระกูลซูกัดฟันและไม่ยอมปล่อยมันไป

“หมากจอมปลอม? เจ้าพูดถึงหมากกระดานนี้อย่างนั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินชี้ไปยังกระดานหมากที่อยู่ไม่ไกลและยิ้มออกมา

ทันทีที่เข้ามานางก็เห็นว่านี่คือหมากที่นางเล่นกับซูหว่านในวันนั้น ตระกูลซูจัดเตรียมทุกอย่างไว้ชัดเจนเช่นนี้ คงยากหากทางจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวต่อไป

“ใช่” คนของตระกูลซูยืดอก เพื่อพิสูจน์ความชอบธรรมของพวกเขา

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบตามองไปยังอีกฝ่าย ปกปิดความเย้ยหยันในดวงตาของนาง จากนั้นถามออกไปว่า “เจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าหมากนี้เป็นเพียงหมากจอมปลอม? หรือเพียงเพราะไม่มีผู้ใดในตระกูลซูของเจ้าสามารถทำลายมันได้?”

“เฟิ่งชิงเฉิน หมากกระดานนี้ของเจ้าไม่ใช่แค่ตระกูลซูของข้าไม่สามารถทำลายมันได้ แม้แต่ปรมาจารย์ทั้งแผ่นดินจิ่วโจวอันยิ่งใหญ่ก็ไม่สามารถทำลายมันได้เช่นกัน หากมันไม่ใช่หมากจอมปลอมแล้วมันคืออะไร?” ตระกูลซูไม่มีทางบอกเหตุผลที่ทำให้พวกเขามั่นใจเช่นนี้กับเฟิ่งชิงเฉินด้วยปากของพวกเขาเองเป็นแน่ ว่าหมากกระดานนี้ไม่สามารถทำลายได้

“ท่านปู่ซู หากข้าจำไม่ผิด หมากกระดานนี้เป็นหมากที่ใช้ในการแข่งขันระหว่างข้ากับตระกูลซูของพวกท่าน เช่นนั้นมันจะไปถึงมือของเหล่าปรมาจารย์แห่งแผ่นดินจิ่วโจวอันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร?” เฟิ่งชิงเฉินใช้ประโยชน์จากคำถาม ทำให้คนของตระกูลซูถึงกับพูดไม่ออก

พูดถึงเรื่องนี้ จริงอยู่ว่ามันเป็นความผิดของพวกเขา แต่ทางฝั่งของเฟิ่งชิงเฉินก็มีสิ่งที่ผิดปกติเช่นกัน

บรรยากาศเคร่งขรึม ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมา พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน “แม่นางเฟิ่ง หมากกระดานนี้ ตระกูลซูยอมรับความพ่ายแพ้ไปแล้ว เวลานี้พวกเราแค่อยากทำให้ความสับสนในหัวใจของพวกเราได้กระจ่างว่าหมากกระดานนี้สามารถแก้ไขได้อย่างไร?”