บทที่ 959 เล่น,ไปซานตงกับข้า

เสด็จอาเก้าพูดถูก เฟิ่งชิงเฉินดูถูกผู้ชายที่ขาดความรับผิดชอบ ยอมทำทุกอย่างเพราะความเห็นแก่ตัวและความยากของตัวเอง เฟิ่งชิงเฉินกล่าวออกไปอย่างจริงจังว่า “เจ้าพูดถูก ข้าไม่เห็นค่าของผู้ชายเห็นแก่ตัว”

พูดจบนางก็ไม่ลืมที่จะเผยให้เห็นใบหน้าแห่งจักรพรรดินี แต่น่าเสียดายที่นางยังเด็ก ใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็น่ารัก หัวใจของเสด็จอาเก้าหวั่นไหว จึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปหยิกแก้มนาง

“แม่นางพูดถูก เพื่อที่จะทำให้แม่นางเห็นค่าในตัวข้า ข้าจะต้องพยายามทำตัวให้ไม่เป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวและไร้ประโยชน์ เวลานี้ ข้าได้จัดการกับคนด้านนอกทั้งหมดแล้ว ส่วนที่เหลืออีกไม่กี่คน ข้าขอมอบให้เป็นหน้าที่ของแม่นาง”

หลังจากหยิกแก้มของเฟิ่งชิงเฉินจนกลายเป็นสีแดง ก่อนที่เสด็จอาเก้าจะทำให้เฟิ่งชิงเฉินโกรธ เขาก็ยื่นใบรายชื่อให้กับเฟิ่งชิงเฉิน

“ฮึ ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป” เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองเสด็จอาเก้าด้วยอำนาจและแววตาที่เหนือกว่า

ใบหน้าของเสด็จอาเก้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม ยักไหล่และกล่าวว่า “ข้าขอขอบพระคุณที่แม่นางให้อภัย”

“อ่า เช่นนั้น......เจ้าเป็นอะไรไปงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินถูกเสด็จอาเก้าทำให้ตกใจ นางมองมาที่เสด็จอาเก้าด้วยใบหน้าแห่งความสงสัย เห็นใดวันนี้จึงรู้สึกว่าเสด็จอาเก้าดูผิดปกติไป

เสด็จอาเก้าสุภาพกับนางเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด สมองของเสด็จอาเก้าเลอะเลือน หรือว่านางตาฝาดไป

“แครก แครก......” เสด็จอาเก้าเห็นแววตาที่ใสซื่อของเฟิ่งชิงเฉิน เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงกระแอมออกมาเพื่อปกปิดท่าทางของเขา จากนั้นก็กล่าวออกมาว่า “ข้าไม่เป็นไร”

ยากมากที่เขาจะทำให้มาหยอกล้อกับเฟิ่งชิงเฉิน สุดท้ายเฟิ่งชิงเฉินกลับทำสายตาแปลกประหลาดใส่เขา ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินชำเลืองมองเสด็จอาเก้าอย่างระมัดระวัง ไม่ว่าอย่างไรเสด็จอาเก้าก็คือเสด็จอาเก้า ไม่มีทางเปลี่ยนไป หลังจากนั้นนางถึงเปิดแผ่นรายชื่อออกมา

บนใบรายชื่อเขียนถึงครอบครัวของเสนาบดีที่ถูกสังหารล้างตระกูลไปเมื่อวาน มีเพียงนางสนมอีกหกคนเท่านั้นที่ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในพระราชวัง

สังหารคนในเมืองจักรพรรดิหรือในพระราชวัง ทั้งสองเป็นแนวคิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ที่เสด็จอาเก้าไม่แตะต้องนางสนมหกคนนี้ มันก็มีเหตุผลในตัวของมันอยู่ หลังจากเฟิ่งชิงเฉินจดจำรายชื่อได้แล้ว นางก็ถามออกมาว่า “รายชื่อเหล่านี้เชื่อได้งั้นหรือ?”

แม้จะไม่ใส่ใจเรื่องการสังหารผู้คน แต่นางก็ไม่อยากฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ และในนางสนมเหล่านี้ มีคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับนาง

“คุณชายใหญ่เป็นผู้ตรวจสอบ” เสด็จอาเก้าไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาหน้า นี่เป็นผลงานของหวังจิ่นหลิง เขาไม่มีทางแย่งมาเป็นอันขาด เขาจึงไม่ปิดบังเฟิ่งชิงเฉิน แต่เมื่อเฟิ่งชิงเฉินได้ยินว่าหวังจิ่นหลิงเป็นผู้ตรวจสอบ นางพยักหน้าอย่างเชื่อใจและรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

หรือว่าในใจของนาง หวังจิ่นหลิงน่าเชื่อถือถึงเพียงนั้นเลยงั้นหรือ?

ความรู้สึกของเสด็จอาเก้านั้นเหมือนกับคนเก็บตัว เฟิ่งชิงเฉินไม่เข้าใจความยุ่งเหยิงในใจของเสด็จอาเก้า ยื่นใบรายชื่อให้เสด็จอาเก้า “ผู้หญิงหกคนนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล ปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการ ข้าจะทำให้พวกนางตายทั้งเป็น”

บุญคุณแห่งความแค้นเป็นสิ่งซึ่งน่ารังเกียจที่สุด นางไม่มีทางปล่อยผู้หญิงทั้งหกคนไปง่าย ๆ

“อ่า” เสด็จอาเก้าเห็นเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ใส่ใจ เขาทำได้เพียงระงับความโกรธและขย้ำใบรายชื่อในมือทิ้ง

ตอนนี้เมืองจักรวรรดิเต็มไปด้วยความวุ่นวายและทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย หากทำตัวนอกลู่นอกทางเพียงเล็กน้อยก็อาจตกเป็นเป้าสายตาได้ เสด็จอาเก้าไม่คิดจะเอาตัวเองเข้าไปเป็นหนึ่งในนั้น และเปิดโอกาสให้จักรพรรดิสาดน้ำสกปรกใส่เขา

เรื่องราวของเมืองจักรพรรดิ เสด็จอาเก้าไม่ต้องการจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว คนที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดเหล่านั้น เสด็จอาเก้าขอมอบหน้าที่นี้ให้กับจักรพรรดิ หากจักรพรรดิละทิ้งศัตรูที่อยู่ใต้ตาตนเอง เช่นนั้นเขาก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งจักรพรรดิ

เสด็จอาเก้าได้จัดการเรื่องในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว เรื่องการทดสอบคัดเลือกขุนนางจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหวังจิ่นหลิง ส่วนเขาก็กำลังเตรียมตัวละทิ้งประเทศชั่วคราวเพื่อเอาใจหญิงงาม

“ชิงเฉิน เดือนหน้าข้าจะเดินทางไปยังซานตง ข้าอยากให้เจ้าไปกับข้า” คำพูดนี้ของเสด็จอาเก้าไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่ง

“ไปซานตง? เจ้าจะไปซานตงเพื่อเหตุใด?” ซานตงเป็นสถานที่ซึ่งเฟิ่งชิงเฉินต้องการไป เรื่องนี้เสด็จอาเก้ารู้ดี เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าการที่เสด็จอาเก้ากล่าวออกมาเช่นนี้นั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ