บทที่ 962 เช็งเม้ง,กองกำลังนั้นค่อนข้างน่ากลัว

เรื่องที่องค์รัชทายาทจะลงไปอยู่เจียงหนานแพร่กระจายไปทั่ว ต่อให้เฟิ่งชิงเฉินแสร้งทำเป็นไม่รู้ก็ไม่ได้ เฟิ่งชิงเฉินคิดอยู่ว่านางควรจะไปส่งองค์รัชทายาทดีหรือไม่ เนื่องจากที่องค์รัชทายาทลงไปอยู่เจียงหนานนั้นไม่ใช่เพียงเพราะการพักฟื้น แต่ยังได้รับภารกิจจากเสด็จอาเก้าไปให้หาเงินอีกด้วย

“เสด็จอาเก้า องค์รัชทายาทจะเสด็จไปวันไหนงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินกำลังคิดว่าควรจะมอบอะไรให้องค์รัชทายาทติดตัวไปดี แต่เสด็จอาเก้าก็กล่าวถึงปัญหาออกมาทันใด

“วันที่ 12 เดือน 4” เสด็จอาเก้านั่งลงต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน

พักนี้ ช่วงเวลาที่เสด็จอาเก้าอยู่จวนเฟิ่งนั้นมากกว่าที่อยู่จวนอ๋องเก้าของเขาเสียอีก ซึ่งเป็นเรื่องยากสำหรับจักรพรรดิที่จะตามหาเสด็จอาเก้า

“วันที่ 12 เดือน 4? นั่นเป็นวันอภิเษกระหว่างเหยาหวาและชุนอ๋องไม่ใช่หรือ?” คนอื่นแต่งงานกัน แต่เขากลับจากไป นั่นไม่ใช่คำสาปในการแยกทางกันเหรอ องค์รัชทายาทช่างยอดเยี่ยม

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร?” เสด็จอาเก้าคิดว่าการกระทำดังกล่าวขององค์รัชทายาทนั้นไม่ได้ผิดแปลกแต่อย่างใด

เหยาหวาและชุนอ๋องอภิเษกสมรสกันแล้วอย่างไร องค์รัชทายาทอยากเสด็จไปไหนเขาก็สามารถไปได้ตามที่เขาต้องการ

“ไม่เป็นเช่นไร ข้าแค่รู้สึกนับถือในตัวองค์รัชทายาท” องค์รัชทายาททำเช่นนี้เท่ากับว่าเขาไม่ต้องการความรักของจักรพรรดิเลยแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่จ้องเล็งทำร้ายตงหลิงจื่อชุน เนื่องจากจักรพรรดินั้นรักและคอยปกป้องตงหลิงจื่อชุนมาโดยตลอด แค่มองก็สามารถรับรู้ได้

“ข้าตัดสินใจที่จะออกเดินทางไปซานตงในวันที่ 15 เดือน 4 เจ้าเองก็เตรียมตัวให้พร้อม” เวลานี้เขาอยู่ในคอกม้า ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกจับตามอง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก จะดีกว่าหากรีบออกเดินทาง

“อ่า” คนหนึ่งไป อีกคนหนึ่งก็ไป เกรงว่าจักรพรรดิคงจะดีใจจนเสียสติไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉินแอบพึมพำ และคิดว่าควรจะมอบของขวัญอะไรให้แก่องค์รัชทายาท จึงถามความเห็นจากเสด็จอาเก้า

“เตรียมยาที่เป็นประโยชน์ไว้ให้กับองค์รัชทายาท กล่องยาที่เจ้ามอบให้กับหวังจิ่นหลิงเมื่อครั้งก่อนก็ไม่เลว” เสด็จอาเก้าไม่มีทางยอมรับว่าเขากำลังหึง เขาแค่พูดถึงมันเท่านั้น

ครั้งที่แล้วที่สามารถช่วยชีวิตของหวังจิ่นหลิงกลับมาจากหุบเขาไท่ลู่เก๋อได้ ยาที่เฟิ่งชิงเฉินเตรียมไว้ให้นั้นมีส่วนสำคัญเป็นอย่างมาก

เฟิ่งชิงเฉินคิดไปคิดมาก็รู้สึกเห็นด้วย องค์รัชทายาทเป็นใคร ต่อให้เขาไม่ใช่บุตรแห่งมังกรแล้วอย่างไร เขาก็ไม่ขาดสิ่งใดอยู่แล้ว สิ่งที่นางสามารถมอบให้เขาได้ก็มีเพียงยารักษา แต่น่าเสียดายที่ไม่มีสนมขององค์รัชทายาทนางใดตั้งครรภ์ ไม่เช่นนั้นนางจะมอบยาป้องกันการแท้งบุตรที่เหลือมากที่สุดของนางไปให้

เฟิ่งชิงเฉินต้องการเตรียมยาที่จะมอบเป็นของขวัญให้องค์รัชทายาท นางไม่มีเวลาไปสนใจเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าเองก็ไม่ได้โกรธ ดังนั้นจึงเข้าไปจัดการเรื่องส่วนตัวในห้องหนังสือของเฟิ่งชิงเฉิน

จักรพรรดิทรงคิดว่าเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินพลอดรักกันทั้งวัน แต่เขาไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าสามารถเดินทางไปห้องลับของจวนซูได้โดยผ่านช่องทางเดินลับที่เชื่อมระหว่างจวนเฟิ่งกับจวนซู ภายใต้สายตาของจักรพรรดิ มันเป็นเพียงพื้นดินที่มีกำแพงเท่านั้น

เกิดเรื่องวุ่นวายติดต่อกันหลายครั้งในตงหลิง ทุกคนวุ่นวายกับหน้าที่ของตนเอง นับประสาอะไรกับคนตัวเล็กอย่างเฟิ่งชิงเฉิน การเดิมพันที่สร้างความวุ่นวายไปทั่วทั้งเมือง เวลานี้มันก็ลดซาลง และเงียบหายไปในที่สุด

นอกจากรู้ว่าซูเหวินชิงใช้เงินจำนวนหนึ่งล้านตำลึงในการสร้างศาลาจี้ซ้าน โดยการแอบเดิมพันกับนักเดิมพันลึกลับจำนวนสองล้านตำลึงแล้ว ซึ่งคนอื่นไม่รู้เรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่เป็นตัวหลักในการเดิมพันนั้นล้วนแต่เป็นผู้นำของตระกูลใหญ่ แม้ว่าพวกเขาเหล่านี้จะสามารถทำเงินได้ พวกเขาก็ไม่มีทางเปิดเผยต่อสาธารณะ

หนึ่งล้านตำลึงเป็นเงินที่ใช้สร้างศาลาจี้ซ้านซูเหวินชิง ส่วนอีกสองสามแสนตำลึงเป็นเงินที่ไว้ปิดปากเหล่าขุนนาง และเงินบางส่วนของครอบครัวที่ตายไป คนพวกนั้นก็จะไม่ได้รับเงิน ซูเหวินชิงจึงนำเงินจำนวนดังกล่าวไปทำบุญเพื่ออธิษฐานให้พวกเขา

พูดไปพูดมา ซูเหวินชิงก็รู้สึกขอบคุณเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นเขาซึ่งเป็นผู้ริเริ่มการเดิมพัน จะต้องถูกสายตานับพันจับจ้องอย่างแน่นอน ที่มาของเงินจำนวนสองล้านตำลึง จะต้องมีคนเข้ามาขุดคุ้ยและพูดถึงเป็นแน่

เวลานี้ เนื่องจากเหตุการณ์นองเลือดในเมืองจักรพรรดิ แม้ว่าบางคนจะคิดว่านักพนันที่ได้เงินก้อนโตเป็นผลจากปฏิบัติการลับของเจ้ามือ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดถึงสักคำเพราะกลัวว่าหากพูดไม่ดีจะทำให้เขาติดคุก

เฟิ่งชิงเฉินเองก็เคยถามถึงเรื่องของการเดิมพัน เมื่อรู้ว่าซูเหวินชิงได้เงินมามากเพียงพอแล้ว นางจึงไม่ถามถึงอีกต่อไป อย่างไรเสียเสด็จอาเก้าก็นั่งอยู่ที่นี่ทุกวัน ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ผู้ที่คอยรับสนับสนุนเขาก็ต้องเป็นเสด็จอาเก้า

ชั่วพริบตาก็มาถึงวันเช็งเม้ง ตามคำโบราณที่กล่าวไว้ วันเช็งเม้งเป็นดั่งวันที่ฝนตก บนถนนไม่มีผู้ใดออกมาเดินทางหรือสัญจร