บทที่ 963 อภิเษก,ใครจะแพ้หรือชนะก็ยังไม่รู้

หลังจากวันเช็งเม้ง ฝนก็ตกติดกันมาโดยตลอด ว่ากันว่าฝนในฤดูใบไม้ผลิมีค่าดุจน้ำมัน แต่ฝนตกหนักทุกวันเช่นนี้ แม้แต่ผ้าที่ตากก็ยังไม่แห้ง มันช่างทำให้คนรู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก

ตั้งแต่เฟิ่งชิงเฉินออกไปวันเช็งเม้ง นาก็ไม่ได้ออกไปด้านนอกอีกเลย จนกระทั่งถึงวันที่ 12 เดือน 4 งานอภิเษกระหว่างเหยาหวาและชุนอ๋อง ท้องฟ้าแจ่มใส เฟิ่งชิงเฉินถึงเดินทางออกไปจากจวน

แน่นอน ด้วยสถานะของเฟิ่งชิงเฉิน นางยังไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปร่วมงานอภิเษกระหว่างเหยาหวาและชุนอ๋อง เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่เคยคิดจะไปเข้าร่วม ที่นางออกมาจากจวนก็เพราะต้องการไปส่งองค์รัชทายาทและชิงอ๋อง

ผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ในเมืองจักรพรรดินั้นมีทั้งล่อลวงและแท้จริง องค์รัชทายาทและชิงอ๋องถูกจักรพรรดิทอดทิ้ง ไม่สามารถเข้ามาในเมืองหลวงได้ เกรงว่าทุกอย่างคงถูกลิขิตไว้ ในวันที่องค์รัชทายาทเสด็จออกจากเมืองหลวง นอกจากข้าราชบริพารแล้ว ก็ไม่มีขุนนางระดับสูงคนไหนไปส่งเขากับน้องชายแม้แต่ผู้เดียว

คนพวกนั้นเลือกที่จะวิ่งไปเอาใจชุนอ๋องออกมาเมื่อเทียบกับองค์รัชทายาท แม้ชุนอ๋องจะไม่อาจขึ้นไปเป็นจักรพรรดิ แต่ด้วยเขาเป็นบุตรอันเป็นที่รัก อย่างไรองค์รัชทายาทก็เทียบเทียมไม่ได้

คนที่เดินทางมาส่งมีไม่มาก หลังจากเฟิ่งชิงเฉินเปิดเผยตัวตนก็ไม่มีผู้ใดมาขัดขวางการเดินทางของนาง

“คิดไม่ถึงว่าเสด็จ......แฮ่ม แฮ่ม ชิงเฉินจะมาส่งข้า” ตอนแรกองค์รัชทายาทจะพูดว่าเสด็จอา แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่พอใจของเฟิ่งชิงเฉินเขาก็เปลี่ยนคำพูดทันที

“ชิงเฉินและฝ่าบาทคุ้นเคยกัน ปกติก็ได้รับการดูแลจากฝ่าบาทไม่น้อย ครั้งนี้ฝ่าบาทต้องจากเมืองหลวงไป ไม่รู้ว่าจะได้พบอันอีกเมื่อใด ชิงเฉินจะไม่มาส่งฝ่าบาทได้อย่างไร”

ไม่เกี่ยวว่าองค์รัชทายาทมีจุดประสงค์อันใด แต่เรื่องที่เขาเคยช่วยเหลือเฟิ่งชิงเฉินอยู่หลายครั้งนั้นเป็นความจริง เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกซาบซึ้งกับมันมาก

รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์รัชทายาทแข็งตัว กล่าวออกมาด้วยความเขินอาย “ชิงเฉินอย่าพูดล้อเล่นเช่นนี้เลย ข้ามีจุดประสงค์ทุกครั้งที่ไปให้ความช่วยเหลือเจ้า และมันเป็นสิ่งที่ข้าต้องทำ หากไม่ทำมันจะทำให้ข้าต้องลำบาก ข้าไม่เคยช่วยเจ้าอย่างแท้จริงเลยแม้แต่เรื่องเดียว เจ้าอย่ามาคิดว่าติดหนี้บุญคุณกับข้าเลยจะดีกว่า”

“แม้ที่ฝ่าบาททำลงไปจะเพื่อตัวฝ่าบาทเอง แต่สำหรับชิงเฉินแล้ว มันเป็นบุญคุณแห่งชีวิต ส่วนเรื่องที่ช่วยเหลือจากใจจริงหรือไม่ ฝ่าบาทไม่ต้องเอ่ยถึง ทานพูดออกมาเช่นนี้ชิงเฉินก็ยิ่งรู้สึกอับอาย ฝ่าบาทไม่ได้มีหน้าที่มาคอยให้ความช่วยเหลือชิงเฉิน แล้วชิงเฉินจะไปกล่าวหาฝ่าบาทว่าไม่ให้ความช่วยเหลือชิงเฉินได้อย่างไร” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวออกมาจากใจจริง องค์รัชทายาทเห็นเช่นนั้นก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ยิ้มและตอบรับคำขอบคุณจากเฟิ่งชิงเฉิน

ทุกคนบนโลกล้วนเข้าใจ คนอื่นช่วยเจ้า เจ้าถือว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณ หากคนอื่นไม่ช่วยเจ้า เจ้าก็จะรู้สึกโกรธแค้น ช่วยเหลือคือความถูกต้อง ไม่ช่วยเป็นความผิด จะมีสักกี่คนที่ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความจริงใจ

“ฝ่าบาท นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่เฟิ่งชิงเฉินเตรียมไว้ให้ฝ่าบาททั้งสอง ขอฝ่าบาททั้งสองทรงรับไว้” เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าองค์รัชทายาทต้องรีบเดินทางออกจากเมือง จึงไม่อยากจะทำให้เสียเวลามากนัก นางส่งสัญญาณให้คนนำกล่องมาสองกล่อง และแบ่งให้องค์รัชทายาทและชิงอ๋อง

“ฝ่าบาท กล่องพวกนี้มีรหัสอยู่ และรหัสของพวกมันก็ไม่เหมือนกัน ข้าจะบอกฝ่าบาทถึงวิธีเปิดมันออกมา” กล่องรหัสลับ สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างมาก แม้จะตกไปอยู่ในมือของศัตรู ศัตรูก็ทำได้เพียงใช้แรงในการเปิด แต่คนที่อยู่ข้างกายไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครเปิดกล่องมาเปลี่ยนยาในยาที่องค์รัชทายาทไม่รู้ตัว

เฟิ่งชิงเฉินเดินไปข้างกายขององค์รัชทายาทก่อน จากนั้นสอนถึงวิธีการเปิดกล่องและวิธีการเปลี่ยนรหัส นี่เป็นเพียงปล่อยใส่รหัสง่าย ๆ องค์รัชทายาทจะเปลี่ยนหรือใส่รหัสลงไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก

“ชิงเฉินช่างมีน้ำใจยิ่งนัก ข้ารู้สึกซาบซึ้ง” องค์รัชทายาทเปิดกล่องออกมา เห็นขวดยาที่วางเป็นระเบียบอยู่ภายใน ด้านข้างของมันก็กระดาษแผ่นเล็ก ๆ เขียนกำกับอยู่ เขารู้สึกแสบจมูก ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

นอกจากเสด็จแม่ของเขาที่ตายไป ข้างกายของเขาก็ไม่มีใครสนใจเรื่องพวกนี้เลย แม้ว่าเขากับชิงอ๋องจะหัวอกเดียวกัน แต่เนื่องจากเป็นผู้ชาย เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจทำได้

เสด็จอาของเขาแม้จะยังอายุน้อย แต่กลับมีนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่

“ดีจังที่ฝ่าบาททรงใช้ได้ ด้านล่างมีอุปกรณ์อยู่เล็กน้อย ข้าได้เขียนวิธีใช้งานเอาไว้แล้ว หากองค์รัชทายาทมีเวลาก็ลองอ่านและศึกษาดู” ไม่ใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินดีต่อองค์รัชทายาท แต่เป็นเพราะองค์รัชทายาทมีประโยชน์กับเสด็จอาเก้าเป็นอย่างมาก

ยิ่งองค์รัชทายาทอยู่ได้นานมากขึ้น เศรษฐกิจของเจียงหนานก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้น และกองทัพของเสด็จอาเก้าก็ยิ่งมีอิทธิพลมากขึ้นเช่นกัน

ต้องรู้ก่อนว่าการทำสงครามคือการรบทางทหาร รบทางเสบียง รบทางอาวุธ ไม่ว่าจะทางไหนก็ขาดเงินไม่ได้ทั้งนั้น

เมื่อสอนองค์รัชทายาทเสร็จแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ไปสอนชิงอ๋องต่อ ไม่ใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่อยากสอนพวกเขาทั้งสองพร้อมกัน แต่ในตอนที่นางสอนองค์รัชทายาท ชิงอ๋องเป็นคนถอยหลังออกไปเอง เพื่อบ่งบอกถึงความเคารพ