บทที่ 964 ตาย,สนทนากับลั่วอ๋องสักเล็กน้อย

ใครบอกว่าชุนอ๋องบริสุทธิ์ ไม่รู้จักการวางแผน? นี่ไม่ใช่การหยั่งลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ เสด็จอาเก้ากวาดสายตามองไปที่ตงหลิงจื่อชุน ตงหลิงจื่อชุนหดคอด้วยความตกใจ

ซู่ชินอ๋องรู้ว่าเสด็จอาเก้าเสด็จมาในเวลานี้จะต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน ในฐานะผู้ควบคุมการอภิเษกครั้งนี้ เขาไม่สามารถเฝ้ามองงานอภิเษกของชุนอ๋องพังทลายไปต่อหน้าต่อตาของเขาได้ เขาก้าวออกมาพร้อมกล่าวว่า “ท่านอ๋องเก้า วันนี้เป็นวันอภิเษกของฝ่าบาทชุนอ๋องกับองค์หญิงเหยาหวา หากมีเรื่องอันใดหลังจากนี้ค่อยพูดคุยกัน”

นี่คือการแจ้งเตือนเสด็จอาเก้าว่าอย่าทำลายงานแต่งงานซึ่งเป็นความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศ ถึงเวลานั้นต่อให้เสด็จอาเก้าสูงศักดิ์แค่ไหนก็ไม่สามารถรับผลที่ตามมาได้

“ซู่อ๋อง ท่านวางใจ ข้าไม่มีเจตนาร้ายที่จะมาทำงานการอภิเษกของจื่อชุน แต่ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ก็เพียงเพราะได้รับการไหว้วานจากผู้อื่นให้นำคำพูดนี้มาส่งถึงองค์หญิงเหยาหวา”

เสด็จอาเก้ากวาดสายตาอันเยือกเย็นของเขาไปทางเหยาหวา เหยาหวาที่สวมชุดแต่งงานสีแดงรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นและความเย้ยหยันจากดวงตาของเสด็จอาเก้า

ในตอนที่เสด็จอาเก้ากำลังจะกล่าวออกมา เหยาหวารู้สึกไม่สบายใจ ร่างกายของนางแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำพูดของเสด็จอาเก้า นางรู้ว่าเสด็จอาเก้าไม่ได้มาดี ที่มาที่นี่ในเวลานี้ เขาจะต้องมาเพื่อระบายความโกรธให้แก่เฟิ่งชิงเฉินเป็นแน่

แต่วันนี้เป็นวันอภิเษกของนาง ต่อให้นางรู้สึกไม่สบายใจแค่ไหนก็ทำได้เพียงอดทน ต้องทำงานที่เจ้าสาวผู้สง่างามและใจกว้าง จะทำให้ซีหลิงเสียหน้าไม่ได้เป็นอันขาด

ซู่ชินอ๋องเห็นว่าคำเตือนของตนไร้ผล สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือส่งสายตาไปหาองค์ชายอย่างโจวอ๋อง แต่โจวอ๋องกลับเสแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราว ทำเป็นพูดคุยกับคนรอบข้างเพื่อบ่งบอกว่าเขาไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

ซู่ชินอ๋องหมดหนทาง เขาทำได้เพียงกล่าวออกมาในฐานะของผู้อาวุโส “เจ้าเก้า ช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลองของชีวิต นี่เป็นงานอภิเษกอันเป็นมงคล ต่อให้เข้าไม่คิดถึงทั้งสองประเทศ แต่อย่างนั้นเจ้าก็ต้องคิดถึงจื่อชุน ไม่ว่าอย่างไรจื่อชุนก็เป็นหลานของเจ้า”

ซู่อ๋องรู้ว่าเสด็จอาเก้ามาเพื่อระบายอารมณ์ให้เฟิ่งชิงเฉิน ดังนั้นเขาจึงเตือนเสด็จอาเก้าเป็นพิเศษ อย่าลืมความสัมพันธ์ระหว่างเครือญาติ ไม่ว่าอย่างไรชุนอ๋องก็เป็นญาติของเสด็จอาเก้า จะทำให้หลานของตนเองต้องเจ็บช้ำเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวไม่ได้

“ซู่อ๋อง ข้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักหนักเบา ข้าพูดจบข้าก็จะจากไปในทันที การอภิเษกยังสามารถดำเนินต่อไปได้ ซู่อ๋อง หากท่านยังขวางข้าอยู่เช่นนี้ ท่านอาจจะทำให้พลาดฤกษ์งามยามดี” เสด็จอาเก้าร้ายกาจอย่างเห็นได้ชัด แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำก็สามารถโยนความผิดทั้งหมดไปไว้ที่ซู่อ๋อง ต่อให้ซู่อ๋องอยากจะขัดขวางแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้

“ท่านปู่ซู่อ๋อง เสด็จอารักและเป็นห่วงข้าที่สุด ท่านให้เสด็จอาพูดออกมาเถิด จื่อชุนเองก็อยากจะรู้ว่าเสด็จอาจะพูดอะไรกับองค์หญิงเหยาหวา” ยังไม่ได้ทำพิธีไหว้ฟ้าดิน ชุนอ๋องก็ไม่สะดวกจะที่จะเรียกองค์หญิงเหยาหวาว่าพระชายาชุนอ๋อง

ขุนนางฝ่ายของตนไร้ซึ่งอำนาจ ต่อให้ซู่ชินอ๋องร้ายกาจแค่ไหนก็ไม่สามารถต้านทานอำนาจของเสด็จอาเก้าเอาไว้ได้ ซู่ชินอ๋องหมดหนทาง ทำได้เพียงถอยออกมา แสดงออกว่าเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าอยากพูดอะไรออกมาก็เชิญ ทั้งหมดมันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

เยี่ยมมาก เขาเข้าไปในพระราชวังเพื่อสารภาพผิดต่อจักรพรรดิ การอภิเษกถูกเสด็จอาเก้าและจื่อชุนทำลาย เขาได้เข้าไปขัดขวางแล้ว จักรพรรดิก็คงลำบากใจที่จะตำหนิเขา

“ขอบคุณซู่อ๋อง” เสด็จอาเก้าหันไปพยักหน้าให้กับซู่ชินอ๋องเพื่อแสดงถึงความเคารพ จากนั้นถึงหันมาพูดกับองค์หญิงเหยาหวา “องค์หญิงเหยาหวา ทูตแห่งซีหลิงฝากข้ามาบอกกับองค์หญิง เสด็จพ่อของเจ้าฟื้นแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับอาการป่วยของเสด็จพ่อของเจ้า นอกจากนั้นเสด็จแม่ของเจ้าทำให้ราชสำนักต้องแปดเปื้อน ถูกจักรพรรดิสั่งให้ปลิดชีพตนเอง เวลานี้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนเสด็จพี่ของเจ้า เขาประพฤติตนไม่ดีในยามที่เขาได้ปกครองประเทศ เวลานี้กำลังรอรับพระราชโองการ......”

ความเร็วในการพูดของเสด็จอาเก้าไม่ได้ช้าหรือเร็วจนเกินไป แต่ละคำกล่าวออกมาอย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้เหยาหวาคิดว่าเสด็จอาเก้าล้ำลึกจนน่ากลัว แต่วันนี้เพิ่งจะรู้ว่าน้ำเสียงของเสด็จอาเก้านั้นเฉียบคมราวกับใบมีด แต่ละคำชั้นทิ่มแทง พุ่งทะลุเข้ามายังร่างกายของนาง

เหยาหวาไม่รอให้เสด็จอาเก้าพูดจบ นางรีบขัดคำพูดของเสด็จอาเก้าในทันใด “เสด็จ เสด็จอาเก้า ท่านพูดอะไรออกมา? ท่านแม่ของข้า นาง......”

“เสด็จแม่ของเจ้าจากไปแล้ว” รับคำพูดของนางอย่างโหดร้าย สุดท้ายองค์หญิงเหยาหวาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางเดินเซ ชนเข้ากับโต๊ะด้านหลังนาง ทำให้เทียนสีแดงล้มลงพื้น

ผู้ดูแลนางกรีดร้องออกมา รีบเข้าไปพยุงนาง แต่เหยาหวาไม่มีจิตใจที่จะสนเรื่องพวกนี้ ฉีกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกทันที “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เสด็จแม่ของข้าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น เสด็จพี่ของข้าเองก็เช่นกัน นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องจริง......”

เสด็จอาเก้าเฝ้ามองท่าทางขององค์หญิงเหยาหวาอย่างพึงพอใจ ยิ้มออกมาตรงมุมปาก จากนั้นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้อบอุ่นเลยแม้แต่น้อย “องค์หญิงเหยาหวา ตามที่เจ้าได้ยิน เสด็จแม่ของเจ้าจากไปแล้ว องค์หญิงได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย สุดท้ายนี้ข้าขออวยพรให้องค์หญิงเหยาหวามีความสุขในการอภิเษก อยู่กับจื่อชุนไปชั่วชีวิต ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมือง”