บทที่ 967 อำนาจทหาร ไม่สู้ก็เหมือนสู้

เหตุการณ์ไม่คาดฝัน?

เสด็จอาเก้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ที่อยู่เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด แม้จะเคยร่วมมือกับฮองเฮาแห่งซีหลิงมาก่อน ฮองเฮาแห่งซีหลิงทำทุกอย่างได้ดีและรอบคอบ ทุกอย่างก็เพื่อซีหลิงเทียนอวี่ แต่เมื่อได้ยินข้อสงสัยของซีหลิงเทียนอวี่ เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ระมัดระวังตัวเป็นอย่างดี

เห็นใบหน้าที่ไม่เข้าใจของจั่วอั้น เสด็จอาเก้าอธิบายออกมา “ซีหลิงเทียนอวี่เคยสงสัยว่า ขาทั้งสองข้างของเขา คนที่ทำลายมันก็คือเสด็จแม่ของเขา เนื่องจากคนที่สามารถตัดขาทั้งสองข้างของเขาได้ก็มีแค่จักรพรรดิและฮองเฮา”

แน่นอนว่าในปีนั้นไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ และพวกเขาก็ไม่ได้เป็นคนสืบหาหรือค้นพบเบาะแส มันเป็นเพียงการคาดเดาตามสถานการณ์ของพวกเขาเท่านั้น

เสด็จอาเก้ามองมายังพวกของจั่วอั้นที่เริ่มเข้าใจ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวต่อไปว่า “ข้ากับเทียนอวี่มีความเห็นตรงกัน ผู้ลงมือไม่มีทางเป็นจักรพรรดิอย่างแน่นอน หากจักรพรรดิแห่งซีหลิงไม่ชอบซีหลิงเทียนอวี่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ทำร้ายซีหลิงเทียนอวี่ หลังจากเกิดเรื่องขึ้น จักรพรรดิสั่งให้คนไปตรวจสอบ แม้จะไม่พบเบาะแส แต่มันก็สามารถพิสูจน์ได้แล้วว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของจักรพรรดิ”

“หากไม่ใช่จักรพรรดิ เช่นนั้นก็ต้องเป็นฮองเฮา แต่พวกเจ้าน่าจะยังหาเบาะแสไม่พบ” จั่วอั้นพยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขาสามารถรับกับเรื่องที่พ่อแม่ทำร้ายลูกได้มากกว่าซีหลิงเทียนอวี่และเสด็จอาเก้า เนื่องจากตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในตัวอย่างของคนพวกนั้น

เสด็จอาเก้าพยักหน้า “เวลานั้นเรื่องราวทั้งหมดทุกเก็บกวาดอย่างไร้ร่องรอย ไม่พบหลักเบาะแสแต่อย่างใด แม้จะสงสัยในตัวฮองเฮาแต่ก็ไม่กล้ามั่นใจ เนื่องจากนางเป็นมารดาของซีหลิงเทียนอวี่ แม่เสือไม่กินลูกเสือ นางจะทำลายอนาคตของซีหลิงเทียนอวี่ไปเพื่อสิ่งใด

อีกอย่าง ในฐานะของฮองเฮา ต่อให้นางไม่ชอบซีหลิงเทียนอวี่ก็ไม่น่าจะทำเช่นนี้ นางควรเข้าใจว่าองค์ชายผู้สง่างามและมากด้วยบารมีนั้นสำคัญกับตระกูลของนางมากเพียงใด ดังนั้นแม้ว่าจะสงสัยในตัวนางก็ไม่กล้าจะมั่นใจ เวลานี้พวกเรายังหาเหตุผลที่ฮองเฮาลงมือไม่พบ กล่าวออกมาเช่นนี้ หวังว่าพวกเจ้าคงจะเข้าใจ”

แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าผู้ใดจะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด ที่แท้เมื่อถึงซีหลิง เสด็จแม่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมของซีหลิงเทียนอวี่ก็คือศัตรูตัวฉกาจของซีหลิงเทียนอวี่

พวกเขาคำนวณผิดพลาด ครั้งนี้ ซีหลิงเทียนอวี่กลับมายังซีหลิงอย่างลับ ๆ แต่กลับถูกเสด็จพ่อของเขาละทิ้ง คาดว่าสิ่งเหล่านี้น่าจะอยู่ในการคำนวณของฮองเฮาแห่งซีหลิงเช่นกัน

“คิดไม่ถึงว่าเสด็จอาเก้าผู้สง่างามจะถูกผู้หญิงเพียงคนเดียวปั่นหัว” จั่วอั้นไม่ได้อยากเย้ยหยันเสด็จอาเก้า แต่เขาทนไม่ได้จริง ๆ เมื่อสักครู่ใครใช้ให้เสด็จอาเก้าทำตัวไม่น่าพอใจ

“ข้าไม่ได้พ่ายแพ้ให้กับผู้หญิง แต่ข้าพ่ายแพ้ให้กับความรักที่บ้าคลั่งของนาง ข้าคิดไม่ถึงว่าฮองเฮาแห่งซีหลิงจะหลงรักผู้อาวุโสหยินหลี่ถึงเพียงนี้ เพื่อผู้อาวุโสหยินหลี่ นางถึงกับยอมเสียสละลูกชายของตนเอง”

ไม่มีคนธรรมดาผู้ใดที่สามารถเข้าใจคนบ้า เสด็จอาเก้าคิดว่าตนเองเป็นคนธรรมดา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าใจกับการกระทำอันบ้าคลั่งและเลวร้ายของฮองเฮาแห่งซีหลิง

ฮึ......จั่วอั้นเย้ยหยัน แต่คนฉลาดไม่มีทางตอบโต้

“ข้าได้บอกทุกเรื่องที่ข้ารู้ให้กับเจ้าแล้ว ที่เหลือหลังจากนี้ ข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว” เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องไร้สาระ หรือต่อสู้อย่างไม่สมเหตุสมผล

“เรื่องที่ข้าต้องทำ แน่นอนว่าข้าจะทำมันอย่างแน่นอน แต่มีบางอย่างที่ข้าจะต้องบอกกับเจ้าเอาไว้ ข้าสามารถรับประกันได้ว่าไม่มีใครทำร้ายเด็กคนนั้น แต่ไม่สามารถรับปากได้ว่าองค์หญิงใหญ่จะไม่ทำร้ายเด็กคนนั้น”

ในเมื่อจั่วอั้นสามารถตามหาจนพบ เช่นนั้นองค์หญิงใหญ่เองก็สามารถรับรู้ได้ว่าพ่อของเด็กคือหยินหลี่ ไม่แน่ว่าภายใต้ความโกรธขององค์หญิงใหญ่ นางอาจจะทำร้ายเด็กก็เป็นได้

เรื่องนี้......จั่วอั้นถึงกับปาดเหงื่อ ความกังวลของเสด็จอาเก้านั้นไม่ได้เกินความเป็นจริง องค์หญิงผู้นั้นรังเกียจและดูถูกผู้อาวุโสหยินหลี่เป็นอย่างมาก หากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของผู้อาวุโสหยินหลี่ นางไม่มีทางปล่อยไว้เป็นแน่ และหากคนรักเด็กพวกนั้นรู้เข้า พวกเขาก็ไม่มีทางช่วยให้องค์หญิงใหญ่ได้ครอบครองบัลลังก์