บทที่ 974 จุดอ่อน,พลังเหลือเฟือ

เป็นคนย่อมมีจุดอ่อน ขอแค่จับจุดอ่อนของพวกเขาได้ ต่อให้เจ้ามีฝีมือเก่งกาจเพียงใด ทั่วทั้งใต้หล้าก็ไม่มีใครไม่สามารถโค่นล้มได้ และองค์รัชทายาทก็รู้ถึงเหตุผลข้อนี้ดี

ในคอกม้า เข้าสามารถต่อสู้กับเหล่าเสนาบดีที่มีความคิดเป็นเลิศ เขาเดินเข้าไปท่ามกลางเหล่าเสนาบดีด้วยร่างกายที่อ่อนแอ และได้รับการสนับสนุนจากเสนาบดีเหล่านั้น เขาไม่ใช่คนที่ไร้ผู้สนับสนุน คนที่คอยสนับสนุนเขามีมากกว่าตงหลิงจื่อลั่วเสียอีก

ชื่อเลี่ยนฉุ่ยและกัวเป่าจี้ไม่ใช่คนที่เพิ่งลงมาจากเขา พวกเขาอยู่ในยุทธจักรมาหลายทศวรรษ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ขุนนางผู้น่ารังเกียจ แต่พวกเขาจะไม่เข้าใจเหตุผลแห่งความชั่วร้ายของยุทธจักรได้อย่างไร คนในยุทธจักรรังเกียจที่สุดก็คือการเป็นมิตรกับขุนนางโฉด หลังจากพวกเขารู้สถานะขององค์รัชทายาทแล้ว พวกเขาจะอยากผูกมิตรกับองค์รัชทายาทได้อย่างไร เพียงแต่......

ชื่อเลี่ยนฉุ่ยมองขวดยาที่อยู่ในมือ ดวงตาของเขาเป็นประกาย จากนั้นขมวดคิ้ว “ศิษย์น้อง เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”

“ศิษย์พี่อยากไปไม่ใช่หรือ ในเมื่ออยากไป เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” กัวเป่าจี้กล่าวอย่างอ่อนโยน

หากชื่อเลี่ยนฉุ่ยไม่สนใจ เขาคงไม่พยายามถึงเพียงนี้

“จริงอยู่ว่าข้าอยากไป แต่อีกฝ่ายเป็นคนของราชวงศ์ เจ้าเองก็รู้ว่าคนอย่างพวกเรา สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจ” เล่นด้วยหัวใจพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนหน้าซื่อใจคดอย่างคนในราชวงศ์เป็นแน่

“ศิษย์พี่ลองคิดให้ดี ในเมื่อสหายขององค์รัชทายาทเก่งกาจถึงเพียงนั้น เหตุใดเขาจึงเห็นคุณค่าของพวกเรา พวกเราแค่ตามเขาไปดูก็เพียงพอ ส่วนองค์รัชทายาทคิดอยากให้พวกเราทำสิ่งใด มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายถึงเพียงนั้น พวกเราเป็นเพียงแค่หมอ” ในฐานะหมอพิษ กัวเป่าจี้ได้รับการยกย่องจากทางราชวงศ์โดยเสมอมา

แม้ในพระราชวังจะไม่มีผู้ใดกล้าวางยาพิษต่อจักรพรรดิและองค์รัชทายาท แต่หากมีผู้ใช้พิษคอยอยู่ข้างกาย เป็นเรื่องธรรมดาที่จะรู้สึกวางใจมากกว่า ต่อให้ไม่มีใครคิดจะทำร้ายเจ้า แต่เมื่อถึงเวลาสำคัญ อย่างน้อยเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวผู้อื่นไม่ใช่หรือ

“ศิษย์น้องพูดออกมาก็มีเหตุผล ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปพร้อมกับองค์รัชทายาท ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกัน ว่าบนโลกใบนี้จะมีหมอคนไหนสามารถรักษาโรคหัวใจได้บ้าง” ชื่อเลี่ยนฉุ่ยกล่าวด้วยความทะนงตัว เขาไม่เชื่อในคำพูดขององค์รัชทายาท ดังนั้นเขาจึงอยากไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง

หากมีคนสามารถแหวกอกเพื่อรักษาโรคหัวใจได้จริง เช่นนั้นเขาชื่อเลี่ยนฉุ่ยก็คงต้องขอนับถือจากใจจริง ต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยียังไม่ได้การนับถือจากเขาเลยด้วยซ้ำ

หลังจากศิษย์ทั้งสองตัดสินใจ วันรุ่งขึ้นพวกเขานำขวดยาคืนให้กับองค์รัชทายาท และแสดงออกมาว่าต้องการติดตามไปด้วย องค์รัชทายาทไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งนี้ ยิ้มให้พวกเขาทั้งสองคนและบอกกับพวกเขาว่าไม่จำเป็นต้องกังวลว่าระหว่างการเดินทางจะมีอันตรายเกิดขึ้น

แม้ชื่อเลี่ยนฉุ่ยและกัวเป่าจี้จะไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นภายนอก แต่พวกเขารู้สึกพอใจกับทีท่าและคำพูดขององค์รัชทายาทเป็นอย่างมาก คำพูดของเจ้าชายเมื่อวานเป็นการโจมตีจิตใจของพวกเขาอย่างมาก แต่วันนี้องค์รัชทายาทกลับพูดออกมาด้วยประโยคอันหอมหวาน พวกเขารู้ได้ทันทีว่านี่เป็นกลอุบายขององค์รัชทายาท แต่สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นธรรมชาติ ไม่มีจุดไหนที่ชื่อเลี่ยนฉุ่ยและกัวเป่าจี้ต้องรู้สึกไม่พอใจ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะองค์รัชทายาทอารมณ์ดีเกินไปหรือทักษะทางการแพทย์ของชื่อเลี่ยนฉุ่ยนั้นสูงส่ง ร่างกายขององค์รัชทายาทฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว แม้ต้องเร่งรีบในการเดินทาง แต่องค์รัชทายาทก็ไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อย

ตงหลิงชิงอ๋องรู้สึกดีใจที่ได้เห็นมันด้วยตาของตัวเอง ในความคิดของเขาไม่มีอะไรเทียบกับร่างกายที่แข็งแรงขององค์รัชทายาทได้ แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาอาจจะสงสัยในสิ่งที่องค์รัชทายาทต้องการจากชื่อเลี่ยนฉุ่ยและกัวเป่าจี้ แต่เมื่อได้เห็นว่าทั้งสองมีประโยชน์ต่ออาการป่วยขององค์รัชทายาท ในการเดินทางหลังจากนั้น ตงหลิงชิงอ๋องก็เป็นมิตรและอ่อนโยนกับทั้งสองคนมาก

เสด็จอาเก้ารู้เรื่องดังกล่าวในวันที่สองหลังจากองค์รัชทายาทพาชื่อเลี่ยนฉุ่ยและกัวเป่าจี้ร่วมทางมาด้วย เขาจึงพูดคุยเรื่องนี้กับเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินถามออกมาเพียงประโยคเดียวว่าสองคนนี้สามารถเชื่อถือได้หรือไม่ เสด็จอาเก้าตอบกลับไปว่าทั้งสองใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ใช่คนที่แสวงหาผลประโยชน์ ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก มีเพียงความคิดที่จะเขียนตำราทางการแพทย์ เฟิ่งชิงเฉินมีความประทับใจกับทั้งสองคนไม่น้อย และตั้งตารอสำหรับการมาถึงของพวกเขา

“คิดไม่ถึงเลยว่า องค์รัชทายาทจะสามารถทำให้สองคนนี้ติดตามเขามาได้ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก” ในฐานะหมอคนหนึ่ง เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจดี คนที่มีทักษะทางการแพทย์สูงนั้นค่อนข้างมีเกียรติและผู้ที่อุทิศตนเพื่อตำรา ไม่ง่ายเลยที่จะถูกหลอกล่อออกมาเช่นนี้

เสด็จอาเก้าจ้องมาที่เฟิ่งชิงเฉินพร้อมกับกล่าวอย่างเย็นชา “เขาคือองค์รัชทายาท”