ตอนที่ 125 ความเงียบเย็นอย่างหนึ่งที่กั้นอยู่

ในรถ สือฮว่าเงียบมาตลอด เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่ถงเหยียน"คุณคิดว่าตระกูลสือกำลังโกหกฉันอยู่หรือเปล่า？"

ตงเหยียนขมวดคิ้ว" ท่าทางของคนแก่ทั้งสองไม่อาจคาดเดาได้และเห็นได้ชัดว่าคำพูดชายชรานั้นเป็นหลัก หญิงชราไม่เคยพูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ สิงเหมี่ยวคนนั้นก็ถุกเอาเปรียนบนมือของชายชรา ในท้ายที่สุดฉันเดาว่าจากเก้าในสิบมันเป็นการหลอก"

สือฮว่างอมุมปาก "ถ้าเป็นการหลอกลวงจริง ก็บอกได้แค่ว่าชายชราจากตระกูลสือคนนี้มีฝีมือบางอย่าง รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับครอบครัวสือนั้นที่ไม่ดีในตอนนี้ จนวันนี้เขาพาพี่ชายของฉันกลับมา ฉันจำเป็นต้องติดต่อกับครอบครัวสือออีกครั้ง แผนของสือจี้นั้นสูงมาก แต่น่าเสียดายที่สือเฉียงไม่ได้รับมรดกเลย "

รถจอดที่เฉียนสุ่ยวาน ทันทีที่ สือฮว่าเดินเข้าไปก็เห็นฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือรู้สึกว่าหลังจากสือฮว่ากลับมาในครั้งนี้ ทัศนคติของเธอที่มีต่อเขาก็ยิ่งเย็นชาลง แม้ว่าปากของเธอยังคงเรียกสามี แต่หัวใจของเธอดูเหมือนจะปิดสนิท

ตอนนี้เธอเป็นเหมือนป้อมปราการที่ไม่สามารถทำลายได้และมีโอกาสน้อยที่จะแสดงด้านที่นุ่มนวลออกมา

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล

"คุณสามี คุณทานข้าวหรือยังคะ？"

สือฮว่าวางกระเป๋าลงแล้วเดินไป

ฮ่อฉวนสือกำลังจะบอกว่ากินแล้ว แต่เมื่อมันมาถึงริมฝีปากมันก็กลายเป็น "ยังไม่กิน"

"ฉันกินไปแล้ว คุณให้ในครัวเตรียมของให้หน่อยไหม ก็ไม่ต้องเตรียมของฉันแล้ว"

สือฮว่ากล่าวคำนี้อย่างเป็นธรรมชาติและก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบน

สีหน้าของฮ่อฉวนสือเย็นลงทันทีและก็ปล่อยเความเย็นออกมา "เสียงลม!"

สือฮว่านั้นไม่ได้รู้สึก ทันทีที่เธอก้าวขึ้นบันไดก้าวแรกเธอก็ได้ยินชายคนนั้นพูดว่า "กินข้าวกับผมหน่อยสิ"

"แต่ฉันกินไปแล้วนะ"

" งั้นก็ดูผมกิน"

ปากของสือฮว่ากระตุก รู้สึกว่าในคืนนี้มีบางอย่างผิดปกติกับผู้ชายคนนี้

เธอหันกลับมานั่งบนโซฟาอย่างหมดหนทาง

คนรับใช้มองออกได้เก่งมากและรีบนำอาหารมาเสิร์ฟในทันที

แต่เมื่อถ้วยชามกำลังจัดเสร็จ เสียงออดก็ดังขึ้นด้านนอก เสียงดังขึ้นเป็นครั้งเป็นครั้งอย่างถี่

สือฮว่ารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ทันทีที่ประตูเปิดออกเธอก็เห็นโจวกุยช่านยืนอยู่ข้างนอก

ใบหน้าของโจวกุยช่านนั้นซีดเซียวและเธอดึงข้อมือของเธออย่างแรง "ไปกับฉัน!"

สือฮว่ามองไปที่ฮ่อฉวนสือโดยจิตสำนึก ซึ่งพบว่าฮ่อฉวนสือลุกขึ้นและเดินมา

ริมฝีปากของโจวกุยช่านสั่นระริกและแรงที่บีบสือฮว่ายังคงแน่นขึ้น"สือฮว่า ... เธอ ... "

เขาพูดติดขัดเล็กน้อยและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยสีแดงก่ำ

หัวใจของสือฮว่าดิ่งลง "เกิดขึ้นกับหนานจิ่งผิงใช่ไหม?"

โจวกุยช่านพยักหน้าพร้อมน้ำเสียที่ร้องไห้ "เธอฆ่าตัวตาย"

"คุณว่าอะไรนะ?!!"

เสียงของสือฮว่านั้นแหลมเล็กน้อยพลางสบัดเขาออกไปทันที "นำทางไป"

ขาของโจวกุยช่านนั้นอ่อนและเขานำทางไปอยากหนักหน่วง

ฮ่อฉวนสือไม่ไว้ใจให้สือฮว่าไปคนเดียว เม้มริมฝีปากและตามหลังไป

รถจอดลงที่ประตูบ้านของของโจวกุยช่านอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่วิลล่าของเขาและเฉียวหยู นี่คือวิลล่าที่เขาซื้อให้หนานจิ่นผิง ในช่วงเวลานี้เขาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนหนานจิ่นผิง

เขาไม่ยอมให้เธอออกไปรับงานแสดงและยิ่งไม่ยอมให้เธอไปเดบิวต์ ซึ่งคืนนี้เขาก็ทำเรื่องที่เกินไปต่อเธอ

เขาต้องการให้เธอตั้งครรภ์ แม้ว่าจะเป็นการบังคับก็ตาม

สือฮว่าเห็นว่าหมอกำลังพันข้อมือของหนานจิ่นผิงและมีรอยกัดที่น่ากลัวตรงข้อมือของเธอ เธอโกรธมากจนตบหน้าโจวกุยช่าน

"คุณทำบ้าอะไรกับเธอกันแน่! เธอกัดข้อมือตัวเองเพื่อฆ่าตัวตาย คุณรู้ไหมว่านี่มันต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหน! โจวกุยช่าน คุณก็แค่มองดูเธอ ดอกไม้ตอนนี้เหี่ยวเฉาอยู่ที่คุณตรงนี้ คุณปล่อยเธอไปเถอะ!"

แรงตบนี้หนักมากและในไม่ช้าใบหน้าของโจวกุยชานก็มีรอยนิ้วมือทั้งห้า

แต่เขาก็ไม่ได้โต้กลับ เขาเม่อลอยไปทั้งคน "ปล่อยเธอไป？ฉันจะทำอย่างไรถ้าปล่อยเธอไป ... "

เขายังคงพึมพำกับตัวเอง ถึงกับทรุดลงอยู่ข้างๆ

เป็นครั้งแรกที่สือฮว่าเห็นเขาเป็นแบบนี้ เธอขมวดคิ้วและรีบไปนั่งข้างๆหนานจิ่นผิง

หนานจิ่นผิงยังคงอยู่ในอาการโคม่า บาดแผลที่มือของเขาได้รับการรักษาแล้วและใบหน้าของเขาซีดอย่างมาก

สือฮว่าคว้ามือของเธอและวางไว้ในฝ่ามือ

ฝ่ามือของเธอเย็นเกินไป มันไม่มีความอุ่นเลยสักนิด

บรรยากาศในห้องนั้นเศร้า ประมาณสิบนาทีต่อมา หนานจิ่นผิงตื่นขึ้นมาและเห็นเธอ ดวงตานั้นก็เป็นประกาย

" เสี่ยวฮว่า "

เธอหยิ้มและพยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง

สือฮว่ารั้งเธอไว้และพูดว่า "พักผ่อนเถอะ อย่าขยับเลย"

โจวกุยช่านที่อยู่ด้านข้างได้ยินเสียง ทันใดนั้นทั้งคนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา เขาจ้องไปที่เตียงอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเขาจะจ้องให้มีดอกไม้ผุดออกมา

หนานจิ่นผิงเม้มริมฝีปาก "คุณโจว คุณเห็นด้วยกับข้อเสนอของฉันไหม？"

ร่างกายของโจวกุยช่านเริ่มสั่นอีกครั้ง หลังตึงเหมือนลูกธนูที่ดึงจนสุด