ตอนที่ 189 กลับเป็นคนรู้จักกัน

ความหมายนิยาย ที่หาไม่ได้มีที่นี่นะ!

สือฮว่าที่จากไปไม่รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง และเธอก็ยังคงเดินลึกเข้าไปในซอยอีก

ฮ่อซือหนาน พูดถูก ชิงซือเซี่ยง เป็นชุมชนแออัดในจิงตู ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่เกือบทั้งหมดเป็นคนที่อยู่ต่ำด้อยของสังคม ดังนั้นการรักษาความปลอดภัยสาธารณะจึงค่อนข้างวุ่นวายเพราะหลายสิ่งอยู่เหนือการควบคุมของตำรวจ

อดีตสามีของฮ่อเจิง อาศัยอยู่ที่นี่ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหลายปีที่ผ่านมาอาศัยได้เลวร้ายแค่ไหน

ทันทีที่ สือฮว่า เดินเข้าไปเขาก็ได้ยินผู้หญิงสองคนกำลังเถียงกันและประโยคสาปแช่งก็ไม่ได้พูดซ้ำตลอด

เธอแอบฟังสักพักและพบว่ามันตลกดีราวกับว่าเธอได้กลับไปในชนบท

ในชนบทผู้หญิงหลายคนมีความเชี่ยวชาญในกฎแห่งการสาปแช่ง สำหรับพวกเธอการสาปแช่งเป็นเรื่องง่ายมาก โดยเน้นที่มารดาและรัศมีของญาติซึ่งแผ่ออกไป 360 องศาในทุกทิศทุกทาง

ผู้หญิงสองคนนั้นกำลังด่ากันอย่างแรงเมื่อพบว่ามีคนนอกยืนดูการแสดงอยู่ข้างๆพวกเขาก็จบสงครามกันลงในทันที กลับไปที่ห้องของพวกเขาอย่างก่นด่า และปิดประตูเสียงดัง

สือฮว่า ก้มริมฝีปากของเธอและมองไปที่บริเวณนี้สักพักและเธอก็สามารถเข้าใจสถานการณ์ทั่วไปได้

ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นแรงงานข้ามชาติ สามีของผู้หญิงหลายคนไม่ได้อยู่บ้านและกลับมาเพียงครั้งเดียวในสองสามปี ดังนั้นผู้หญิงจึงก้าวร้าวมากเพื่อปกป้องตัวเอง

เธอหยิบรูปถ่ายออกมาดูและในไม่ช้าก็พบว่าสถานที่ที่พานเยว่อาศัยอยู่ที่ไหน

พานเยว่ ตอนหนุ่มๆดูดีมาก แม้ว่าเขาจะไม่มีเงิน แต่เขาก็ไม่ควรถึงขั้นนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

สือฮว่าไม่ได้เคาะประตูอย่างเร่งรีบ หลังจากนั้นทุกคนในชนชั้นสูงก็รู้เรื่องที่พานเยว่ตีฮ่อเจิง ถ้าเธอยั่วยุคนตอนนี้ วันนี้ก็อย่าคิดที่จะเดินออกไปได้

ดังนั้นวันนี้จึงมาดูและสัมผัสกับสถานการณ์ที่นี่

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วและ พานเยว่ก็เดินออกจากประตูนั้น

สือฮว่า ถือรูปถ่ายของเขาไว้ในมือ แต่ในแวบแรกที่เธอเห็นรูปนั้นเธอไม่เชื่อจริงๆว่าคนแบบนี้จะตีทำร้ายผู้หญิงได้

รูปลักษณ์ของ พานเยว่ นั้นสง่างามมากและแม้แต่กระดูกของเขาก็ยังเผยให้เห็นถึงความสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน

สือฮว่า พิงอยู่ที่มุมและเฝ้าดูเป็นเวลานานเกือบจะมองทะลุร่างกายพานเยว่จนหมดแล้ว และเขามองไม่ออกว่านี่คือผู้ชายที่จะทุบตีภรรยาของเขาได้

เธอเกือบจะมั่นใจได้ในทันทีว่าตอนนั้นจะต้องมีความลำบากในใจตัวเอง

เธอกำลังจะเดินเข้าไป ก็เห็นผู้หญิงอีกคนออกมาจากห้องด้วยใบหน้าที่ขมขื่นไปทั่ว

"ยังจะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม! อ่านหนังสือเยอะแล้วประโยชน์อะไร! ในที่สุดก็จมอยู่ที่นี่ ทุกวันก็อาศัยอยู่ในบ้านของเรากินของเรา ใช้ของเรา แต่เมื่อทำงานสักอย่งก็ยังชักช้าอีก ! บ่ายนี้ซักกองเสื้อผ้านั้นและกวาดพื้นที่บ้านทั้งหมด แกยังต้องมาช่วยจัดการกับของในโรงงานอีกด้วย อย่าคิดว่าตัวเองเป็นสมาชิกของครอบครัวนี้จริงๆ! "

ใบหน้าของพานเยว่ เต็มไปด้วยความอดทนคิ้วของเขาเต้นแรงและในที่สุดเขาก็ส่งเสียง

"พี่สะใภ้ บ้านหลังนี้เป็นฉันเองที่ไปยืมเงินมาเพื่อซื้อให้พี่ฉัน ฉันอาศัยอยู่ที่นี้ก็ไม่ผิดป่ะ"

ผู้หญิงโกรธบนใบหน้าและเตะเขาโดยตรงด้วยความโกรธ

"แกยืมเงิน?! แกมีเงินอะไรให้เรายืม?! ตอนนั้นแกถูกผู้หญิงคนนั้นโกหกและแกก็ไม่กล้าพูดอะไรตอนที่เขามีชู้ ยังยกโทษให้ครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก้เสียงชื่อเสียงคุณไปด้วย แกลองดูสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นทำกับแก หลังจากที่เขาตีสิทคนอื่นไปได้ แล้วเขาก็ปิดกั้นแกอย่างสมบูรณ์! แกไม่สามารถหางานทำข้างนอกได้ นักศึกษาที่จบมหาลัยมากลับอาศัยอยู่ในซอยนี้ แกว่าแกไม่ละอายใจไหม! !"

ดวงตาของ พานเยว่ เป็นสีแดงทันทีเมื่อนึกถึง ฮ่อเจิง ความเกลียดชังในใจของเขาพัวพัน

"พี่สะใภ้ บ้านหลังตอนนั้นเป็นฉันเองที่ไปยิมเงินมาซื้อให้พี่ชาย แต่เพราะตอนนั้นฉันเชื่อใจเขามาก ฉันจึงไม่ได้ให้เขียนใบหนี้ไว้ ถ้าคุณไม่เชื่อฉันก็ถามพี่ชายของฉันดูสิ"

ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็เห็นพานหมิ่งเดินออกมา

ใบหน้าของ พานหมิ่งเต็มไปด้วยการคำนวณ แต่เขายังคงตบไหล่ของเขาอย่างจริงจัง

"พานเยว่ ฉันจำเงินจำนวนนี้ไม่ได้แล้วจริงๆ คุณดูคุณสิ พี่น้องกันแท้ๆ ก็ยังจะชำระบัญชีด้วย หากมีเรื่องนี้จริง คุณก็ควรเอาใบหนี้ออกมา เพื่อไม่ให้ทั้งสองฝ่ายลืม คุณว่าถูกไหม ตอนนี้คุณอาศัยอยู่ในบ้านของฉันและฉันไม่เคยให้เธอต้องอดอาหารไม่มีเสื้อผ้าใส่นี้ กิจการโรงงานก็ลำบากคุณล่ะ ถ้าหาเงินได้ คุณจะได้รับเงินปันผลในเวลานั้นด้วย "

เขาไม่มีความรู้และไม่ได้ดำเนินการโรงงานใด ๆ เลยต้องขอบคุณ พานเยว่ ที่มาอยู่ที่นี่

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้วในโรงงานตราบใดที่พวกเขาสามารถสร้างรายได้ ครอบครัวของพวกเขาก็สามารถย้ายออกจากสถานที่ซอมซ่อแห่งนี้ จากนั้นพวกเขาก็จะได้สัมผัสชีวิตของคนรวยได้เช่นกัน

ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาได้ยินว่าพานเยว่กำลังจะได้ปันผลและทันทีนั้นก็จับหูของพานหมิ่ง

"ปันผลอะไร! ถึงกุจะเอาเงินนั้นทิ้งกุก็ไม่มีวันให้เขาหรอก! พี่น้องของคุณไร้ค่าจริงๆถ้าแกเก่งสู้สักนิดหน่อย กูจะเก็บขยะนี้ไว้เพื่ออะไร !!!"

พานหมิ่งหัวเราะกับเขาไม่กล้าพูด

เพราะยังไงแล้วเงินที่จะเปิดโรงงานก็เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ออกเอง เขาก็เป็นได้แค่พนักงาน และถังที่คิดว่าตัวจริงคือ พานเยว่

ใบหน้าของ ำานเยว่ เป็นเขียวและขาวและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็อดทนไว้ได้ "ฉันรู้แล้ว"

หญิงสาวสบถอีกสองสามคำก่อนออกจากบ้าน

ในพริบตามีเพียง พานเยว่ เท่านั้นที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้และ สือฮว่า ก็เดินเข้ามาหาเขาและมองดูเขาอย่างดีๆ

"ลุงพาน?"

เธอมีความไม่แน่ใจเล็กน้อยไม่กล้าแม้แต่จะแน่ใจเมื่อเห็นรูปถ่ายจนถึงตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เพื่อนบ้านที่บ้านเกิดของเธอเหรอ?

เป็นเพียงเพราะไม่ได้เจอมาหลายปีแล้วได้ยินมาว่าทำงานอยู่ในเมืองไปด้วยดี ไมคิดว่าคนที่แต่งงานกับ ฮ่อเจิง คือลุงพาน!

ตอนเธอยังเด็ก เมื่อแม่ของเธอจากไป เธอและยายของเธอไม่มีที่พึ่งพาอีกต่อไปและญาติในครอบครัวของเธอก็ยอมรับพวกเขาไม่ได้ พวกเขามักจะแย่งของกินของเธอไปกินและทำให้เธอหิว

เธอไม่กล้าบอกยายเพราะกลัวยายจะเป็นห่วง