ตอนที่190 เธอเป็นคนที่ฉันรักที่สุดในคนที่ฉันเคยพบมา

สือฮว่า คิดว่าเขากำลังพูดเรื่องไร้สาระเพียงเพราะเขาเสียเลือดมากเกินไป

ชายผู้ยิงปืนตกใจ โกรธและรำคาญและต้องการก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของ ฮ่อซือหนาน แต่เนื่องจาก สือฮว่า อยู่ที่นี่เขาจึงต้องถอยออกไป

มือของเขาสั่นและเขาไม่ได้แสดงความปราณีต่อการยิงนั้นมันเกือบจะถูกยิงที่หน้าอกของสือฮว่า นายน้อยกลับเข้าไปขวางช็อตนี้ เขาจะตายไหม ...

สือฮว่า ก็ตกใจเช่นกันและรีบปิดแผลของ ฮ่อซือหนาน และโทร 120

เธอพยุงคน ๆ นี้พิงไหล่ของเธอแล้วเดินทีละก้าวไปที่ด้านนอกของซอย

ฮ่อซือหนาน เลือดออกมากจนเสื้อผ้าของเธอเปื้อนสีแดง

สือฮว่า ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกและเดินออกไปด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

สติของ ฮ่อซือหนานยังคงมีสติอยู่ เขาหันหน้าไปมองเธอและยิ้มอย่างประชดประชัน

บ้า บ้าไปหมดแล้ว

"คุณยังหัวเราะอีก! คุณรู้หรือไม่ว่าคุณกำลังจะตาย!"

สือฮว่า กอดเขาไว้แน่นและหัวใจตกใจจนเกือบหยุดเต้น

ฮ่อซือหนาน ลดสายตาลงรู้สึกว่าเขาค่อยๆหมดสติ "สือฮว่า คุณจำไว้ว่านี่จะเป็นครั้ง

สุดท้าย"

เขาไม่ได้เรียกเธอว่าพี่สะใภ้ แต่เป็นสือฮว่า

นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเสียใจและครั้งต่อไปเขาจะต้องฆ่าเธอ

รถพยาบาลมาเร็วมากและศือฮว่าก็ขึ้นไปนั่ง เลือดอาบแก้มทั้งหน้า

สถานการณ์ของ ฮ่อซือหนานนั้นอันตรายมากและหมอก็ไม่กล้าที่จะรอช้าและรีบผลักคนเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที

จิตใจของ สือฮว่า ยุ่งเหยิงและเขาไม่สนใจที่จะเช็ดเลือดออกจากร่างกายของเขาเขาจึงโทรหา ฮ่อฉวนสือ ทันที

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ฮ่อฉวนสือ ก็มาถึงและขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอเต็มไปด้วยเลือด

สือฮว่ารู้ว่าเขามีนิสัยรักความสะอาด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าใกล้ "ฮ่อซือหนาน กำลังตกอยู่ในอันตราย"

ฮ่อฉวนสือ ดูเหมือนจะไม่ได้ยินที่เขาพูด เขาดึงข้อมือของเธอโดยตรงเดินตรงไปชั้นล่างแล้วยัดเธอเข้าไปในรถ

"เขาจะไม่เป็นไรเหรอ"น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา โดยตั้งใจจะส่งคนให้กลับไป

สือฮว่า หนาวสั่นไปทั่วและเมื่อนึกถึงเลือดบนร่างกายของเธอเป็นของฮ่อซือหนาน"คุณรู้ได้อย่างไร?"

มุมปากของ ฮ่อฉวนสือ ดูน่าขันเล็กน้อย "คนชั่วร้ายตายยาก ไม่ตายหรอก"

สือฮว่า เงียบและปล่อยให้เขาปิดประตูรถ

กลับมาถึงเฉียนสุ่ยวาน เธอเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดก่อนออกมา

ฮ่อฉวนสือ รออยู่ในห้องนอนของเธอแล้ว นั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ บนเก้าอี้เอนหลังเล็กน้อยดวงตาของเขาหดตัว

"ใครจะฆ่าคุณ"

สือฮว่า ส่ายหัว ชายคนนั้นก็ปกปิดใบหน้าของเขาด้วยเห็นดวงตาเพียงคู่เดียวที่เปิดเผย แต่เธอสามารถเห็นได้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจที่จะฆ่าในเวลานั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะ ฮ่อซือหนาน เธอคงจะตายไปแล้ว

ฮ่อฉวนสือ หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วแตะปลายนิ้วลงบนโต๊ะช้าๆ

"สือฮว่าคุณไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ?"

การปรากฏตัวของฮ่อซือหนาน ในเวลาที่เหมาะสมและช่วยเธอไว้ได้

เขาและ ฮ่อซือหนาน รู้จักกันมาหลายปีแล้วและเขาก็รู้นิสัยใจคอของชายคนนี้ ดูเหมือนเขาจะหลงใหล แต่อันที่จริงเขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมและเลือดเย็นที่สุด

คนที่เขาไม่สนใจเขาจะไม่ขยับเปลือกตาแม้ว่าจะถูกกรีดต่อหน้าเขาเป็นพันครั้งก็ตาม

ครั้งก่อนที่พ่อของเขากลายเป็นผักเขารู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่เขาก็ยังเล่นกับผู้หญิงอย่างไร้หัวใจ

ถ้าไม่ไร้หัวใจจริงๆ นั้นก็ถือว่าใจกว้าง

"เขาส่งฉันไปที่ ชิงซือเซี่ยง เขาอาจจะรอฉันออกมาอยู่ก็ได้"

นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่มีจุดหนึ่งที่ฮ่อฉวนสือ ค่อนข้างมั่นใจ ฮ่อซือหนานสนใจ สือฮว่า

"สือฮว่า อยู่ห่าง ๆ เขาหน่อย"

สือฮว่า เช็ดผมด้วยผ้าขนหนูและพยักหน้าซึ่งถือตกลงแล้ว

ดังที่ ฮ่อฉวนสือ กล่าว คนชั่วร้ายตายยาก ฮ่อซือหนานไม่ได้เป็นอะไรจริง แค่เขาเสียเลือดมากเกินไปและใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย

ด้วยผ้าพันแผลหนา ๆ พันรอบหน้าอก เขานั่งอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลในเวลานี้มองไปที่ท้องฟ้าด้านนอกด้วยความงุนงง

เขาได้เซ็นเอกสารออกโรงพยาบาลในตอนเย็นแล้วและถูกคนมารับกลับบ้าน

"นายน้อย"

ชวีหยิงคุกเข่าลงบนพื้นก้มศีรษะลงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

หากนายน้อยเสียชีวิตภายใต้ปืนของเขา คนฝั่งนั้นจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่

ฮ่อซือหนาน ไม่ได้พูดอะไร เขานั่งนิ่งตั้งแต่กลับมาตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงต้องการช่วยสือฮว่า ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสัญชาตญาณของร่างกายหรือบางทีมันก็ยากที่จะพบกับผู้ที่เขาสนใจ ไม่ต้องการให้เธอเหี่ยวเฉาตั้งแต่อายุยังน้อย

มันเป็นเรื่องน่าขันเขาพเนจรมาเป็นเวลาหลายปีและวันหนึ่งจะถูกดอกไม้ดอกเดียวต่อย

"ลุกขึ้นเถอะ ไม่ใช่ความผิดของคุณ"

ชวียิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ