ตอนที่ 200 มีกำแพงสูงอยู่ในใจเธอเสมอ

ศีรษะของฮ่อฉวนสือถูกเธอตบจนสั่น และมุมปากของเธอก็เต็มไปด้วยเลือดซึ่งแสดงให้เห็นว่าการตบของสือฮว่า นั้นหนักแค่ไหน

ความโกรธทั้งหมดดูเหมือนจะหาทางระบายได้แล้ว

ด้วยแรงที่รุนแรงเขาดึงคน ๆ นั้นเข้ามาในอ้อมแขนของเขาและปิดประตูรถอย่างราบรื่น

สือฮว่า เริ่มต่อสู้กับความกลัวเธอไม่เคยเห็น ฮ่อฉวนสือ ในสภาพนี้เหมือนสิงโตโกรธและเธอไม่มีโอกาสที่จะต่อสู้กลับ

ความอับอายท่วมท้นอีกครั้งไหลไปที่แขนขาของเธอ

เนื่องจากได้สงสัยว่าเธอไม่ใช่ครั้งแรกแล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่?

"คุณปล่อยฉันนะ!"

เธอชกและเตะอย่างบ้าคลั่ง แต่ขาของชายคนนั้นดันเข้ากับเธอแน่นและพลังทั้งหมดของเธอก็คลี่คลายได้อย่างง่ายดาย

ทั้งสองหอบ ดวงตาหันหน้าเข้าหากัน

คนหนึ่งโกรธคนหนึ่งอับอาย

แก้มของ ฮ่อฉวนสือ บวมแล้วและมีรอยนิ้วมือชัดเจนห้ารอยบนใบหน้าของเขา

สือฮว่าก็เพิ่งรู้ว่าเขาตบหนักแค่ไหน

เธอกัดริมฝีปากของเธอ หลบการมองไปที่เขา

ขาของ ฮ่อฉวนสื กักขังเธอไว้ มือซ้ายของเขาจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้ข้างหลังเธอ มือขวาบีบคางของเธอบังคับให้เธอมองตัวเอง

ทุกอย่างของสือฮว่าตอนนี้ถูกเปิดเผยในสายตาตอนนี้ของเขา และเขาสามารถจับได้แม้กระทั่งการแสดงออกเล็กน้อยของเธอ

ท่าทางนี้ทำให้ สือฮว่ารู้สึกอับอายและตาของเธอเป็นสีแดงด้วยความโกรธ "ฮ่อฉวนสือ คุณต้องการอะไร ... "

เมื่อฮ่อฉวนสือเห็นการแสดงออกที่หมดหนทางของเธอ ร่างกายก็หดตัวลงอย่างรุนแรงและหัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกบีบด้วยมือใหญ่คู่หนึ่ง

ตอนที่เห็นเธอครั้งแรกแม้ว่าเธอจะไม่มีความอิสระในตัวเอง แต่คิ้วของเธอก็กล้าหาญและมุ่งมั่นมาก

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งปีความแน่วแน่นั้นก็หายไป

เธอสูญเสียญาติและเพื่อนทั้งหมดของเธอเช่นเดียวกับเม่นที่ถูกถอนขนเลือดไหลออกจากร่างกายและความเจ็บปวดในทุกที่

เธอทำอะไรไม่ถูกและดูน่าวงสารแม้ว่าเธอจะถูกกักขังอย่างรุนแรงในอ้อมแขนของเขาในตอนนี้ก็ตาม นี่ไม่ใช่ สือฮว่า ที่เขารู้จัก

เขาบีบคางของเธอเล็กน้อยและสีแดงในดวงตาของเขาค่อยๆลดลง

เขาก้มศีรษะลงและจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน แต่ฟันอันแหลมคมของเธอก็ทักทายเขาทันที

ริมฝีปากของเขาถูกกัดอย่างรวดเร็วและมีกลิ่นเลือดกระจายอยู่ในปากของพวกเขา

เขาหยุด ยืนตัวตรงและมองไปที่เธอเงียบ ๆ

การทำอะไรไม่ถูกในขณะนั้นดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลวงตาและเธอก็กลายเป็น สือฮว่า ที่อดทน

"สืออว่า คุณไม่มีอะไรจะพูดกับฉันจริงๆเหรอ?"

เขาถามด้วยเสียงแหบปล่อยคางของเธอแล้วแตะศีรษะเธอเบา ๆ ราวกับว่ามันผ่อนคลาย

ตราบใดที่เธอเต็มใจที่จะอธิบายทุกอย่าง เขาจะไม่สนใจอดีตของเธอ และอยู่ร่วมกับเธออย่างสงบสุข

เขาไม่สนใจว่าเธอจะเป็นครั้งแรกหรือว่าเธอได้ให้กำเนิดลูกแล้ว แต่เขาทนไม่ได้กับการหลอกลวงเช่นนี้

มีกำแพงสูงอยู่ในใจเธอเสมอที่ขังตัวเองไว้ข้างใน เธอไม่สามารถออกไปได้ และคนอื่น ๆ ก็ไม่สามารถเข้าไปได้

สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่สือฮว่า ที่ไร้วิญญาณ แต่เป็นหัวใจที่เปิดกว้างอย่างสมบูรณ์ของเธอ

"ถอยไป"

คำพูดของสือฮว่านั้นไร้ความปราณีราวกับดาบที่แหลมคมตรงเข้าไปในหัวใจของ ฮ่อฉวนสือ

ดวงตาของเขาสั่นไหว เพียงแค่จะกักขังเธอไว้แบบนี้ ปลดกระดุมเธอทีละข้างคิ้วของเขาขมุกขมัว

"ฮ่อฉวนสือ นายกล้า ... "

เธอพูดคำขู่ แต่เธอไม่ได้มีความมั่นใจสักเท่าไหร่

ความเกลียดชังสีดำแผ่ออกมาจากทั่วร่างกายของเขาและเขาต้องการห่อหุ้มเธอไว้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สือฮว่าพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่คิ้วของเขาก็ยังไม่ได้คลายออกเลยสักนิด

ดูเหมือนจะมีไฟขนาดใหญ่ในดวงตาของเขาสีแดงเข้มกำลังจะกลืนผู้คนเข้าไป

"ฮ่อฉวนสือ นายปล่อย! นายปล่อย!"

สือฮว่า กลัวจริงๆแล้ว เธอไม่ควรพูดคำๆนั้น และตอนนี้เธอกลัวจริงๆแล้ว

เธอรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่และเธอไม่สามารถหยุดสั่นได้ในเวลานี้

การกระทำของ ฮ่อฉวนสือ ไม่ได้สงสารเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อต้าน

ความอัปยศที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังจะทำให้เธอจมลงเธอกัดริมฝีปาก น้ำตายังคงร่วงหล่นจากมุมตาของเธอ

แต่ไม่ว่าเธอจะอ่อนแอหรือร้องขอความเมตตาเธอก็ไม่หยุดการกระทำของฮ่อฉวนสือได้

หนานสือที่เฝ้าด้านนอกอย่างรู้หน้าที่ โดยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงข้างในจนกระทั่งรถเริ่มเคลื่อนตัวเขาตกใจมากและรีบไล่คนรับใช้ที่อยู่รอบตัวเขาออกไป

เป็นเรื่องยากที่ท่านประธานาธิบดีจะโกรธขนาดนี้และตอนนี้เขากับคุณหนูสือก็...ที่นี้เลย เห็นได้ชัดว่าเขาได้เสียสติไปแล้ว

เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายควบคุมไม่ได้มาก่อนแม้ว่าเขาจะถูกหาเรื่องโดยคนอื่นท่านประธานก็สงบอย่างแผ่วเบา

ในอดีตเขาตั้งหน้าตั้งตารอผู้หญิงที่จะนำท่านประธานออกจากที่สูงสุดได้

แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นจริงๆแล้ว เขาก็เริ่มกังวลอีกครั้งเพราะกลัวว่าทั้งสองจะทรมานกันและทำร้ายกัน