ตอนที่ 201 เธอเอาแต่อ้อนวอนเขา แต่เขาก็ไม่แยแส

สวี่เม้าซงตัวแข็งทื่อเพลามองไปที่เธอด้วยเหลือเชื่อ

พวกเขารักกันมาหลายปี ซึ่งเขานั้นตามใจและยอมเธอมาตลอดและบอกว่าเธอไม่ดีแม้แค่คำเดียว หรือแม้ว่าเธอทำอะไรผิดก็ไม่เคยโทษเธอเลย

ตอนนี้เธอกลับสงสัยว่าเขานอกใจอย่างง่ายดายล ความรักที่ผ่านมาหลายปีก็เหมือนกับการตบ ที่ตบลงบนหน้าเขาอย่างแรง

เมื่อฮ่อเจิง เห็นใบหน้าของสวี่เม้าซงเปลี่ยนเป็นซีด ก็อยากจะขอโทษ แต่เมื่อคิดแล้ว ถ้าเขาไม่มีอะไรอยู่ข้างนอก จะมีปฏิกิริยาใหญ่โตเช่นนี้หรือ?

"เจิงเจิง คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไร？"

ฮ่อเจิงไม่ได้ยินความโกรธในน้ำเสียงของเขาเลย ในเมื่อหลายปีที่ผ่านมานี้เธอคุ้นเคยกับการถูกตามใจ จึงมักจะพูดโดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นๆ

"มีก็คือมี ไม่มีก็คือไม่มี คุณตอบฉันมาตามตรงก็พอ"

สวี่เม้าซงโกรธจนหัวเราะและลุกขึ้นทันที "ผมคิดว่าช่วงนี้คุณคงต้องสงบสติอารมณ์ ผมจะไม่กลับบ้านในตอนนี้ คุณลองคิดดูดีๆว่าตัวเองผิดตรงไหน"

นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่เม้าซงกล่าวคำพูดที่จริงจังกับฮ่อเจิง สีหน้าของฮ่อเจิงเปลี่ยนไป แต่ก็ยังไม่ยอมอ่อนลง

"นี่คุณหมายความว่ายังไง？คุณมีคนอยู่ข้างนอกจริงๆใช่มั้ย! สวี่เม้าซง คุณลืมสิ่งที่คุณสัญญากับฉันในตอนนั้นแล้วใช่ไหม!"

สวี่เม้าซงรู้สึกถึงความที่โกรธจนพลุ่งพล่านในอก แล้วหยิบเสื้อโค้ทจากด้านข้างและออกไปโดยเหลือไว้เพียงประโยคเดียว "ไม่มีเหตุผลที่ต้องอธิบาย!"

ฮ่อเจิงทรุดตัวลงบนพื้นและตะโกนไปหลายคำ ก่อนจะร้องไห้อย่างน่าอนาถ

ยิ่งสวี่เม้าซงปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้ เธอก็ยิ่งสงสัยว่าเขากำลังนอกใจ

ความสงสัยแบบนี้เข้าครอบงำสมองทันที ไม่ได้ เธอต้องจ้างสืบไปตรวจสอบให้ชัดเจน!

เฉียนสุ่ยวาน

ในที่สุดรถที่ยังเคลื่อนที่อยู่ก็ได้หยุดลง

ฮ่อฉวนสือเอื้อมมือไปลูบผมที่ชุ่มเหงื่อของสือฮว่า โดยมีความพึงพอใจอยู่ระหว่างคิ้ว

เขาเกี่ยวคางของเธอและจูบอย่างคิดถึง

สือฮว่าไม่มีแรงแม้แต่จะผลักเขาออกไป จึงได้แต่เอียงศีรษะ

"ฮ่อฉวนสือ คุณจะเอายังไงกันแน่ คุณรังเกียจฉันว่าสกปรก ตอนนี้ก็บังคับจะเอาฉัน คุณจำเป็นต้องทำให้ฉันอับอายขนาดนี้เลยหรอ ... "

ในตอนนี้สือฮว่าเป็นเม่นที่ถูกถลกหนังและนอนอ่อนแออยู่ใต้ร่างของเขา

ฮ่อฉวนสือกอดเธอไว้และจัดเสื้อผ้าของทั้งสอง จากนั้นก็เปิดประตูและลงจากรถไป

เขาไม่สนใจสิ่งที่สือฮว่าพูดพลางอุ้มเขาไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้ววางไว้ในผ้าห่ม

"ฉันไม่นอน!"

สือฮว่าเปิดผ้าห่มออกที่เขาเหน็บไว้ให้ดีแล้วออก อาจเป็นเพราะท่าทีของเขาทำให้เธอโมโหและร่างกายของเธอก็แรงขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

"ถึงไม่นอนก็หลับตาได้"

เสียงของฮ่อฉวนสือไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ และไม่รู้สึกว่าตัวเองพึ่งทำผิดไป แม้ว่าตอนที่พูดเช่นนี้ก็ยังแฝงไปด้วยความแปลกแยก

ความโกรธของสือฮว่าถูกจุดขึ้นทันทีและเมื่อเห็นแก้มที่ยังบวมของเขาก็ตบลงไปอีกครั้งด้วยความโกรธ

"ป๊าบ!"

เสียงที่คมชัดดังก้องอยู่ในห้องและดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความเกลียดชัง

"การบังคับผู้หญิง คุณมีความรู้สึกสำเร็จมากหรือไร？"

เธอพูดด้วยริมฝีปากที่สั่นและไหล่ก็สั่นด้วยความโกรธ

คิ้วของฮ่อฉวนสือเปื้อนด้วยความเย็นชาอีกครั้งและลูบแตะที่แก้มของตัวเอง

ดีมาก ตบครั้งนี้ยังไร้ความปราณีเหมือนเคย

เขาดึงผ้าห่มออกและพลิกมันลงไปที่พื้น

"ในเมื่อมีแรงแล้ว งั้นก็ทำไป"

ดวงตาสีดำของสือฮว่าถูกปกคลุมไปด้วยชั้นหมอกและรูม่านตาที่โฟกัสของเธอก็ขยายออก แต่ริมฝีปากของเธอก็ยิ้มออกมาโดยไม่เต็มใจเล็กน้อย

"ฉันเป็นอะไรในสายตาของคุณ สัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟังตัวหนึ่งหรือเป็นเครื่องมือให้คุณระบาย"

การกระทำของฮ่อฉวนสือไม่ได้หยุดลง เหงื่อจากหน้าผากไหลลงบนหน้าอกของเธอ และเสียงกระซิบของเธอดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินมาก่อน

ดวงตาของสือฮว่าเต็มไปด้วยความขมขื่นและน้ำเสียงก็เศร้าลง "ฉันทำอะไรผิดไปใช่ไหม... "

ฮ่อฉวนสือจูบที่มุมปากของเธอและรู้ว่าเหตุการณ์ในคืนนี้ได้ทำให้สติของเธอนั้นแทบจะแตก การถามคำถามของเธอในเวลานี้ เธออาจจะตอบอย่างตรงไปตรงมา

"เด็กอยู่ที่ไหน？"

เด็กที่เธอคลอดให้กับชายอื่น มีชีวิตหรือตาย? ถ้ายังมีชีวติ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?

สือฮว่าหรี่ตาลงด้วยมุมปากที่ขมขื่น "ดังนั้นคุณก็เชื่อว่าฉันเคยคลอดลูกใช่ไหม?"

"ผมเชื่อหมอ"

"ถ้าฉันเคยคลอดลูก แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้ตัวเอง？"

น้ำตาของเธอร่วงลงมาอีกครั้งและกัดริมฝีปากแน่น

"บางทีคุณอาจจะสูญเสียความทรงจำนั้นไป"

"เป็นไปไม่ได้! ความทรงจำทั้งหมดของฉันยังอยู่ครบ ยิ่งไปกว่านั้นฉันเรียนเร็ว ถ้าฉันมีลูกจริงๆ งั้นก็เป็นตอนที่ฉันอยู่ในมหาลัย ฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัยจิงตูมา17ปี ปริญญาตรี4ปี ปริญญาโท3ปี ดังนั้นความทรงจำทั้งหมดของฉันยังอยู่ มันจะสูญเสียความทรงจำได้ยังไง ฮ่อฉวนสือ ฉันไม่มีจริงๆ ... "

น้ำเสียงในตอนท้ายของเธอเธอกลายเป็นเสี่ยงอ้อนวอนที่ต่ำ

ฮ่อฉวนสือลูบผมที่ชุ่มเหงื่อของเธอ แต่ดวงตากลับไม่ได้อ่อนโยน "ลองคิดดูดีๆอีกที ลองคิดดูว่าแผลเป็นที่ท้องของเธอมาจากไหน"

สือฮว่าไม่มีอารมณ์ใดๆอีกต่อไป ถูกเขาบังคับและถามจนน้ำตานั้นยังล่วงอยู่ตลอด