ตอนที่ 210 เขากลับได้ลิ้มรสความหวาน

เด็กชายไม่สามารถต้านทานได้เลยทั้งสองคนนี้เป็นปรมาจารย์ชั้นหนึ่ง

"อืมอืมอืม ... "

เขาจ้องมองพวกเขาสองคนด้วยความปรารถนาที่จะประณามพวกเขาอย่างรุนแรง

แต่สองคนนี้รู้จักนิสัยของเขามานานแล้วไม่ว่าเขาจะพูดว่าดีแค่ไหน ก็แค่ต้องหลีกเลี่ยงการสอบนี้

นอกจากนี้เขายังจะโค่น ตี้เซิ่งได้ในบัดดลอีก ถุ้ย อย่างเขานี้นะ เหมือนกับเป็นการมอบตัวให้ฮ่อฉวนสือ เดี๋ยวก็ต้องลำบากนายท่านเพื่อช่วยเขาอีก!

สือฮว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ถ้าเขารู้ตัวตนของทั้งสามคนเขาคงจะเสียใจ

ท้ายที่สุดเมื่อเธอเกลี้ยกล่อมเด็กผู้ชายคนนั้นเธอก็รู้สึกสะเทือนใจกับความจริง

เธอซื้อโจ๊กสองสามชามด้านล่างแล้วรีบกลับไปที่วอร์ดของ ฮ่อฉวนสือ

อย่างไรก็ตามมีคนอยู่ในวอร์ดอยู่แล้วและเป็นหนานสือที่มาเยี่ยมพร้อมกล่องเก็บความร้อน

สืออว่ารู้สึกได้ทันทีว่าของที่ตัวเองซื้อมานั้นเป็นส่วนเกินเขาจึงโยนมันทิ้งในถังขยะที่ประตู

"คุณหนูสือ ที่เตรียมมาให้คุณ คุณก็มากินหน่อยเถอะ"

ท่าทางของ หนานสือ เคารพมาก แต่คิ้วของเขาก็หมดลง

การช่วยไฟไหม้นั้นเหนื่อยมากจริงๆแล้วยังถูกท่านประธานทำให้ตกใจไปอีกตอนนี้แค่อยากนอนพักผ่อนสักหน่อย

เมื่อเห็นว่าฮ่อฉวนสือ กำลังจะถือช้อน สือฮว่าก็รีบจับช้อนไว้ในมือ "ฉันทำเอง"

เธอตักโจ๊กหนึ่งช้อนเต็ม แล้ววางไว้ข้างๆปากของ อ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือมองไปที่เธอโดยไม่พูด

บางครั้งเขาก็แค่สงสัยว่าทุกอย่างเป็นความจริงหรือความฝันถ้าเป็นความฝันก็ขอให้มันฝันนานหน่อย

"คุณหนูสือโจ๊กต้องเป่าให้เย็นก่อนนะ มันร้อนมากเพิ่งออกมาจากหม้อหุงข้าว"

หนานสือเตือนเขาได้ทันท่วงทีและความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเขาก็น้อยลงเล็กน้อย

ตราบใดที่คุณหนูสือและท่านประธานเข้ากันได้ดีชีวิตของทุกคนก็จะดีขึ้น!

สือฮว่าลดสายตาลงและเป่าอย่างจริงจัง

ตอนนี้เป็นฤดูหนาวและหมอกสีขาวจะลอยขึ้นมาจากสิ่งที่ร้อนเล็กน้อย

น่าจะเป็นหลังจากกลับมาจากข้างนอกปลายจมูกของเธอเป็นสีแดงจากความหนาวเย็นและในหมอกสีขาวตื้นมันดูเคลื่อนไหวมากขึ้น

ฮ่อฉวนสือไม่ลังเลที่จะกินโจ๊กที่เธอมอบให้และรสชาติที่เหนียวนุ่มก็เต็มไปทั้งปากของเขาทันที

ไม่มีอะไรใส่ในโจ๊ก แต่เขาได้ลิ้มรสความหวาน

หนานสืออยู่ไม่นานและเมื่อทั้งคู่กินข้าวเสร็จเขาก็เอากล่องเก็บความร้อนออกไป

ในเวลาต่อมา อ่อฉวนสือ เชื่อฟังมากและเขาให้ความร่วมมือกับการรักษาของหมอและไม่ใช้แขนของเขาอีกต่อไป

ในวันก่อนวันตรุษจีนเขาได้ออกจากโรงพยาบาลในที่สุด

เขาและสือฮว่า เข้าไปในรถที่จอดอยู่ด้านนอกทีละคัน

เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาและสือฮว่า ได้เข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่ทำร้ายกัน เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

สือฮว่าหันหน้าไปมองบรรยากาศงานรื่นเริงด้านนอกและถามอย่างไม่เป็นทางการว่า "เราจะซื้อของตรุษจีนสักหน่อยไหม?"

ในช่วงตรุษจีนต้องซื้อของตรุษจีนมิฉะนั้นจะไม่มีรสชาติในตรุษจีนนี้

ในตอนแรกเธอพูดอย่างไม่เป็นทางการและไม่ได้คาดหวังว่าฮ่อฉวนสือ จะเห็นด้วยอย่างไรก็ตามเขาเป็นคนที่ยุ่งเนื่องจากเขาเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลากว่าครึ่งเดือนการประชุมหลายครั้งจึงล่าช้า

แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดคือทันทีที่เธอพูดคำของเธอเธอก็ได้ยิน ฮ่อฉวนสือบอก หนานสือว่า "ไปที่ห้างสรรพสินค้า"

หนานสือรีบหมุนพวงมาลัยอย่างมีความสุขและรถก็ขับไปที่ห้างสรรพสินค้า

หลังจากลงจากรถสือฮว่า ก็ยังคงสะดุ้งเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ."

ฮ่อฉวนสือ ก้าวขาใหญ่และเดินนำหน้าเธอ

หลังจากเข้าไปในห้างสรรพสินค้าทันใดนั้นบรรยากาศที่ยิ่งใหญ่ของเทศกาลก็มาถึงและทุกคนก็ยิ้มแย้มแจ่มใส

สือฮว่ากำลังหยิบโคลงสั้น ๆ และทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจากคอของเขาซึ่งเป็นผ้าพันคอสีเทา

เธอหันไปมอง ฮ่อฉวนสือ และได้ยินเขาพูดว่า"ข้างนอกมีหิมะตก มันหนาว"

หิมะตกหนักในปีนี้ไม่มีที่สิ้นสุดเสมอพวกเขาเริ่มมีหิมะตกเมื่อพวกเขาเข้าไปในห้างสรรพสินค้าครั้งแรก

สือฮว่าไม่คุ้นเคยกับความใกล้ชิดของเขาเช่นนี้สือฮว่าขยับช่องเปิดเล็กน้อยและวางผ้าพันคอไว้ที่หลังของเขา

ต้องบอกเลยว่า ฮ่อฉวนสือ เป็นคนที่ฉลาดมากผ้าพันคอนี้เข้ากับเสื้อผ้าของเธอได้เป็นอย่างดีและยังมีความหรูหราอีกด้วย

"ขอบคุณ"

เธอพูดแผ่วเบาและเลือกรองเท้าแตะที่ใส่ในบ้านสีเทาให้เขา

คิ้วของฮ่อฉวนสืออ่อนลงยืนอยู่ข้างหลังเธอไม่ได้เซ้าซี้ เมื่อเห็นว่าเธอซื้อเป็นคู่หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาออกมาก็เป็นเวลาสองชั่วโมงต่อมา

ไม่นานหลังจากรถของพวกเขาออกไป มีคนเดินออกมาจากหลังเสา

ดวงตาของฮ่อซือหนานมืดมนและชวีหยิงยังคงตามหลังเขา

"ชวีหยิง เขาดูมีความสุขใช่ไหม?"

ชวีหยิงไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรเขาจึงไม่กล้าตอบ

ฮ่อซือนาน หยิบบุหรี่ออกมาลดศีรษะและจุดไฟใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยวิญญาณชั่วร้าย