ตอนที่ 209 เด็กหนุ่มที่สดใสไม่ถูกยับยั้ง

หัวใจของสือฮว่า กระโดดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขาไม่กล้ามองตรงไปที่เขา แสร้งทำเป็นมองออกไปตามธรรมชาติ

ฮ่อฉวนสือต่อต้านความต้องการที่จะเปิดมือของเขาเพื่อโอบกอดเธอและมุมปากของเขาก็โค้งงอ

เขามีเรื่องจะพูดมากมาย แต่ในเวลานี้เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เขาเป็นคนที่มีความพร้อมเสมอและความสำเร็จของตี้เซิ่งเตือนเขาเสมอว่าในโลกอันกว้างใหญ่นี้ทุกสิ่งต้องเตรียมพร้อมด้วยความพยายามทุกวิถีทาง

สิ่งที่ทุกคนเห็นคือการที่ ตี้เซิ่ง พัฒนาขึ้นสู่พื้นในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่พวกเขาไม่เห็นการทำงานหนักของพนักงานหลายพันคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา

เขาอยู่เฉยๆเป็นเวลาหลายปีและปรึกษาวัสดุหลายพันเอกสารซึ่งถือได้ว่ามีความมั่นใจ

แต่หลักการทั้งหมดเหล่านี้เปลี่ยนไปในที่สือฮว่าเพราะสนใจธอเกิดขึ้นตามธรรมชาติโดยไม่มีการเตรียมการใด ๆ ทำให้เขาไม่ทันระวังอะไร

อากาศเงียบและไม่มีใครรู้ว่าควรพูดอะไร

สือฮว่าหันกลับไปก่อนจะหาข้ออ้าง "คุณหิวไหมฉันจะลงไปซื้อของกินขึ้นมาละกัน"

"ได้"

ฺฮ่อฉวนสือ ตอบตกลงโดยรู้ว่าเธอไม่ต้องการอยู่ที่นี่ในตอนนี้

สือฮว่า หันกลับไปอย่างรวดเร็วและในขณะที่เธอออกไปหัวใจที่ห้อยอยู่ของเธอก็กลับเข้าสู่ช่องอกของเธอในที่สุด

มันเป็นเรื่องปลอมที่จะไปซื้อของ และการมองตาเขาที่จะหนีเขานั้นเป็นเรื่องจริง

เธอลงมาชั้นล่างอย่างช้าๆและกำลังจะเข้าไปเซ็นเอกสารลาออกการรักษาตัวในโรงพยาบาลที่แผนกต้อนรับเธอก็ถูกใครบางคนชนด้านข้าง

เด็กชายเต็มไปด้วยความโกรธและมีพ่อแม่สองคนวิ่งไล่ตามเขา

เพราะเขาวิ่งชนใครบางคนเขาไม่ได้วิ่งหนีต่อไป แต่พยุงสือฮว่าขึ้น"คุณพี่สาว คุณโอเคไหม?"

เขาดูอายุสิบแปดสิบเก้าปีโดยมีนัยยะของความชัดเจนระหว่างคิ้วและดวงตาของเขามีหูเพชรแวววาวอยู่แถวหูของเขาและมีรอยสักที่หลังมือที่เปิดเผย

พ่อแม่ของเขาก็รีบตามไปทันทีและเกลี้ยกล่อมพวกเขาด้วยสุดใจ

"คุณช่วยเชื่อฟังนิดนึงได้ไหม อายุแค่นี้ไม่ไปโรงเรียนแล้วคุณจะทำอะไร!"ออกไปเที่ยวกับคนหนุ่มสาวที่ตกงานข้างถนนตลอดทั้งวัน คุณจะมีอนาคตที่ดีได้ยังไง!!"

"รีบกลับไปขอโทษครูของคุณ พวกเขาโดนคุณต่อยแล้วยังมีเลือดไหลอยู่!"

สือฮว่าฟังจากคำพูดไม่กี่คำของพวกเขาแล้วรู้ว่านี่น่าจะเป็นวัยรุ่นที่ดื้อรั้นในช่วงที่มัธยม

ที่จริงคิดไปแล้วเธอก็มีช่วงที่ไม่อยากเรียนเหมือนกัน

นั่นคือตอนที่เธออยู่ในโรงเรียนมัธยมต้นและโรงเรียนมัธยมต้นของเธออยู่ในชนบทซึ่งล้าหลังกว่าโรงเรียนมัธยมต้นในเขตมณฑล

ครูที่พูดภาษาอังกฤษมีสำเนียงท้องถิ่นที่ชัดเจนเอกสารทดสอบที่เรียกว่าเขียนโดยครูในโรงเรียนเช่นกันและโดยพื้นฐานแล้วเป็นเนื้อหาของหนังสือเรียนเก่า

เธอได้คะแนนเต็มในการสอบตลอด ดังนั้นเธอจึงรู้สึกว่าการเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อ

ครูฟิสิกส์ที่สอนเธอในเวลานั้นมีหน้าที่ซ่อมทีวีให้กับโรงเรียนเป็นไปได้ว่าไม่มีความรู้ทางวิชาชีพเลยและเนื้อหาของคำอธิบายล้วนเป็นไปตามคำตอบ

เนื่องจากเป็นชนบทที่ยากจนครูที่เก่งกว่าเล็กน้อยจึงไม่เต็มใจที่จะสอนในสถานที่นั้นเลยดังนั้นทรัพยากรทางการศึกษาจึงล้าหลังไปมาก

เธอฉลาดมาตั้งแต่เด็ก เพราะได้ที่หนุ่งตลอดซึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกล่องลอยไปเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะตอนนั้นเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอายุสิบเอ็ดสิบสอง

ต่อมาเธอไม่ชอบการฝึกของโรงเรียนและบอกกับยายของเธอว่าเธอจะไม่เรียน แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าคุณยายใจดีของเธอจะให้เธอคุกเข่าอยู่นอกสวนบ้าน

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ คุณรู้ไหมว่าเมื่อคน ๆ หนึ่งล้มลงแม้ในเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ปี พระเจ้าก็จะพรากพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเขาไปโดยเร็วที่สุด ความสามารถของยายมี จำกัด และสามารถส่งคุณไปเรียนที่นั่นได้เท่านั้น อนาคตของเธอมีความเป็นไปได้สุดมาก ช่วงมัธยมปลายของคุณคุรสามารถไปเรียนที่เขตอำเภอได้และมหาวิทยาลัยของคุณสามารถไปเรียนในเมืองได้ ตราบใดที่คุณก้าวทีละก้าวคุณจะได้เห็นโลกที่ใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอนมันเป็นโลกที่คุณยายไม่เคยเห็นมาก่อน ยายแก่แล้วเดินไม่ไหวอีกแล้ว วิวพวกนั้นต้องใช้ดวงตาของเธอไปดู ถ้าเธอเห็นแล้ว ฉันก็จะเห็นเช่นกัน"

ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจว่ายาาพูดถึงอะไร การรู้แจ้งของเธอทุกอย่างแม้แต่ความรักล้วนมาจากยาย

หลังจากนั้นเธอก็รีบกลับไปโรงเรียนเหมือนที่คุณยายบอกว่าจากเขตอำเภอไปที่เมืองแล้วไปจิงตูเธอได้เห็นโลกกว้างขึ้นและกว้างขึ้นจริงๆ

เมื่อนึกย้อนไปถึงคำพูดแบบเด็ก ๆ ของตัวเองในตอนนั้น พบว่ามันไร้สาระมาก

สำหรับเด็กทั่วไปวิธีเดียวที่จะเปลี่ยนระดับ คือการการอ่านหนังสือ

สือฮว่า มองไปที่ครอบครัวสามคนที่เผชิญหน้ากันด้วยความโกรธพร้อมกับหมอกน้ำในดวงตาของเขาหันไปรอบ ๆ และกำลังจะจากไป

แต่คำพูดของเด็กชายก็เข้าหูเธอเช่นเดียวกับที่เธอทำในตอนแรกโดยปราศจากความละอาย

"พวกคุณจะเข้าใจอะไร ?! พวกคุณต้องการให้ฉันเรียนเพียงเพื่ออวดต่อหน้าเพื่อนและญาติในช่วงปีใหม่! ถ้าฉันออกจากโรงเรียนคุณจะรู้สึกไร้ยางอายมาก ผู้ใหญ่เป็นหน้าซื่อใจคดและนอกจากเอาแต่เปรียบเทียบกันแล้วก้ทำไรไม่เป็นอีก! พวกคุณตอนนั้นทำไมไม่ตั้งใจเรียน แต่ตอนนี้พวกคุณกลับกำลังเอาความเสียดายนั้นมาเน้นที่ลูก หึ!"

"ก็เป็นเพราะเรามีความลำบากมามากพอแล้ว และได้รับการศึกษาจากสังคมแล้ว เราเลยจะชักชวนคุณ ลูกชาย คุณคิดว่าแม่จะพยายามจะอวดกับคนอื่นเหรอ ฉันแค่ไม่อย่าให้คุณเป็นเหมือนฉันและพ่อในอนาคต! ทำในสายการประกอบด้วยงานที่น่าเบื่อและซ้ำซากการสิ้นสุดของชีวิตสามารถมองเห็นได้ในพริบตาไม่มีความคาดหวังสำหรับอนาคตและไม่มีเพื่อนที่น่าสนใจ เข้าใจไหม! "

ใบหน้าของเด็กชายยังคงดื้อรั้นและเมื่อเขาเห็นว่าสือฮว่ายังอยู่ที่นี่เขาก็ดึงเธอเข้ามาทันที

"ไม่มีวันคุยรู้เรื่องกับพวหคุณเหรอ ให้พี่สาวคนนี้มาคุยดูละกัน ฉันคิดว่าเธอจะเป็นคนที่มีเหตุผลมากอย่างน้อยก็มีเหตุผลมากกว่าพวกคุณ"

ดวงตาของพ่อแม่ทั้งสองที่ขอความช่วยเหลือหันไปที่สือฮว่า

สือฮว่า รู้สึกอายเล็กน้อย เธอไม่ได้เดินหนีไปทันเวลาทำไมการเคลื่อนไหวของกุญแจที่เปลี่ยนโชคชะตาของครอบครัวหนึ่งจึงตกอยู่ในมือของเธอ

เด็กชายดูเหมือนจะไว้ใจเธอมากกระพริบตาปริบ ๆ

"คุณพี่สาวบอกพวกเขาว่าฉันที่มีรอยสัก ดื่มเหล้าและเจาะหูนั้นเท่กว่าหรือไม่หรือการท่องจำหนังสือองสามเล่มอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมวันๆ"