ตอนที่ 212 เป็นกว้างขวางคอที่ต้องทำตามคนอื่นเขาด้วย!

"อืม ดูดอกไม้ไฟกัน"

ฮ่อฉวนสือตอบกลับ ห่อตัวเธอด้วยใบหน้าขรึม จากนั้นส่งสัญญาณให้หนานสือที่อยู่ไม่ไกลจุดดอกไม้ไฟ

หนานสือรู้สึกตัวเองช่างน่าสงสาร กลางดึกมายืนกลางลมหนาวก็ว่าไปอย่าง เขามีบาปกรรมอะไรนักยังมาเป็นกว้างขวางคออีก

เป็นกว้างขวางคอที่ต้องทำตามคนอื่นเขาด้วย!

เขารับชะตากรรมแล้วก้มลงจุดดอกไม้ไฟ ปิดหูแล้ววิ่งไปไกลเพื่อไม่ให้รบกวนความรักของคนเขา

"ปัง ปัง!"

"ปัง ปัง ปัง!"

ดอกไม้ไฟกระจายทีละอันบนท้องฟ้า แม้กระทั่งท้องฟ้ายามค่ำคืนก็ยังสว่างไสว

สือฮว่าเงยหน้าขึ้นและจ้องมองอย่างเหม่อลอย

ฮ่อฉวนสือไม่ได้ดูดอกไม้ไฟ แต่หันไปมองเธอ

ขณะนี้แสงไฟของดอกไม้ไฟได้ทิ้งเงาจางๆไว้บนใบหน้าของเธอและดวงตาของเธอยังสะท้อนความงามของดอกไม้ไฟ เป็นวิวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

สือฮว่าเงยหน้าขึ้นมองสักพัก มองจนปวดคอ

แต่ดอกไม้ไฟยังคงดำเนินต่อไปราวกับว่าจะไม่มีทางหยุด

เธอขยี้ตาที่เจ็บนิดหน่อยของเธอ ห่อผ้าห่มและเอนตัวไปข้างๆพิงไหล่ของฮ่อฉวนสือ

แก้มของฮ่อฉวนสือสัมผัสกับผมนุ่มๆของเธอ ทันทีที่คิดจะทัดผมให้เธอ ก็ได้ยินเสียงพึมพำของสือฮว่า

"ฉันจะไม่ไปแล้ว ไม่ไปไหนแล้ว ได้โปรด..."

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว แล้วกอดเธอเข้าไปในอ้อมแขนก่อนตบหน้าเธอเบาๆ "สือฮว่า?"

สือฮว่าลืมตาขึ้นเห็นใบหน้านี้ก็มีประกายความกลัวอยู่ในดวงตา

"คุณจะทำอะไรน่ะ?!"

"ปีศาจ คุณมันเป็นปีศาจ..."

ใบหน้าของฮ่อฉวนสือเริ่มมืดมนมากขึ้นเรื่อยๆ บีบคางของเธอแล้วกดจูบ

อารมณ์สือฮว่าสงบลงอย่างช้าๆ การหายใจเริ่มไม่ราบรื่นและเริ่มใช้มือดัน

"คุณสามี?"

เธอขยี้ตาแล้วก็นอนราบกับเก้าอี้

ฮ่อฉวนสือจูบเธออย่างนุ่มนวล ช้อนคอเธอและปลดกระดุมทีละปุ่มด้วยปากของเขา

ใบหน้าของสือฮว่าเปลี่ยนเป็นแดงและละสายตาหนี "คุณสามี คุณจะทำอะไรน่ะ?"

ฮ่อฉวนสือหายใจหอบ และกอดเธอไว้ในอ้อมเขน ระงับอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ

"อยากอยู่ตรงนี้หรือกลับห้องดี?"

สือฮว่าเอียงศีรษะเล็กน้อยราวกับไม่เข้าใจว่าเขาสื่อถึงอะไร

ฮ่อฉวนสือทนไม่ไหวก่อนจะอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอน

คนรับใช้ที่เห็นพวกเขาก็รีบหลุบตามองต่ำด้วยท่าทางเขินอาย

สือฮว่าดื่มแอลกอฮอล์และตอนนี้แอลกอฮอล์ก็ออกฤทธิ์อีกแล้ว ทันทีที่เธอถูกวางลงบนเตียง เธอก็มองอะไรไม่ชัดแล้ว

แค่อยากจะพิงเขาและเอาความอบอุ่นจากเขา

แต่ก่อนเธอไม่เคยร่วมมือกับฮ่อฉวนสือ แต่คืนนี้ อาจอยู่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอเลยรู้วิธีตอบสนองเขา

การเคลื่อนไหวของฮ่อฉวนสือแข็งทื่อทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น

"ฮว่าเอ๋อร์ ตอนเธอเมาแล้วร้อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขาไม่เคยพูดคำที่มีท่าทีบอกรัก แต่ต่อหน้าเธอ ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะน่าขนลุกแค่ไหนก็พูดได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก

สือฮว่าไม่ตอบเขาและเล็บก็ได้ทิ้งรอยไว้ที่หลังของเขา

เหมือนวาล์วทั้งหมดถูกเปิดออก สติฮ่อฉวนสือขาดออกจากกันทันที จู่ๆในหัวก็นึกถึงคำพูดโอ้อวดของซิ่วหยู

"นายจะไปรู้อะไร นี่มันร่องรอยของความรัก"

ตอนนั้นเขาหัวเราะเยาะ แต่ตอนนี้เขากลับเห็นด้วยสุดๆ

สือฮว่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยและจมอยู่ในทะเลเมฆ เหมือนว่าวที่เบา ด้านแดงที่ควบคุมชีวิตของเธอถูกจับไว้ในมือของชายคนนี้

บางครั้งก็เหมือนลมกระโชกแรงและบางครั้งก็แผ่วเบา

เธอลืมตาที่เต็มไปด้วยความพร่าเลือน เก็บอารมณ์รุนแรงก่อนหน้านี้ราวกลับโดนพิษจนต้องเอ่ยปาก

"ฉันอยากจะตกลงไปในเหวนี้กับคุณ..."

"อย่าสงสารฉันเลย"

ทันใดนั้น เดิมทีที่เป็นทะเลเมฆที่อ่อนโยน ก็เปลี่ยนไปจนทุกอย่างปั่นป่วน

คำตอบเสียงทุ้มจากชายคนนั้นดังข้างหูเธอ เสียงที่แหบและทรงพลัง

"ได้สิ"

สือฮว่าไม่อยากจะตื่น เธอคิดว่าตัวเองกำลังมีความฝันที่งดงาม

ในความฝัน เธอถูกนางฟ้าหน้าตาดีพาขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วดูทะเลเมฆด้วยกัน

ดังนั้นเมื่อแสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอน มุมปากของเธอก็ยังคงมีรอยยิ้มหวาน

สิบเอ็ดโมง เธอถึงจะลูบหัว พยายามลืมตา

นี่คือห้องนอนของฮ่อฉวนสือที่เธอคุ้ยเคยดี

แต่เมื่อคืนไม่ได้บอกว่าจะไปดูดอกไม้ไฟเหรอ?

ทำไมเธอถึงมาที่นี่?

เธอลุกจากเตียง เพราะเหมือนมีคนกดเบาๆ ความรู้สึกของเธอไม่ชัดเจน มีเพียงขาที่อ่อนแรงเล็กน้อย เธอคิดว่าเป็นเพราะเมื่อวานเธอเดินออกไปข้างนอกนานเกินไป

เธอมองเวลาสักพักก็เห็นเป็นวันปีใหม่แล้ว!

เธอรีบลงไปชั้นล่าง เห็นคนรับใช้กำลังยุ่งอยู่ในครัวก็ถามอย่างสงสัย

"เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปเหรอ? มีคนจุดดอกไม้ไฟที่ฉันกองอยู่ข้างบนหรือเปล่า?"

คนรับใช้หน้าแดงเมื่อนึกถึงท่านประธานที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อนอุ้มคุณสือลงมาจากชั้นบนสุดก็ปิดปากกระแอมไอ

"เรื่องนั้น คุณสือคะ ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ น่าจะจุดแล้วนะคะ"

สือฮว่าขมวดคิ้ว จุดดอกไม้ไฟไปแล้ว?

ทำไมในหัวถึงจำอะไรไม่ได้เลย?

เมื่อคนรับใช้เห็นเธอเป็นแบบนั้น รู้ว่าเธอดื่มวอดก้าซึ่งเป็นวอดก้าที่กลั่นแล้วไป เธอตื่นมาในวันนี้ได้ก็เก่งแล้ว

สือฮว่าไม่ได้ถามอะไรอีก คิดว่าบางทีเธออาจจะรอฮ่อฉวนสือจนหลับไป พอฮ่อฉวนสืออกจากห้องหนังสือเลยอุ้มเธอไปดูดอกไม้ไฟ

พอคิดได้อย่างนั้น ก็มีความทรงจำที่คลุมเครือเลือนลางเกี่ยวกับดอกไม้ไฟอยู่ในหัว

หลังจากคิดออกเธอก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ

เธอกินให้อิ่มท้องอยู่ชั้นล่าง ระหว่างรออาหารกลางวัน เธอก็ไปหาฮ่อฉวนสือที่ห้องหนังสือ

เรื่องของชวีหยิง เธอต้องคุยกับฮ่อฉวนสือให้ได้

แต่น่าแปลกใจที่ฮ่อฉวนสือไม่ได้อยู่ในห้องหนังสือ ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาน่าจะทำงานอยู่ข้างใน

เธอสงสัยและถามคนรับใช้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าฮ่อฉวนสือไปไหน

เธอทำได้แค่รออีกคนกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

แต่พอช่วงบ่าย เธอก็ได้รับข้อความจากโจวกุยช่าน นี่เป็นครั้งแรกที่นายน้อยโจวผู้สูงส่งลดทิฐิแล้วขอร้องเธอด้วยความจริงใจ

——มาดูจิ่นผิงหน่อยได้ไหม สภาพของเธอแย่มาก นาฬิกาที่เธอส่งมาให้ครั้งก่อน เธอจับมันไว้ตลอด สือฮว่า จิ่นผิงเป็นมะเร็งเม็ดเลือด

สือฮว่า จิ่นผิงเป็นมะเร็งเม็ดเลือด

โทรศัพท์ในมือสือฮว่าตกลงพื้นทันที รูม่านตาเบิกกว้างและหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาอย่างต้องการอ่านข้อความอย่างละเอียด

หนานจิ่นผิงจะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดได้ยังไง แต่ก่อนเธอสุขภาพดีจะตาย สมัยมหาลัยยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทควันโดด้วย

เป็นไปไม่ได้...

เธอใส่เสื้อโค้ทแล้วเดินไปขึ้นรถอย่างตื่นตระหนกและขอให้ถงหางไปส่งเธอที่โจวกุยช่าน

โจวกุยช่านเริ่มสติไม่ดี รอยคล้ำลึกที่เปลือกตา หนวดเคราบนใบหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็นเวลานาน

"เธออยู่ที่ไหน?"

เสียงของสือฮว่าสั่น เท้าเหมือนจะหนักขึ้น

ดวงตาของโจวกุยช่านแดงก่ำ แล้วหันไปอีกทาง

"ในห้องนอนน่ะ ไม่กี่วันมานี้หมอมาตรวจตลอด บอกว่าต้องปลูกถ่ายไขกระดูก ไม่งั้นก็เหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว""อืม ดูดอกไม้ไฟกัน"