ตอนที่ 213 ไม่กลับ ไม่ฝัง ไม่เกิดใหม่ด้วย

สือฮว่ารีบเดินผ่านเขาและไปที่ห้องนอน

หนานจิ่นผิงหลับสนิทเลยไม่รู้ว่ามีคนมา

มือของเธอมีแต่สายท่อและสวมหน้ากากออกซิเจนตรงจมูก

โจวกุยช่านตามเข้ามาในห้องด้วยดวงตาแดงก่ำและผมที่ยุ่งเหยิง "เธอบอกว่าเธอไม่ชอบบรรยากาศในโรงพยาบาลและกลัวอุปกรณ์เย็นๆ ฉันเลยทำได้แค่พากลับบ้านแล้วให้หมอเข้ามารักษา"

สือฮว่านั่งลงอย่างเหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงผอมแห้งบนเตียงคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ

"เธอเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่บอกฉัน?"

"จิ่นผิงไม่ยอม กลัวเธอเป็นห่วง"

ระหว่างสือฮว่ากับหนานจิ่งผิงเข้าใจกันทั้งๆที่ไม่ต้องพูด เธอเหินห่างจากหนาจิ่งผิงก็เพื่ออีกฝ่าย

หนานจิ่นผิงทำไมจะมองไม่ออก เพียงเรื่องชนคน เธอรู้สึกผิดและเจ็บปวดเสมอ

สือฮว่าจับมือวางมือของหนานจิ่นผิงไว้ในฝ่ามือ

ไม่นานมานี้หนานจิ่นผิงยังสดใสเหมือนดอกโบตั๋นเลย แต่เพียงพริบตาก็อยู่ในสภาพแบบนี้ไปได้ ไม่มีความโกรธแม้แต่น้อยราวกับว่าจะจากไปได้ทุกเมื่อ

สือฮว่ารู้สึกกลัว กลัวว่าเธอจะเหลืออยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จริงๆ

เธอเริ่มสั่น รู้สึกกลัวมาก

"โจวกุยช่าน หมอพูดว่าอะไรบ้าง ยังพอมีหวังหรือเปล่า? แล้วจะช่วยเธอได้ยังไง ฉันอยากให้เธอรอด ได้โปรดบอกฉันที..."

ดวงตาที่เจ็บของโจวกุยช่าน มีและจู่ๆก็ลงไปคุกเข่าหน้าเตียง

"เป็นฉันเองที่ทำผิดต่อจิ่นผิง ถ้าคนที่ป่วยเป็นฉันคงจะดีกว่านี้"

สือฮว่าจ้องมองและคาดการณ์ว่าระหว่างทั้งสองอาจมีปัญหากัน

"เฉียวหยูท้องลูกของฉัน"

เธอก้มหน้า ลูบหลังมือของหนานจิ่นผิงก็ได้ยินโจวกุยช่านพูด

เธอเงยหน้ามองด้วยความตกใจ รู้สึกได้ถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมา "คุณพูดว่าอะไรนะ?!"

โจวกุ้ยซานหลับตาลงช้าๆด้วยใบหน้าที่ความเจ็บปวด "ฉันบอกว่าเฉียวหยูท้องลูกของฉันแล้ว คืนนั้นฉันเมา"

ไม่ใช่แค่เขาเมา แต่ทำให้หนานจิ่นผิงมาเจอกับฉากนั้น

เขาถูกจับไว้บนเตียงและความรักที่ลึกซึ้งทั้งหมดของเขาก็กลายเป็นเรื่องตลก

สือฮว่ากัดฟันจนสั่น ริมฝีปากสั่น แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

หน้าอกของเธอขึ้นลงอย่างรุนแรง คิดจะพูดอะไรบางอย่างก็เห็นหนานจิ่นผิงค่อยๆลืมตาขึ้น

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์..."

เธอเรียกอย่างอ่อนแรงและน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

สือฮว่าไม่สนใจโจวกุยช่านแล้วรีบพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม "ฉันอยู่นี่ จิ่นผิง เธอทนหน่อยนะ"

หนานจิ่นผิงยิ้มอย่างเย้ยหยันตัวเอง ใบหน้าไร้สีเลือด "โจวกุยช่าน คุณออกไปก่อนได้ไหม?"

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยการถากถาง แม้แต่ดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

โจวกุยช่านตัวแข็งทื่อและลุกขึ้นค่อยๆเดินไปทางประตู

ทันทีที่ประตูปิดลง หนานจิ่นผิงถึงกัดริมฝีปากและมือที่เต็มไปด้วยสายก็กำผ้าปูที่นอนแน่น

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ฉันกำลังจะตายแล้ว"

"ไม่มีทาง!!"

สือฮว่าหวาดกลัว แล้วจับมือของเธอเผื่อเธอจะทำร้ายตัวเอง

หนานจิ่นผิงหันศีรษะอย่างยากลำบากและมองเธออย่างรู้สึกผิด

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ บนโลกนี้มีคนเดียวที่ฉันทำผิดด้วยคือเธอนะ ฉันไม่เหมาะจะมีหลุมฝังศพด้วยซ้ำ ดังนั้นหลังจากฉันตายก็บริจาคอวัยวะทั้งหมดของฉันทีนะ ส่วนที่เหลือก็เผาไป ขี้เถ้าก็โปรยไว้ข้างทาง ไม่กลับ ไม่ฝัง ไม่เกิดใหม่ด้วย แบบนี้ถึงล้างบาปของฉันไปได้ และเขาจะได้ไม่ต้องตามหาฉันอีก..."

หัวใจของสือฮว่าปวด ปวดจนเจ็บไปหมด "จิ่นผิง เรื่องนั้นฉันไม่โทษเธอ ที่ฉันไม่สนใจเธอก็เพราะอยากจะปกป้องเธอ ฮ่อเจิงพูดถูก ฉันมันตัวซวย จะมีแต่โชคร้ายที่ให้เธอ"

หนานจิ่นผิงหลับตาลงอย่างช้าๆ ใบหน้าสงบนิ่งมาก

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ฉันได้ยินที่โจวกุยช่านคุยกับหมอแล้ว โรคฉันต้องได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูก ดีที่สุดคือใช้ไขกระดูกของญาติ เธอก็รู้ แม่ฉันตายไปแล้ว พ่อฉันเลวกับแม่ ถึงฉันเจอเขา ฉันก็ไม่มีทางใช้ไขกระดูกของเขาหรอก สกปรก"

สือฮว่ารู้สึกหนาวไปทั้งตัวแล้วจับมือเธอแน่นขึ้น

"จิ่นผิง ฉันมีแค่เธอ เธออย่าจากไปไหนเลยนะ ฉันอยากให้เธออยู่ต่อ ฉันจะหาไขกระดูกมาให้เธอนะ..."

หนานจิ่นผิงจับมือเธอไว้ ดวงตาสั่นไหว "ฉันเชื่อฮ่อฉวนสือ เขาจะดูแลเธออย่างดี"

น้ำตาของสือฮว่าไหลทันที และมองเธออย่างไม่กระพริบตา

ริมฝีปากของหนานจิ่นผิงกระตุกยิ้มเล็กน้อยและพูดมาประโยคหนึ่งด้วยเสียงที่เบามาก

"ที่จริงฉันตายไปนายแล้ว เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ตอนดอกไม้ร่วงน่ะยังไม่ตายหรอก ลมพัดดอกไม้แล้วทิ้งมันลงอีกครั้ง ดอกไม้มันถึงตาย"

สือฮว่าปล่อยมือเธอ หยิบทิชชู่จากด้านข้างและเช็ดน้ำตาของเธอจนสะอาด "ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากเป็นคนอุปถัมภ์ของหนานจิ่นผิง แต่ก่อนเป็น และอนาคตก็จะเป็นเหมือนเดิม"

หัวใจของหนานจิ่นผิงเหมือนถูกบีบด้วยมือใหญ่ทันที เจ็บปวดจนแทบหยุดหายใจ

สือฮว่าลุกขึ้นยืนด้วยสายตาที่แน่วแน่ "รอฉันเจอไขกระดูกที่เข้ากันได้แล้วจะมาเยี่ยมเธอนะ"

ยากมากที่จะหาไขกระดูกที่เข้ากันได้ แต่หนานจิ่นผิงก็เชื่อมั่นในตัวเธอ