ตอนที่ 227 เขาคือคนที่ดึงคุณลงนรกเอง

ทุกเซลล์ใน สือฮว่า เดือดดาล แต่เธอไม่สามารถดิ้นรนได้

พละกำลังทั้งหมดของเธอราวกับตกลงไปในทะเลและ ฮ่อฉวนสือ ก็ปล่อยพลังทั้งหมดของเธอไปอย่างง่ายดาย

เหนื่อยกับการดิ้นรนเธอเหงื่อออกไปทั่วและสติของเธอก็ค่อยๆกลับคืนมา

ฮ่อฉวนสือ ยังคงไม่สะทกสะท้านและดึงผมออกต่อหน้าเธอราวกับว่ารอให้เธอสงบลงโดยเฉพาะ

สือฮว่า ไม่เคยสูญเสียการควบคุมต่อหน้าบุคคลภายนอก แต่ตราบใดที่ ฮ่อฉวนสือ อยู่เคียงข้างเธอเธอก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ตลอดเวลาและอารมณ์ที่แท้จริงของเธอก็ถูกเปิดเผย

ในขณะนี้เธอกำลังหอบเบา ๆ จมูกของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ

ฮ่อฉวนสือ หยิบกระดาษจากด้านข้างของเธอและเช็ดที่ปลายจมูกของเธอ

สือฮว่า เอียงศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงเธอ แต่มือของเขาไม่เคยปล่อยเธอไป

"สือฮว่า ฉันไม่ได้วางแผนที่จะยิงในคืนนั้นแม้ว่า ชวีหยิง จะทรยศฉันและเกือบจะฆ่าฉันเมื่อสามปีก่อน ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะเอาชีวิตเขาเลย เขาเหนี่ยวไกด้วยตัวเองการฆ่าตัวตายฉันรู้สึกประหลาดใจมากในตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น ตอนนี้ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในที่เกิดเหตุฉันคงเข้าใจแล้วว่าเขาต้องการใช้ความตายของตัวเองแลกกับอะไรบางอย่าง "

ฮ่อฉวนสือหยุดชั่วคราวก่อนดำเนินการต่อ

"ฉันคิดว่า ชวีหยิงต้องพูดเรื่องอื่นกับคุณก่อนที่เขาจะเสียชีวิต แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่าเขาไม่มีจุดประสงค์ เมื่อเขากลับมาไม่ว่าเขาจะพูดอะไรกับคุณอย่าไปเชื่อ"

"ทำไม ชวีหยิง ถึงบอกว่าคุณเป็นคนบาปเขายังบอกว่าคุณมีความลับต่อฉัน"

มือของฮ่อฉวนสือ แข็งขึ้นและเขาก็ถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณให้กำเนิดเด็กและขอให้คนตรวจสอบเกี่ยวกับเด็กคนนี้ ชวีหยิงอาจเคยได้ยินเรื่องนี้และคิดว่าฉันต้องการพบเด็กคนนั้น ฆ่าเด็กคนนั้นทิ้ง คำพูดของเขาบอกให้คุณได้ยินเพื่อจะกระตุ่นให้คุณเกลียดฉัน "

"แต่คุณมีความลับ"

"ใครไม่มีความลับสือฮว่าคุณไม่มีความลับเหรอ คุณยังไม่รู้ความลับของตัวเองเลยแล้วคุณจะขอให้ฉันเปิดเผยได้อย่างไร"

ทันทีที่เขาพูดจบเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นด้านนอกประตู

ฮ่อฉวนสือปล่อยมือจากเธอยืดแขนเสื้อของเขาและเอนตัวไปข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

สือฮว่ายืดผมที่หลุดร่วงของเธอและเดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง

ยืนอยู่นอกประตูคือ ตันเวย สือฮว่าไม่คาดคิดว่าตันเวยจะมาที่นี่ได้ และดูเหมือนว่าเธอจะยังมาหาเธอ

ตันเวยมองเข้าไปข้างในแล้วยิ้ม "คุณว่างไหม ฉันอยากคุยกับคุณหน่อย"

สือฮว่า ถามตัวเองว่าเธอไม่คุ้นเคยกับตันเวยเลย แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเธอมาก ดังนั้นเธอจึงทำได้ แต่พยักหน้า "อืมได้"

เธอรู้เล็กน้อยเกี่ยวกับตันเวย และ ซิ่วหยู และเธอก็รู้มาจากปากของ ฮ่อฉวนสือ

เธอเดินออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะทักทาย ฮ่อฉวนสือ

ตอนนี้มีคนนอกอยู่ฮ่อฉวนสือจะไม่ทำให้เธอลำบากใจอย่างไร้เหตุผล

หลังจากเดินไปไกลแล้วเธอก็โล่งใจ

พวกเขาสองคนพบเก้าอี้หินรอบ ๆ วิลล่าและนั่งลงเผชิญหน้ากัน

สือฮว่า ไม่สามารถเข้าใจจุดประสงค์ของ ตันเวย ได้ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดก่อน

ตันเวย รอสักพักก่อนที่เธอจะยิ้ม"ฉันคิดว่าคุณจะถามอะไรฉันทันทีหลังจากที่คุณเห็นฉันฉันไม่คาดคิดว่าจะได้เจอคุณเป็นครั้งแรก เมื่อคุณกลับมาครั้งนี้คุณไม่ได้คุยกับฉันเลยด้วยซ้ำ

สือฮว่า ขมวดคิ้วเธอเคยมียุ่งกับคนแบบนี้ด้วยเหรอ?