ตอนที่ 235 ทั้งตัวก็เหมือนมีแต่หนาม

เสียงของชายคนนั้นยังวัยรุ่นมาก อายุไม่น่าเกิน 30 ปี ในเมื่อขาเป็นญาติสนิท หรือเป็นพี่ชายแท้ๆของฮ่อฉวนสือ หรือน้อยชาย?

สือฮว่าถูกกดลงบนเก้าอี้ คนในชุดขาวหลายคนก็เดินเข้ามา

เธอเริ่มดิ้นและเสียงดังขึ้น

"คุณจะทำอะไร?!"

แต่พวกนั้นจับเธอกด จนเธอหลบไม่ได้

ยวี่ป๋ายเยี่ยนที่เข้ามาก็ตกใจกับฉากนี้เช่นกันและรีบเดินมาถามแบบเดียวกันว่า "คุณจะทำอะไร?"

ชายคนนั้นนั่งบนเก้าอี้ไม่ไกลนัก เอียงขาเล็กน้อย ดวงตาที่เผยออกมาเป็นสีแดงฉานกระหายเลือด "ให้มูดเอาความคิดไม่ดีออกไป เลี่ยงเธอที่จำได้ว่าจะมาจิงตู"

ในเมื่อมูดคิดว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่ของเธอ งั้นเขาก็ต้องประเมินและตัดขาดความหวังของเธอ

ยวี่ป๋ายเยี่ยนตาเป็นประกาย และหยุดหมอ "ฉันกลับคิดว่าเด็กอย่างมูดน่าสงสารมาก ให้เธอมีความหวังก็ดีนะ เธอยังเด็ก ไม่ควรอดทนมาก"

หมิ่นชายืนอยู่ไม่ไกล ไม่กล้าพูดอะไร มีเพียงนายน้อยยวี่เท่านั้นที่กล้าขัดขวางการตัดสินใจของนายท่าน

ชายคนนั้นก้มหน้าและหรี่ตาเล็กน้อย "ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง"

ยวี่ป๋ายเยี่ยนกระตุกมุมปาก คิดว่ารู้ได้ยังไงว่าสือฮว่าไม่ใช่แม่เด็กคนนั้น ถ้าผลประเมินออกมา ทุกคนจะจัดการกับมันยังไง?

"ส่งสือฮว่ากลับไปเถอะ ตอนนี้เราอยู่ในจิงตู อยู่ในที่ของฮ่อฉวนสือ อย่าไปยั่วโมโหเขาเลย ไม่งั้นเราจะหนีลำบาก"

ทันทีที่ยวี่ป๋ายเยี่ยนพูดจบ ลมหายใจของชายคนนั้นก็ดิ่งลง และบีบมือแน่น

เขาลุกขึ้นและเดินไปข้างหน้าสือฮว่า จับเธอโดยไม่สงสารแล้วบีบคอเธอ "ได้ยินมาว่าฮ่อฉวนสือรักเธอมาก ป๋ายเยี่ยน นายว่าถ้าเธอตายจะส่งผลถึงฮ่อฉวนสือเยอะไหม?"

คอสือฮว่าอยู่ในฝ่ามือของเขา ไม่มีแรงต้านแม้แต่นิด

ยวี่ป๋ายเยี่ยนหรี่ตาลง ปืนในมือบรรจุกระสุนอย่างรวดเร็ว และจ่อไปที่หน้าอกของสือฮว่า "ถ้าคุณอยากให้เธอตายจริงๆ ฉันจะทำให้ อย่างน้อยวันหลังคุณนึกย้อนกลับมาจะได้ไม่รู้สึกผิดและไม่ตายตามเธอไป"

มือของชายคนนั้นแข็งทื่อและค่อยๆมองเขา "หมายความว่ายังไง?"

ยวี่ป๋ายเยี่ยนเหยียดริมฝีปากอย่างเย้ยหยัน "รสนิยมฮ่อฉวนสือก็ไม่ได้แย่ เธอสามารถเอาชนะฮ่อฉวนสือได้ ก็ต้องชนะคุณได้แน่ พี่น้องอย่างพวกคุณคงจะมีรสนิยมคล้ายกัน"

ทันทีที่เขาพูดจบ สือฮว่ารู้สึกว่าแรงบีบเธอมันมากขึ้น เธอแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว และเริ่มแงะนิ้วของชายคนนั้นโดยไม่รู้ตัว

"นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหมือนฮ่อฉวนสือแล้วชอบอะไรแบบนี้เหรอ?"

ไอความศัตรูที่อยู่รอบตัวเขานั้นน่ากลัว ราวกับว่าจะกลืนกินพื้นที่ทั้งหมด สือฮว่าหายใจไม่ออก รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

การมีตัวตนของชายคนนี้ทำไมถึงน่ากลัว เขาเพียงแค่ลดเสียงลงเล็กน้อย ก็ราวกับว่าอากาศทั้งหมดถูกเขาแย่งไป จนหายใจไม่ออก

สีหน้าของหมิ่นซาและยวี่ป๋ายเยี่ยนก็เปลี่ยนไป จะเข้ามาใกล้กลับเห็นชายคนนั้นเตะโต๊ะข้างๆพวกเขา

โต๊ะไม้คุณภาพสูงถูกเตะโดยเขาจนหักออกเป็น 2 ส่วน หลังจากกระเด็นขึ้นไปในอากาศก็ตกลงมาอย่างหนักเกิดเสียงดัง

ดวงตาของสือฮว่าเป็นประกาย ได้ยินเสียงก็ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ

ทันใดนั้นลมหายใจที่น่ากลัวก็ห่อหุ้มเธอ ทำให้เธอไม่สามารถขยับได้

ผมของเธอถูกชายคนนั้นจับและบังคับให้มอง "ถ้าฮ่อฉวนสือรักเธอจริง เธอก็ควรตาย!"

ยวี่ป๋ายเยี่ยนขมวดคิ้วโดยรู้ว่าอาการป่วนของชายคนนั้นกำเริบ ก็รีบก้าวไปข้างหน้า "อาหมิง ใจเย็นๆ!"

เขามองไปที่สือฮว่าด้วยความกังวล ทำไมถึงมาป่วยเอาเวลานี้

สือฮว่ารู้สึกว่าหนังศีรษะตัวเองเกือบจะโดนเขาฉีก ชายคนกลับกลับไม่คิดจะปล่อยเธอ

เขาดุร้ายราวกับสิงโต และตะครุบอย่างบ้าคลั่ง