ตอนที่ 236 เขาเจอด้านที่น่าอับอายของฉันหมดเเล้ว

หมิ่นซาเปิดประตูรถ สือฮว่าเหลือบมองยวี่ป๋ายเยี่ยนก่อนจะเข้าไปในรถ

ยวี่ป๋ายเยี่ยนยืนอยู่ที่เดิม เมื่อทั้งสองจากไปเขาถึงขึ้นไปชั้นบน

เขาเคาะประตู แต่คนข้างในกลับไม่ตอบ

เขาถอนหายใจ "อาหมิง คุณดีขึ้นหรือยัง?"

"ปัง!!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงกระเบื้องแตกและเสียงคำรามของชายคนหนึ่ง

ดวงตาของยวี่ป๋ายเยี่ยนวาว อยากจะเปิดประตูแต่กลับลังเล

ชายคนนั้นอาการกำเริบมักไร้เหตุผล ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ห้องทั้งรกไปหมด เสื้อผ้าของชายคนนั้นก็ถูกถอดออก เผยให้เห็นถึงพื้นกายแข็งแรง

หากมีคนนอกอยู่ก็จะเห็นว่า ร่างกายของชายคนนี้มีแต่รอยเล็บของผู้หญิง และยังมีรอยจูบเล็กๆ ตรงคออีกด้วย

แต่ในห้องไม่มีกระจก ไม่มีอะไรที่ส่องแสงได้ แม้แต่หน้าต่างยังมีกระดาษหนาๆ แปะอยู่

ดังนั้นเขาเลยไม่รู้ว่าอะไรอยู่ที่คอตัวเอง แต่เขาเห็นรอยเล็บบนตัวของเขา

มันไม่คุ้นเคยและทำให้เขาโกรธ

ในอีกด้านหนึ่ง สือฮว่าถูกส่งมาถึงประตูเฉียนสุ่ยวาน

เธอจับคอตัวเองและลงจากรถ แทบบังคับพูดว่า "ขอบคุณ" ก่อนถึงเข้าประตู

รถของหมิ่นซาไม่ขยับ สองมือกำพวงมาลัยจนมองไม่เห็นหลังของสือฮว่า เขาถึงได้เหยียบคันเร่งอีกครั้ง

สือฮว่ากลัวฮ่อฉวนสือจะเห็นรอยฟันที่คอของเธอ เธอถามแม่บ้านที่บ้านก่อนและรู้ว่าฮ่อฉวนสือไม่อยู่ เธอก็โล่งใจ

เธอหยิบขวดไอโอดีนมาอย่างเงียบๆ แล้วกลับไปที่ห้องนอน

เธอส่องกระจกในห้องน้ำ เห็นว่ารอยฟันคงไม่มีทางหายไปในเวลาสั้นๆ แม้ในเวลานี้ก็ยังคงมีเลือดออกอยู่

เธอนึกถึงดวงตาดุร้ายของชายคนนั้น มือก็สั่นและรีบฆ่าเชื้อตรงบาดแผลที่คอของเธอ

หลังจากพันผ้าพันแผลเล็กๆ เธอก็หยิบผ้าพันคอผืนเล็กๆ มาปิดผ้าพันแผล แล้วถึงถอนหายใจ

จนถึงสี่ทุ่ม ฮ่อฉวนสือก็ยังไม่กลับมา

เธอโทรหาหนานสือ อยากถามถึงสถานการณ์ แต่หนานสือเองก็ไม่รู้ว่าฮ่อฉวนสือไปไหน

"คุณสือครับ เป็นเรื่องปกติที่ท่านประธานจะหายไปแบบนี้ เพราะเรายังมีกองกำลังจำนวนมากในที่ลับ และพวกนี้จำเป็นต้องให้ท่านประธานจัดการ ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้าเกิดเรื่องกับท่านประธาน ผมจะแจ้งให้คุณทราบเร็วที่สุดครับ"

สือฮว่ารู้สึกท้อแท้ หลังจากวางสาย เธอก็เปิดหน้าต่างและมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย

จู่ๆเธอก็อยากเจอฮ่อฉวนสือ อาจเป็นเพราะเพิ่งพ้นจากความตายเลยอยากเจอเขาเป็นพิเศษ เพื่อจะได้สบายใจ

เธอรอจนถึงหลังเที่ยงคืน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว และผลอยหลับไปบนเตียง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เธอตื่นเพราะเสียงเรียกเข้าของโจวกุยช่าน การผ่าตัดของหนานจิ่นผิงเสร็จแล้ว ถ้าผ่านช่วงอันตรายเธอก็จะไม่เป็นไร

สือฮว่าถอนหายใจแล้วรีบล้างเนื้อล้างตัว ลงมาถึงชั้นล่างเธอถึงรู้ว่าเมื่อคืนฮ่อฉวนสือไม่ได้กลับมา

เธอไม่มีเวลากินอาหารเช้า เลยให้ถงหางพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล

โจวกุยช่านไม่ได้นอนทั้งคืน พอเห็นเธอมา ก็เหยียดรอยยิ้มออกมาอย่างไม่เต็มใจ "อีกสามวันก๋จะไม่เป็นไร"

สือฮว่าพยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้

โจวกุยช่านสังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอก็ขมวดคิ้ว "เธอป่วยเหรอ? แล้วฮ่อฉวนสือล่ะ?"

มือสือฮว่าจับกระเป๋าแน่น หลุบตาลงแล้วเอนหัวพิงกำแพง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

โจวกุยช่านหยิบบุหรี่ออกมา อยากจะสูบแต่พอนึกว่าที่นี่คือโรงพยาบาลก็วางบุหรี่ลง "ในเมื่ออยู่กับฮ่อฉวนสือแล้วเหนื่อยขนาดนี้ แล้วจะบังคับทำไม ตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้ว ไปไหนก็ได้ไม่ใช่? ทำไมถึงอยู่ข้างผู้ชายคนนั้น"

ขนตาของสือฮว่าขยับ ดวงตาสั่นไหว

"ฉันปล่อยไปไม่ได้ ฉันไม่แน่ใจว่าในอนาคตจะมีใครมาตามใจฉันเหมือนเขาไหม เขาเห็นด้านที่น่าอับอายของฉันแล้ว และเขาก็เห็นว่าฉันไม่สามารถลุกขึ้นได้ ฉันคิดว่าฉันโดนโลกนี้ทอดทิ้ง คิดว่าฉันต้องอยู่ตัวคนเดียวในมุมที่มองไม่แสงสว่าง แต่เขาก็คอยถือตะเกียงมาหาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ถามอย่างระวังว่านั่งข้างฉันได้ไหม โจวกุยช่าน คุณรู้ความรู้สึกนี้ไหม? ฉันเหมือนไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไม่มีอะไรจะเสีย แล้วทำไมฉันถึงไม่ให้โอกาสตัวเองกับเขาล่ะ?"

โจวกุยช่านไม่พูดอะไร สิ่งที่เขาพูดกับสวี่ฉางอันนั้นไม่ผิด สือฮว่ากับฮ่อฉวนสือคือคนประเภทเดียวกัน ความมืดของพวกเขาดึงดูดกันและกัน กลายเป็นพื้นที่ที่คนนอกเข้าไปไม่ได้

สือฮว่าอยู่ที่นี่สักพัก ยืนอยู่ตรงประตูห้องไอซียูและคุยกับหนานจิ่นผิงสักพักแล้วจากไป

หลังจากกลับมาถึงเฉียนสุ่ยวาน เธอหาเก้าอี้ตัวหนึ่งรอบวิลล่าและนั่งลง ไม่ได้เข้าไปในห้องนั่งเล่น

เธอหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาอ่านข่าว แต่กลับเลื่อนไปเห็นข่าวของสวี่ฉางอัน

ด้านบนคือภาพที่สวี่ฉางอันและมู่หวั่นโจวจูบกัน และแต่ละภาพก็ชัดมาก

ชื่อหัวข้อยังน่าดึงดูดด้วย บอกว่าสวี่ฉางอันนอกใจคู่สมรส ไปรักมู่หวั่นโจว

สือฮว่าไม่ค่อยมีความทรงจำอะไรถึงมู่หวั่นโจวนัก รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้กำลังแอบวางแผนอะไรบางอย่าง

เธอขมวดคิ้วและเลื่อนข่าวไปโดยไม่ได้อ่าน

เธอให้ถงเหยียนเอาเบาะนุ่มๆมา วางลงบนโต๊ะหินแล้วหลับตาสักพัก

"ตราบใดที่ฉันมีลูก คุณจะปล่อยฉันไปใช่ไหม?"