ตอนที่ 238 เขาจะปฏิบัติกับเธอดั่งชีวิตเขาเอง

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ เธอเป็นเด็กดี ฉวนสือเองก็เป็นเด็กดี ในโลกนี้ไม่มีใครเหมาะสมที่จะอยู่ด้วยกันมากกว่าพวกเธอแล้ว เธอเข้าใจไหม? นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันดึงเธอเข้ามาในบ้านตระกูลฮ่อ ฉันรู้ ถึงฉันไม่ลงมือ สุดท้ายเธอก็จะได้อยู่กับเขาอยู่ดี"

สือฮว่าก้มหน้า ฟังอย่างงงงวยแต่ก็หาคำมาแย้งไม่ได้

"ฉันหวังให้เธอรักฉวนสือ รักเขาดีๆ ตราบใดที่เธอรักเขา เขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอ เขาจะปฏิบัติกับเธอดั่งชีวิตเขาเอง เธออาจจะไม่รู้ว่าเขาทำอะไรให้เธอไปบ้าง เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ฉันก็แก่แล้ว ไม่มีความทะเยอทะยานขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้ฉันแค่อยากให้เขามีความรักและมีชีวิตที่ดี แต่ฉันก็เข้าใจว่าตัวตนของเขาถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้"

"คุณปู่ฮ่อคะ หนูไม่เข้าใจที่คุณปู่จะสื่อค่ะ"

"วันหลังเธอจะเข้าใจเอง เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ปู่แค่อยากจะบอกว่า คนบางคนที่เข้ามาก็เป็นพรหมลิขิตที่เลี่ยงไม่ได้

คนบางคนที่เข้ามาก็เป็นพรหมลิขิตที่เลี่ยงไม่ได้...

คำพูดของคุณท่านทำให้เธอตกใจ

เธอก้มหน้าลงและจิบชา ขมวดคิ้วราวกับรอให้เขาพูดต่อ

แต่ฮ่อเซิ่งกั๋วก็พูดเพียงเท่านี้ เขาวางถ้วยลงและถอนหายใจ "พาฉันออกไปเถอะ"

สือฮว่าลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วพยุงแขนของเขา

ฮ่อเซิ่งกั๋วยิ้ม เด็กคนนี้เป็นคนมีไหวพริบ ใจกว้างเข้ากับคนง่าย จิตใจก็ดีและที่มีค่ามากกว่านั้นคือมีความเป็นอิสระในความคิด ใครก็ชอบเธอ

พอไปถึงรถ เขาก็โน้มตัวลงไปนั่ง คิดอะไรได้บางอย่างก็หยิบซองแดงออกมาจากกระเป๋าของเขา "พวกเธอไม่ได้กลับบ้านไปกินข้าวเย็นวันส่งท้ายปีเก่า นี่คือซองแดงที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ รับไปสิ"

สือฮว่ารู้สึกยินดี และไม่กล้าปฏิเสธ "ขอบคุณค่ะ"

ดวงตาฮ่อเซิ่งกั๋วอ่อนโยนแล้วตบบนมือเธอเบาๆ

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ฉวนสือไม่มีวันทำร้ายเธอ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถปกป้องเธอได้เท่านั้น มีหลายสิ่งที่พวกเธอต้องเผชิญ ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือเขา อนาคตจะเลวร้าย ฉันเฝ้าดูเขาเติบโตมาก็เลยเห็นแก่ตัวนิดหน่อย เด็กน้อยอย่างเธอคงไม่รู้ว่าสำคัญแค่ไหนในใจเขา เธอดึงเขาขึ้นสวรรค์ แล้วผลักลงนรกได้เลย เพราะงั้นฉันหวังว่าคราวหน้าเธอจะตัดสินใจได้ คิดถึงสิ่งที่ฉันพูดดีๆ ยังไงนี่ก็ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับความปลอดภัยของเธอ แต่ยังเกี่ยวกับความปลอดภัยของคนอีกมากมายด้วย"

สือฮว่ารู้สึกว่าซองแดงนี้หนักและเธอก็หลุบตาลง "คุณปู่ฮ่อ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

ฮ่อเซิ่งกั๋วพยักหน้าแล้วนั่งลงบนที่นั่งอย่างสบายใจ

คนขับด้านข้างรีบปิดประตู หันหลังแล้วเดินไปที่ตำแหน่งคนขับ

สือฮว่ายืนอยู่ที่เดิม ไม่แสดงสีหน้าอะไร พอกลับมาถึงห้อง เธอก็ไม่ได้เปิดซองแดงนั่นแต่กลับวางลงไปในกล่องของตัวเอง

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เธอนั่งบนโซฟาสักพัก หยิบหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายมาเปิดดู

หลังจากออกจากตี้เซิ่ง เรื่องราวก็มีมากมายตลอด และเธอก็ไม่เคยเวลาว่างให้ตัวเองนานขนาดนี้

หลังจากวิเคราะห์คดีคลาสสิกสองสามคดีแล้ว เธอเหลือบมองเวลา เป็นเวลาสามทุ่มแล้วและฮ่อฉวนสือก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมา

เธอเปิดประตูห้องนั่งเล่นดูก็เห็นว่าข้างนอกฝนเริ่มตกแล้ว

เพราะช่วงนี้อากาศดีมาก หิมะก็ละลายแล้ว อุณหภูมิก็สูงขึ้นหลายองศา คาดว่าปีนี้หิมะจะไม่ตกอีก

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาฮ่อฉวนสือแต่ไม่มีคนรับสาย

ใจเธอเริ่มกระสับกระส่ายและไรแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกครั้งที่เธอทำได้แค่รออยู่บ้านโดยไม่รู้ว่าเขาไปไหน ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร และเพียงครั้งต่อไปที่เห็นเขาถึงได้มั่นใจถึงความปลอดภัยของเขา

เธอถือร่มและตัดสินใจออกไปดู

หลังจากขึ้นรถแล้ว เธอวางร่มไว้ข้างๆ แล้วขับออกไปด้วยตัวเอง

แต่ไม่นานหลังจากออกไป หนานสือก็โทรมา "คุณสือครับ เกิดเรื่องกับท่านประธานแล้วครับ"

"ที่ไหน!?"