ตอนที่ 239 เธอเป็นตัวเเทนของใคร?

สือฮว่าแทบจะโกรธเพราะที่เขาพูด เธอต้องปกปิดตัวตนเนี่ยนะ?

เธอหันหน้าและเดินออกไปข้างนอกและไม่สนใจคำเตือนของเขาอีก

ออกจากประตูไป เธอก็เห็นหมาป่าสีขาวนั่งอยู่ตรงประตูอย่างรวดเร็ว มีคนนอนอยู่ข้างหน้ามัน คาดว่าเป็นคนที่จะแอบโจมตีที่นี่ แต่โดนหมาป่าขาวฆ่า

สือฮส่าเดินเข้าไปใกล้ สายตาก็เห็นคอของชายคนนั้นมีเลือด

เธอขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่สบายกดทับในท้อง

หมาป่าขาวมองเข้ามา มันมีขนาดใหญ่ อยู่ในท่าหมอบ หลังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปูดโปน และเห็นได้ว่าตอนมันระเบิดออกมาจะรุนแรงได้แค่ไหน

สือฮว่าพยายามที่จะไม่มองศพด้านข้าง และยืนอยู่ข้างหมาป่าสีขาว

หากเพิกเฉยต่อกับอันตรายที่หมาป่าตัวนี้นำมา มันคือสิ่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามมากจริงๆ

สือฮว่าคิดกล้าหาญที่จะสัมผัสหัวหมาป่า แต่ทันทีที่วางมือลงไป ก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ "เธอไม่อยากมีชีวิตแล้วไง?"

น้ำเสียงของชายคนนั้นมาพร้อมความรังเกียจ

เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคนที่เธอกำลังมองหากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

เสื้อผ้าของเขายังคงลึกลับ และเมื่อเขาเข้ามาใกล้ หมาป่าสีขาวก็เริ่มคำราม

ดวงตาของสือฮว่าวาววับ ได้กลิ่นเลือดในอากาศที่รุนแรงมาก

แต่ที่หมาป่าขาวคำรามไม่ใช่เพราะกลิ่นเลือด แต่เป็นเพราะชายตรงหน้า

สือฮว่าอยากถามเรื่องของฮ่อฉวนสือ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นหนานสือที่โทรมา

"คุณสือครับ เจอท่านประธานแล้วครับ ท่านประธานได้รับบาดเจ็บที่ไหล่และเสียเลือดมาก ตอนนี้อยู่ที่เฉียนสุ่ยวานครับ"

เจอฮ่อฉวนสือแล้ว?

สือฮว่าถอนหายใจและหันหลังกลับเพื่อจะออกไป แต่ชายคนนั้นก็รั้งเอวเธอไว้ก่อน

"อยากมาก็มา อยากไปก็ไปงั้นเหรอ?"

ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีปืนจ่อขมับเขา

สีหน้าสือฮว่าไม่แยแส และเอียงศีรษะเล็กน้อย "ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง?"

ชายคนนั้นเลิกคิ้ว คิดอะไรบางอย่างได้ก็ยกยิ้มมุมปาก "แผลที่คอยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?"

สือฮว่าหรี่ตาและบรรจุกระสุน

เธอไม่เชื่อว่าผู้ชายคนนี้ไม่กลัวเธอยิง

หมาป่าขาวคำรามอีกครั้ง สือฮว่ากลัวว่าเสียงของมันจะทำให้หมิ่นซากับยวี่ป๋ายเยี่ยนรู้ตัว ถ้าสองคนนั้นออกมาเห็นเธอเอาปืนจ่อผู้ชายคนนี้อยู่ คาดว่าคืนนี้คงไม่รอดแน่

เธอไม่ได้จะเข้าไปพัวพัน ค่อยๆถอยกลับ ปิดประตูรถและจากไป

ชายคนนั้นยืนอยู่ที่เดิท จ้องรถวิ่งไปไกลราวกับตั้งสมาธิ

ความเร็วของสือฮว่าเร็วมาก หลังจากกลับมาถึงเฉียนสุ่ยวาน เธอก็รีบเข้าไปในห้องนั่งเล่น แวบเดียวก็เห็นชายคนนั้นเอนกายลงบนโซฟาทั้งปรือตา

ใบหน้าของฮ่อฉวนสือซีด ไหล่ของเขาถูกผ้าพันแผลพันไว้ พอเห็นสือฮว่ากลับมาก็คลายคิ้วที่ขมวดกัน

สือฮว่าเดินไปด้านข้างของเขาและกดไหล่ของเขาอย่างไร้ความปราณี

บาดแผลที่เพิ่งหยุดเลือดไหลเริ่มมีเลือดออกอีกครั้ง ผ้าพันแผลสีขาวก็มีเลือดไหลออกมาด้วย

เหงื่อออกตามหน้าผากของฮ่อฉวนสือ แต่แทนที่เขาจะตำหนิเธอ กลับดึงอีกคนลงนั่ง "โกรธเหรอ?"

สือฮว่าโกรธมากจริงๆ ห้ามไม่ให้เขาไป ไม่อยากให้เขาไปจัดการกับชายคนนั้น แต่เขาก็ยังจะไป แถมยังกลับมาพร้อมกับอาการบาดเจ็บทั้งตัวอีก

หนานสือที่อยู่ข้างๆไม่กล้าพูดอะไรและเรียกหมออย่างเงียบๆ ส่งสัญญาณให้หมอพันผ้าพันแผลให้ฮ่อฉวนสือใหม่อีกครั้ง

หมอยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ พอเห็นเลือดบนบาดแผลของฮ่อฉวนสือ ก็อดพูดพึมพัมไม่ได้ "นี่ไม่ใช่เพิ่งพันผ้าพันแผลเหรอ? เกิดอะไรขึ้น คุณฮ่อครับ แผลของคุณค่อนข้างรุนแรง อย่าทำอะไรมั่วๆอีกไม่อย่างนั้นแขนนี้จะไม่สามารถออกแรงได้อีก"

ฮ่อฉวนสือมองสือฉว่าด้วยรอยยิ้มและเอาแขนโอบเธอ "ได้ยินที่หมอพูดหรือยัง? กดไม่ได้อีกแล้วนะ"

สือฮว่าไม่พูดอะไร เธอนึกว่าอาการบาดเจ็บที่ไหล่ไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่ เธอไม่คิดว่าหมอจะพูดว่าร้ายแรงถึงขนาดนี้ และเธอก็เสียใจในทันที

หมอพันผ้าให้ฮ่อฉวนสือใหม่อีกครั้งและตักเตือนเขาอีกหน่อยก่อนจะจากไป

สือฮว่าที่อยากถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นเขาพิงไหล่ของเธอ หลบตาเล็กน้อยท่าทางดูเหนื่อย

"ฮ่อฉวนสือ?"

เธอเรียกแต่ฮ่อฉวนสือกลับไม่ตอบสนอง

เผลอหลับไปแบบนี้เนี่ยนะ?

สือฮส่ายื่นมืออไปโอบกอดเขา และวางเบาะเล็กๆไว้บนตักอย่างใส่ใจก่อนวางเขาลงบนเบาะ

เธอกลัวจะทำเขาตื่น เพราะงั้นเลยไม่ขยับไปไหนเลย

เมื่อหนานสือเห็นฉากนี้ เขาก็ถอยออกมาอย่างรู้ทัน

ทั้งพื้นที่เงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว สือฮว่าลูบผมของฮ่อฉวนสือเบาๆแล้วยกยิ้มที่มุมปาก

"หวืด หวืด"

โทรศัพท์มือถือฮ่อฉวนสือสั่น แสดงมีข้อความใหม่

สือฮว่าไม่ได้ตั้งใจจะอ่านเนื้อหาบนนั้น แต่หางตาบังเอิญเหลือบไปเห็นข้อความที่เขียนไว้

——-ฉวนสือ ฉันจะจัดการทุกอย่างที่นี่เอง แล้วนายล่ะ? นายจะหย่ากับสือฮว่าเมื่อไร?