ตอนที่ 240 เธอเป็นดอกโบตั๋นที่สดใส

สือฮว่าเอนหลังพิง ศีรษะพิงพนักเก้าอี้แล้วฟังเสียงโทรศัพท์อย่างเงียบๆ อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะโทรอีกนานแค่ไหน

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมานับเวลา เสียงโทรศัพท์ดังไปครึ่งชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ถึงหยุดลง

ก็ยังอดทนดี

เธอเยาะเย้ยในใจ เหยียบคันเร่งแล้วขับรถไปโรงพยาบาล

มาถึงนอกห้องไอซียู เธอก็เห็นโจวกุยช่านยืนพิงกำแพงได้อย่างรวดเร็ว

โจวกุยช่านผอมไปมาก ร่างกายของเขาทั้งมืดมนเปราะบาง ดวงตาของเขาจ้องมองสถานการณ์ห้องไอซียู

เมื่อเห็นเธอมา เขาก็ไม่แสดงท่าทางอะไร

สือฮว่าไปเจอหมดและถามเกี่ยวกับสถานการณ์ รู้ว่าร่างกายของหนานจิ่นผิงดีขึ้นก็โล่งใจ

ทันทีที่เธอออกจากห้องทำงานของหมอ เห็นเฉียวหยู

เฉียวหยูยืนอยู่หน้าโจวกุยช่าน ร้องไห้อย่างน่าสงสารมาก

"กุยช่าน คุณไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาของคุณ ฮึก ฮือ ฉันยังตั้งท้องลูกของคุณนะ ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้"

โจวกุยช่านขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เฉียวหยูร้องไห้หนักขึ้น เธอนึกว่าเขาจะปฏิบัติกับเธอต่างออกไปเมื่อเธอตั้งท้องลูกของเขา แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังเมินเธอ

เธอกำลังร้องไห้ หันหน้าไปก็เห็นสือฮว่า

ผู้หญิงสองคนที่เธอเกลียดที่สุดคือหนานจิ่นผิงและสือฮว่า

น้ำตาในดวงตาของเธอหายไปในทันที และพูดอย่างเย้ยหยัน "ฉันว่าหนานจิ่นผิงคงใกล้ตายแล้วจริงๆนั่นแหละ ฉันช่วยเธอเลือกสุสานไว้แล้ว คนต่ำๆที่ทำลายงานแต่งคนอื่นต้องได้ชดใช้!"

"เพียะ!"

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็โดนตบหน้าอย่างแรง

การตบนี้ไม่ได้มาจากสือฮว่า แต่จากโจวกุยช่าน

เฉียวหยูปิดหน้าตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

แม้แต่สือฮว่าเองก็ยังตะลึง ถึงสือฮว่าจะดูมืดมนแต่เขาก็เป็นเด็กจากตระกูลใหญ่ และพื้นฐานเขายังคงมีนิสัยที่มีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ แต่ตอนนี้เขากลับลงมือกับผู้หญิง?

ทางเดินเงียบลงทันที

โจวกุยช่านค่อยๆ เก็บมือและเหลือบมองไปทางของห้องไอซียู "ออกไปซะ"

เฉียวหยูรู้สึกขาอ่อนแอ เธอก้มหน้าลูบท้องตัวเองด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ในดวงตา "ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ? ตอนแรกที่เธอขับรถชนฉัน ทิ้งฉันไว้กับผลที่ตามมา หลังจากออกจากคุก เธอยังคงทำลายงานของฉัน นี่เพราะพระเจ้าทนดูไม่ได้เธอเลยควรตายไง..."

สตรีมีครรภ์มีแนวโน้มจะคิดเร็วทำเร็ว หากเป็นแต่ก่อน คาดว่าเธอคงหายโกรธไปนานแล้ว

แต่เมื่อคิดว่านี่คือสามีของเธอ และมีเมียน้อยนอนอยู่ข้างใน เธอก็รู้สึกเป็นทุกข์

โจวกุยช่านกระพริบตาดวงตาที่แดงก่ำ และกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "คนที่ควรตายคือฉัน เฉียวหยู ถ้าเธอจะเกลียดก็เกลียดฉันเถอะ"

น้ำตาของเฉียวหยูไหลหนักขึ้น ราวกับหัวใจจะขาด

เธอรักโจวกุยช่าน และเธอคิดว่าตราบใดที่เธอปฏิบัติกับเขาเป็นอย่างดีแล้วเขาจะชอบเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาพูดในตอนแรกว่าเขาคบกับหนานจิ่นผิง เพียงเพื่อแก้แค้น เพื่อผลักเธอสู่นรก

แต่ทำไมคนสุดท้ายที่ไปนรกกลับเป็นเธอล่ะ?

เธอรอเขามาหลายปีแบบไม่เต็มใจ ทำไม...

โจวกุยช่านหมดความอดทนกับการร้องไห้ของเธอ จะเดินออกไป เฉียวหยูก็รีบวิ่งตาม "กุยช่าน!!"

เธอตะโกนเรียก ดวงตาเจ็บปวดและรอยยิ้มที่ดูไม่จืดก็ปรากฏขึ้น "กุยช่าน คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ตั้งแต่ที่ฉันตั้งท้องลูกคุณ คุณกับหนานจิ่นผิงก็จบกันแล้ว แต่ฉันก็ยอมรับว่าเธอน่าสงสารกว่าฉัน ฉันยังมีพ่อแม่ แต่เธอกลับไม่เหลือใคร คุณปล่อยเธอไปเถอะ ให้เราสามคนเป็นอิสระไง ไม่ดีเหรอ?"

สือฮว่าที่ไม่เคยยอมรับคำพูดของเฉียวหยู แต่คราวนี้เธอรู้สึกว่าเฉียวหยูพูดถูก

หนานจิ่นผิงเป็นดอกโบตั๋นที่สดใส หากยังอยู่กับโจวกุยช่านต่อไปก็จะเหี่ยวเฉาเร็วขึ้นเรื่อยๆ

โจวกุยช่านชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ไม่ได้มีแค่หนึ่งคนที่พูดกับเขาว่าให้เขาปล่อนหนานจิ่นผิงไป

เขาหลุบสายตาลงต่ำ รู้สึกถึงมีรูขนาดใหญ่อยู่ในหัวใจ แม้แต่ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่ามัว