ตอนที่ 242 ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อเป็นแสงสว่างในใจเธอ

เธอเอื้อมมือออกไปและคว้าเสื้อผ้าของสือฮว่า น้ำตาคลอเบ้า

แม้ว่าใบหน้านี้จะคล้ายกับ สือฮว่า มาก แต่อารมณ์ของเขาแตกต่างกันมาก เนื่องจาก สือฮว่าไม่เคยแสดงท่าทางเช่นนี้ นับประสาคุกเข่ากับคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ

เธอมองลงมาที่ใบหน้านี้ มันช่างสวยงามจริงๆ เป็นความงามที่ไร้ตัวตนและน่าสมเพช

"คุณหนุศ์ฮ ฮ๋ฮฉวนสือบอกว่าฉันดูเหมือนรักแรกของเขามาก แต่เธอไม่ใช่รักแรกของเขาเหรอ ฉันได้ยินมาว่าไม่มีผู้หญิงคนใดมาเคียงข้างเขาจนกว่าเขาจะแต่งงานกับคุณ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ . , ถ้าฉันรู้ว่าพวกคุณยังไม่หย่า ฉันจะไม่ไปโรงแรมกับเขาเด็ดขาด"

สือฮว่ายิ้ม ยกมือขึ้นและหยิบปากกาที่แผนกต้อนรับ และเขียนตัวเลขยาวๆ "คนที่ควรจะบอกขอโทษควรเป้นฉัน ฉันไม่ได้ดูแลสามีของฉันให้ดี แต่คุณก็รู้เช่นกันว่าผู้ชายคนนี้นอกใจ ผู้หญิงเป็นผู้ที่น่าสงสาร ถ้าเขาที่กล้าทำ ก็พิสูจน์ได้ว่าในใจไม่มีฉัน แล้วฉันจะควบคุมเขาได้อย่างไร นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของตระกูลฮ่อ โทรมาลองดูก็ได้ กฎเข้มงวดของตระกูลฮ่ีอ จะทำในสิ่งที่คุณต้องการ "

ผู้หญิงคนนั้นคงไม่คิดว่าเธอจะตอบแบบนี้ และเธอก็ผงะไปสักพัก

สือฮว่า กางฝ่ามือของหญิงสาวแล้ววางกระดาษในมือของเธอ

ผู้หญิงคนนั้นเม้มริมฝีปาก ก้มศีรษะลงแตะท้อง "ฉันนอนกับเขา เธอไม่โกรธหรือ ฉันอาจจะมีลูกของเขาอยู่แล้วก็ได้"

พวกเขาทั้งหมดบอกว่าสือฮว่ามีความสงบและมีเหตุมีผล และเมื่อพบวันนี้ มันก็เหมือนกับที่คนอื่นๆ พูดทุกประการ

แต่ทำไมเธอถึงไม่ชอบความสงบของอีกฝ่ายมากนัก ราวกับว่าการร้องไห้ทั้งหมดเป็นเหมือนตัวตลกในดวงตาของเธอ

สือฮว่าเลิกคิ้วขึ้นและจับมือเธอเล็กน้อย "แล้วคุณกำลังร้องไห้เกี่ยวกับการพัวพันของฮ่อฉวนสือกับฉันหรือคุณกำลังอวดดีกับฉัน คุณมีความสัมพันธ์กับเขาหรือไม่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันได้เสนอทางออกสำหรับคุณ ถ้ามันเป็นอย่างหลัง ฉันอยากบอกคุณว่า คุณแค่ได้นอนกับเขาคืนเดียว แล้วคุณก็วิ่งมาอวดให้ฉัน ฉันนอนกับเขาทุกวันฉันยังไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบเลย"

ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นซีดในทันที เธอรู้ว่า สือฮว่ามีการศึกษาระดับสูง เป็นทนายความ และมีความสามารถในการโต้แย้งที่แข็งแกร่ง

แต่ทั้งหมดนี้เเค่ได้ยินมาก่อนเฉยๆ และตอนนี้เผชิญหน้ากับเธอจริงๆ ความต่ำต้อยในใจก็ปรากฏขึ้นในทันที

ดูซิ หล่อนสง่าเพียงใด และหล่อนถ่อมตนเพียงใดต่อหน้าเธอ

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนริเริ่มที่จะอวด แต่ในขณะนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอ

เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เขย่าร่างของเธอแล้วพูดว่า "ฉันรู้ คุณหนูสือ ฉันจะหาทางอยู่ห่างจากเขา"

สือฮว่าหรี่ตาไม่พูดอะไรอีก หันกลับมาและวางแผนที่จะกลับขึ้นไปชั้นบน

ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ที่นั่นครู่หนึ่งและตกลงไปท่ามกลางฝนตกหนักข้างนอก

ทันทีที่ สือฮว่าเลี้ยวมุม เขาเห็น สวี่ฉางอัน ซึ่งพิงอยู่บนกำแพง ใบหน้าของเขายังคงซีด แต่มุมปากของเขายิ้มอย่างไม่เต็มใจ

เขาควรจะได้เห็นและได้ยินที่เกิดเหตุเมื่อครู่นี้

สวี่แางอัน หันหลังและยื่นร่มให้เธอในมือ "ฉันเห็นว่าคุณไม่ได้เอาร่มมาด้วย ฉันยืมมันมาจากหมอ คุณสามารถเอาไปใช้มันได้"

พอพูดเสร็จก็ก้าวเดินออกไป

ทุกย่างก้าวของสวี่ฉางอัน ดูเหมือนจะเหยียบปลายมีด เจ็บและเจ็บไปทั้งตัว

"...เธอนอนกับเขาแค่คืนเดียว แล้วมาอวดต่อหน้าฉัน ฉันนอนกับเขาทุกวัน..."

สมองเขาเต็มไปด้วยคำเหล่านี้เหมือนกับคาถาที่รบกวนเขา

สือฮว่าเปิดปากของเขา แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงถือร่มไว้ในมือแล้วหันหลังเดินตรงไปที่ประตู

ฝนข้างนอกตกหนักมาก แม้ว่าร่มจะยกขึ้น แต่ฝนก็ยังกระเซ็นที่ขากางเกง และมีความเย็นจนแข็ง

เธอเดินไปที่หน้ารถ และเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นชายคนนั้นนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

เขาผล็อยหลับไปโดยพิงเบาะนั่ง และฝนที่ตกหนักก็ไม่ได้ปลุกเขาให้ตื่น และดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะเหนื่อยมาก

สือฮว่าเข้าไปอย่างนุ่มนวล กางร่มออก และปิดประตูเบา ๆ

เธอคิดว่าฮ่อฉวนสือจะจากไปด้วยความโกรธ และถึงกับคิดว่าทั้งสองจะอยู่ในสงครามเย็นอีกครั้ง แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะขดตัวอยู่ที่นี่ นอนอยู่บนที่นั่งเล็กๆ นี้

เขาเป็นประธาน ตี้เซิ่ง ที่ห่างเหิน และเป็นตัวตนสำหรับทุกคนที่ไม่สามารถบรรลุได้ เคยลำบากแบบนี้สักเมื่อไหร่?