ตอนที่ 243 ความคิดของชายผู้นี้น่ากลัวเพียงใด

"ฮว่าเออร์ เรียกชื่อฉันสิ"

จู่ๆ ก็มีฉากอื่นปรากฏขึ้นในใจของสือฮว่า และมันก็เป็นความกระตือรือร้นแบบนี้

เธอลืมตาขึ้นทันที ดูเหมือนเธอจะมองเห็นตึกสูง และเธอไม่กล้าปล่อยมือเมื่อเห็นเธอรัดคอของชายคนนั้นแน่น

ด้างล่างเท้าของเธอสูงหลายสิบชั้น และตราบใดที่เธอปล่อยมือ มันก็จะล้นหลาม

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและป่าเถื่อน "ถ้าคุณไม่กอดฉัน คุณจะต้องตาย ฮว่าเอ๋อณื ถ้าคุณอยากมีชีวิตต่อ พึ่งพาฉัน"

เขาไม่ได้จงใจดึงเธอ จงใจทำให้เธอกลัว จนเธอต้องพึงเขา

ทันทีที่ภาพเปลี่ยนไป เธอถูกดึงขึ้น ด้วยความตื่นตระหนก เขาเริ่มถามเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอไม่มีกำลังที่จะต่อต้านเขา เขาชอบการเชื่อฟังของเธอ แม้ว่าจะเป็นการเชื่อฟังอันสั้นก็ตาม

"ฮว่าเอ๋อร์ เรียกชื่อฉันสิ"

มีตึกสูงอยู่ข้างหลัง ตราบใดที่เขาเต็มใจ เธอก็จะตาย

เธอไม่กล้าที่จะไม่เรียก

ร่างกายของสือฮว่าก็อ่อนลงทันที และสติของเขาก็กลับมาทันที

เธอก้มศีรษะและกัดคอของ ฮ่อฉวนสือ ฮ่อฉวนสือไม่คิดว่าเธอจะฮั่วฉวนซีไม่ได้คาดหวังว่าเธอมจะเป็นแบบนี้ จิตใจของเขาตกตะลึง และดวงตาของเขาดูอัศจรรย์ใจ

เมื่อสือฮว่า มองเข้าไปในดวงตาของเขา เขามักจะรู้สึกว่ามีวังที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา

เธอยิ้ม นั้นวังที่ไหน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นรักที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ฮ่อฉวนสือ ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อของเธอและจูบเธอเบา ๆ ที่แก้ม "ฉันไม่โกรธแล้ว"

สือฮว่าจ้องมองเขา แต่รูปลักษณ์นั้นไม่ได้ยับยั้งจริงๆ

ข้างนอกฝนยังตกอยู่เหมือนจะไม่ได้ตั้งใจที่จะหยุด

ฮ่อฉวนสือ ช่วยเธอจัดเสื้อผ้าของเธอ เห็นบาดแผลที่คอของเธอ หยิบผ้าพันแผลที่เขาซื้อออกมาแล้วติดมันไว้

สือฮว่ายื่นมือออกและสัมผัสมัน ดวงตาของเขานุ่มนวล

เธอไม่ได้ตั้งใจจะขับรถ เธอจึงเอนกายในอ้อมแขนของเขาเงียบๆ ฟังเสียงฝนข้างนอก

ฮ่อฉวนสือเหยียดมือออก ตบหลังเธอเบาๆ แลกเปลี่ยนตำแหน่งกับเธอ และนั่งในเบาะคนขับรถ

เขาเปิดเพลงในรถ แล้วรถก็เคลื่อนตัวช้าๆ

สือฮว่าอยู่ติดกับหน้าต่าง จ้องมองไปที่แสงนีออนที่ส่องประกายอยู่ข้างนอกด้วยความงุนงง

หลังจากมาถึงเฉียนสุ่ยวาน ฝนก็หยุดตกแล้ว

ฮ่อฉวนสือออกลงจากรถและเปิดประตูให้เธอ ฟื้นความเย็นชาตามปกติของเธอ

สือฮว่าก้มศีรษะลง ดูเหมือนจะตอบโต้เขา และกระซิบที่ข้างหูของเขาว่า "คุณจริงจังแบบนี้ ทำให้ฉันคิดว่าผู้ชายในตอนนั้นไม่ใช่คุณ"

แต่ทันทีที่เธอพูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็จูบเธอที่ริมฝีปากของเธอ "ไม่จริงจังก็ได้"

คนรับใช้และผู้คุ้มกันรอบๆ ต่างหลับตาลงทันที แสร้งทำเป็นไม่เห็นฉากนี้

สือฮว่าหน้าแดง และเมื่อเขากำลังจะแทงเขาสักสองสามคำ เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดัง

รอยยิ้มระหว่างคิ้วและคิ้วของฮ่อฉวนสือหายไปในทันที และเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันกลับมาและถอยห่างจากเธอเล็กน้อย

"ว่าไง?"

"ฮ่อฉวนสือคุณโอเคไหม ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณได้รับบาดเจ็บ"

"มันเป็นแค่บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ"

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าของเธออ่อนลง "เธอดูแลตัวเองดีๆ นะ เมื่อไหร่เรื่องที่อยู่เคียงข้างเธอจะหมดไป?"

ฮ่อฉวนสือ เหลือบไปที่ สือฮว่าและพบว่า สือฮว่า กำลังยืนอยู่ข้างรถอย่างแผ่วเบาไม่มองเขาและสงสัยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"มันจะไม่จบลงในระยะเวลาอันสั้น และตี้เซิ่งยังมีเรื่องหลายอย่าง"

"ฉวนสือ เมื่อคุณมาฉันจะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ วันนี้มีคนแปลกหน้าโทรหาฉัน ฉันสงสัยว่าเป็นสือฮว่าระวังตัวด้วย"

ฮ่อฉวนสือตัวสั่นในหัวใจและหลับตาลง "เธอ?"

"อืม ก็เธอไม่พูดอะไรเลย แต่ฉันจะไม่เดาผิด ไม่มีใครรู้เบอร์ของฉันนอกจากคุณ เป็นไปได้อย่างเดียวคือเบอร์นี้ถูกปล่อยออกไปจากฝั่งคุณ"

"ฉันรู้แล้ว"