ตอนที่ 244 ชายผู้ไม่รักจริงรักจริง รักนั้นจะไม่มีวันลืม

เธอยกผ้าห่มขึ้น เดินไปมองดูที่หน้าต่าง ยังมีไฟที่ชั้นล่าง ดูเหมือนชายคนนั้นยังอยู่ในวิลล่า

ในช่วงเวลาสั้นๆ เธอเห็นเขาออกจากบ้าน และหนานสือก็ยังอยู่ข้างๆ เขา

สือฮว่ายืนอยู่หน้าหน้าต่างและได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถ ดวงตาของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ

จนกระทั่งรถหายไป เธอเม้มปากและกลับไปนอนพักผ่อน

เธอคิดว่าจะนอนไม่หลับ แต่ความจริงก็คือเธอผล็อยหลับไปทันทีที่แตะเตียง และหลับไปจนเช้าวันรุ่งขึ้น

เธอไม่ได้ถามว่าคนใช้ว่าอ่อฉวนสือออกไปไหน ไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้ว่าจะรู้เขาต้องไปต่างประเทศและเพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จอย่างเงียบๆ เธอหยิบหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายออกมาอ่านหลายเล่ม

เมื่ออ่านหนังสือ เธอมีสมาธิมาก และเกือบจะลืมเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฮ่อฮวนสือไปในทันที

เมื่อเธอแหงนมองท้องฟ้าข้างนอก เธอพบว่ามันเกือบจะมืดแล้ว

เธอวางหนังสือลงด้วยความคิดที่ยังไม่เสร็จ ยังคงนึกถึงความรู้ทางกฎหมายอยู่ในใจ และปากของเธอก็ก้มลงอย่างพึงพอใจ

เธอลุกขึ้นและถอดเสื้อคลุม วางแผนที่จะไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมหนานจิ่นผิง

แต่ทันทีที่รถเดินออกจากประตู เธอเห็นชายคนนั้นยืนอยู่กลางถนน

เธอตกใจและรีบเหยียบเบรก

เมื่อรถหยุดห่างจากอรฝั่งไม่กี่เซนติเมตร สือฮว่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและมองมาที่เขาด้วยใบหน้าซีด

"ตูม!!"

หน้าต่างถูกเขาทุบ และร่างของเธอก็ขยับถอยหลัง

"ลงมา"

เสียงของเขาแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

สือฮว่าก้มลงเพื่อเปิดปืนใต้ที่นั่ง แต่ปากกระบอกปืนสีดำมุ่งไปที่หัวของเธอ "เชื่อฟัง"

เธอหลับตา ยกเท้าขึ้นและลงจากรถ

ทันทีที่เธอยืนอย่างมั่นคง ชายคนนั้นผลักเธอไปข้างหลังและกัดเธอที่คอโดยอ้าปากของเขา

แผลที่คอยังไม่หาย ตอนนี้มีแผลใหม่แล้ว

เขามาไกลแบบนี้เพื่อดูดเลือดงั้นเหรอ?

ขณะที่กำลังคิด จู่ๆ ก็มีมือของชายผู้นั้นโอบเอวเธอและกดทั้งตัวไปที่รถ

ไม่ไกลนัก ยวี่ป๋ายเยี่ยน และหมิ่นซา ก็ยืนเงียบ ๆ โดยไม่พูดคุยกัน

หมิ่นซา รู้สึกประหลาดใจ แต่ ยวี๋ป๋ายเยี๋ยน ไม่แปลกใจ

สือฮว่าหลับตาลงเล็กน้อยโดยคิดว่าชายผู้นั้นดูดเลือด แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าริมฝีปากของอีกฝ่ายจะมาถึงมุมปากของเธอ

เธอหันข้างแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "ทำบ้าอะไร"

ชายผู้นั้นไม่ชอบการต่อต้านของเธออย่างมาก และบีบคางของเธออย่างแรงและจูบมัน

สือฮว่า ผลักและโบกหมวกบนหัวของเขาอย่างโกรธจัด

ผมสั้นสีขาวเงินปรากฏขึ้นทันที เป็นประกายในตอนกลางคืน

เธอยกมือขึ้นเพื่อยกหน้ากาก แต่เมื่อนิ้วของเธอแตะหน้ากาก เธอก็ลังเล

ชายคนนี้ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหวของเธอเลย แม้ว่าเธอวางแผนที่จะยกหน้ากากขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้หยุดมัน

"ทำไมไม่ยกมันขึ้นมาล่ะ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

สือฮว่ามองออกไป "ถ้าจูบมากพอ ก็ปล่อยเถอะ"

ทันใดนั้นเขาก็กดเข้ามาใกล้และบีบแก้มของเธออย่างน่าสนใจ "ถ้าฮ่อฉวนสือเห็นคุณตอนนี้ คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา?"

ทั้งตัวสือฮว่าหดตัวและใช้เวลานานก่อนที่เธอจะหัวเราะเยาะตัวเอง "แล้วฉันจะทำอย่างไร ถ้าฉันต่อต้าน ฉันก็จะตาย ในความคิดของฉัน ชีวิตมีค่ามากกว่าสิ่งที่เรียกว่าพรหมจรรย์"

ชายคนนั้นก้มศีรษะลงและจ้องไปที่ดวงตาของเธอครู่หนึ่ง

ความดื้อรั้นและความอดทนภายในทำให้เขามีความสุขมากอย่างอธิบายไม่ถูก

เขาเกี่ยวเอวเธอ กอดเธอ แล้วเดินไปที่รถของเขา

หมิ่นซาตกตะลึงไปแล้ว และเขาก็ตกตะลึงตั้งแต่นายท่านเริ่มจูบ