ตอนที่ 248 ใบหน้าของฉันทำให้คุณตกใจ?

นี่มันเป็นใบหน้าเดียวกับฮ่อฉวนสือที่มีรอยยิ้มการเยาะเย้ยเล็กน้อย

แต่อารมณ์ของพวกเขาตรงกันข้ามอย่าง เขาเป็นคนรุนแรง และใจร้อน ในขณะที่ฮ่อฉวนสือนั้นเหย่อหยิ่งและโดดเดี่ยวมาก

ปฏิกิริยาของสือฮว่าที่สะท้อนกลับนั้นได้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว และค่อยๆกำมือของเขาที่ห้อยอยู่ด้านไว้แน่น

เธอหันกลับมาและพยายามจะหนี

แต่หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในโอบแขนของชายคนนั้นก็ "ฉันเคยพูดไปแล้ว คุณไม่อยากเห็นหน้าฉัน"

สือฮว่าสั่นไปทั้งตัว ไม่เพียงแต่ไม่อยากเห็น แต่เธอแทบอยากจะข่วนเขาให้ลาย

เป็นไปได้ยังไง? เป็นฝาแฝดเหรอ?

"ฮว่า ฉันเรียกเธออย่างนี้ในตอนนี้ก่อนแล้วกัน พักผ่อนให้เพียงพอ รอจนกว่าฉันจะรู้ความจริงเกี่ยวกับปีนั้นก่อน แล้วค่อยมาหาเธอ เข้าใจไหม?"

สือฮว่าออกมาโอนแขนเขา เดินถอยหลังอยู่เรื่อยราวกับว่าเขาเป็นไวรัสชนิดหนึ่ง

เธอกลัวเขา ความกลัวนี้มาจากภายในกระดูก

ชายคนนั้นลดสายตาลงและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ใบหน้าของสือฮว่าซีดและไม่พูดอะไร ร่างกายทรุดโทรมไปทั้งตัว

"หน้าฉันทำให้เธอตกใจเหรอ？"

ลมหายใจของเขาจมลงในทันที และอารมณ์โมโหก็ถูกจุดขึ้น

สมองของสือฮว่านั้นไม่สามารถคิดอย่างตามปกติอีกต่อไป โลกทั้งใบก็พังทลายลงในทันที เธอถูกผลักลงบนเตียงอย่างแรง

ใบหน้าของชายคนคนนี้สามารถใช้แค่แค่คำว่าจนมุมมาเปรียบเทียบได้เท่านั้น สือฮว่ารู้สึกว่าตัวเองจะถูกเขาฉีกเป็นชิ้น ๆ ในขณะที่เธอกำลังดิ้นรนมือของเธอก็เตะไปโดนที่หลังของเขา

หลังของเขาเป็นหลุมเป็นบ่อ ราวกับว่าเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน

เธอเริ่มแข็งทื่อและมองเขาอย่างเหลือเชื่อ

ชายคนนั้นโน้มตัวและกัดที่ติ่งหูของเธอ แต่สือฮว่าก็ใช้โอกาสนี้เอามือทั้งสองข้างแตะที่หลังของเขา

น้ำตาของเธอร่วงลงมาทันที และฟันของเธอก็กัดลงที่กระดูกไหปลาร้าของเขาอย่างรุนแรง

ดวงตาของชายผู้นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที และลมหายใจที่โมโหก็พุ่งออกมา

"ฮ่อฉวนสือ แบบนี้สนุกมากใช่มั้ย？ทำกับฉันแบบนี้ มันสนุกมากใช่ไหม?"

น้ำตาของเธอร่วงลงพลางนอนอยู่บนเตียงแบบนั้น รวมทั้งริมฝีปากก็กัดจนมีเลือดออก

"ฉันทำอะไรผิดกันแน่ ฮ่อฉวนสือ ฉันทำอะไรผิด..."

"ฉันชื่อฮ่อหมิง"

ทันใดนั้นเขาก็บีบคอเธอด้วยความโกรธอย่างท่วมท้นบนใบหน้า "ฉันชื่อฮ่อหมิง!"

สือฮว่ารู้สึกเพียงว่าลมหายใจของเธอหยุดลง ซึ่งถูกเขาบีบคอจนหายใจไม่ออก

แต่เธอก็แสดงความดุเช่นกัน เปิดปากและกัดนิ้วของเขา

ผิวของชายคนนั้นเหมือนกำแพงเหล็กทองแดง แม้เธอจะกัดลงไปแบบนี้ กลับไม่มีผลอะไรเลยสักนิด

หลังจากนั้น ฮ่อหมิงคลายมือออก จับที่ด้านหลังศีรษะของเธอ และจูบเธออย่างเร่าร้อน

สือฮว่ารู้สึกหายใจไม่ออก และเกือบจะเป็นลมไปหลังจากที่ถูกเขาจูบแบบนี้

จู่ๆในหัวของฮ่อหมิงก็ปวดจิ๊ดขึ้นมา เขาปล่อยเธอ เหมือนกับว่าเขาถูกเคาะที่จุดฝังเข็มและแข็งค้างอยู่กับที่เดิม

ทันใดนั้น เขาลุกขึ้นยืนและเดินโซเซไปที่ประตูใบหน้านั้นซีดไร้สีเลือด

สือฮว่าขดตัวอยู่บนเตียงและกอดตัวเองไว้แน่น

เธอไม่กล้านอน โลกของเธอนั้นยุ่งเหยิง เธอไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าฮ่อฉวนสือหรือฮ่อหมิงอะไรนั้น เธอเพียงแค่ต้องการหนีไปให้ไกล ไปที่ไหนก็ได้

ตอนตีห้า ประตูห้องถูกคนผลักเปิดออก หมิ่นชาก็เดินเข้าไปพร้อมกับน้ำหนึ่งแก้ว "คุณสือ กินสิครับ"

มีเม็ดยาวางอยู่บนฝ่ามือของเขา และบนใบหน้านั้นไม่มีการแสดงสีหน้าใดๆ

สือฮว่าเหลือบมองเขาและรับมันโดยไม่ลังเลแล้วกินเข้าไป

หลังจากที่เธอสลบไป หมิ่นซาก็เอาผ้าห่มห่มร่างของเธอ เพื่อหลีกเลี่ยงการสงสัย เมื่อเขาก้มลงกอดเธอก็ไม่กล้าขยับมือและสายตาก็ไม่กล้าก้มหน้าลง

ทันทีที่อุ้มคนเดินออกไป เขาก็เห็นยวี่ป๋ายเยี่ยนเดินเข้ามา