ตอนที่ 249 ท้ายที่สุดเธอก็ต้องการชีวิตของเขา

รถเถื่อนวิ่งบนถนนเป็นเวลาแปดเก้าชั่วโมง ก่อนที่จะเข้าสู่อาณาเขตของนินเฉิง

รถหยุดตอนตีห้าตี และท้องฟ้าในฤดูหนาวก็สดใสแต่เช้า เธอเอาผ้าพันคอพันรอบคอแล้วเดินไปตามถนนอย่างเร่งรีบ

เธอไม่กล้าไปโรงแรมที่เป็นโรงแรมมาตรฐาน โรงแรมที่จดทะเบียนต้องใช้บัตรประชาชนและสถานีตำรวจก็สามารถแจ้งที่อยู่ของเธอได้ตลอดเวลา

ตราบใดที่เป็นสถานที่ที่ต้องใช้บัตรประชาชน เธอนั้นก็ไม่สามารถไปได้ทั้งหมด

สือฮว่าเดินไปตามถนนมาเป็นเวลานาน โดยสวมหมวกใบใหญ่บนหัวของเธอและเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง

เมื่อเธอเหนื่อยจากการเดิน จึงนั่งลงข้างๆและถือหมวกไว้ในอ้อมแขน ส่งผลให้ธนบัตรแบงค์ร้อยหลายใบถูกใส่ในหมวกทันที

เธอเงยหน้าขึ้นและพบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าเธอ

อายุประมาณหกขวบ ใบหน้าของเขาขาวและน่ารัก ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

เมื่อเห็นสือฮว่าเงยหน้าขึ้น เขาก็หน้าแดงทันทีพลางปิดปากและไอ

สือฮว่าขมวดคิ้วและคืนเงินแบงค์ร้อยหลายให้เขา

พิจารณาจากสิ่งที่คนๆนี้สวมใส่ น่าจะเป็นลูกชายของตระกูลที่ร่ำรวย

"ผมคิดว่าคุณเป็นคนจรจัด เร่ร่อนที่นี่มานานแล้ว ไม่มีเงินพักในโรงแรมใช่ไหม?"

สือฮว่ายิ้มโดยรู้ว่ามันเป็นความตั้งใจที่ดีของคนอื่น "คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"ผมแค่มองก็คิดว่าคุณเป็นคนมีความรู้มาก หรือไม่คุณมาเป็นติวเตอร์สอนผมที่บ้านไหม บ้านผมจะจัดหาอาหารและที่พักให้"

เมื่อสือฮว่าต้องการจะปฏิเสธ เด็กคนนี้ก็คว้าข้อมือของเธอและชี้ไปที่รถที่จอดอยู่ข้างๆ "พี่ เป็นติวเตอร์ให้ผม คุณจะไม่เสียเปรียบแน่นอน และยังจะมีอัศวินคอยปกป้องคุณ"

สือฮว่าไม่พูดอะไร เด็กคนนี้ไม่ได้มีความคิดร้ายต่อเธอ รถคันนี้ก็เป็นรถหรูหลายสิบล้าน น่าจะเป็นคุณชายของตระกูลรวย แต่ไม่ใช่คนโง่ซื่อที่ไม่รู้จักโลกแน่นอน

มุมปากของเธอโค้งงอ บางทีการซ่อนตัวอยู่ข้างเขา อาจเป็นวิธีที่ดี

เมื่อรถหยุดลงที่หน้าคฤหาสน์ สือฮว่ามักจะรู้สึกว่าคฤหาสน์นั้นค่อนข้างคุ้นเคย และเมื่อชายหนุ่มรูปงามเดินออกจากคฤหาสน์ เธอก็ดึงมุมปาก

"สือฮว่า?"

ฉีเยี่ยนตกตะลึงเมื่อเห็นเธอ เขายังไม่ไปจิงตู ทำไมคนๆนี้ถึงมาที่นินเฉิงแล้ว?

สือฮว่ามองไปที่เด็กที่อยู่ด้านข้างและพบว่าอีกคนหนีไปไกลแล้ว

เธอแบะปากด้วยความเขินอาย "ฉีเยี่ยน เป็นคุณนี่เอง"

ใบหน้าของฉีเยี่ยนเต็มไปด้วยความดีใจ และเป็นเรื่องปกติที่เขาจะเข้ามาถือกระเป๋าให้เธอ แต่สือฮว่ากลับซ่อนกล่องไว้ข้างหลัง"ไม่เป็นไร ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

อย่างไรก็ตามฉีเยี่ยนห้ามเธอไว้และคิ้วนั้นร่องรอยของความชัดเจน "คุณกับฮ่อฉวนสือเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ฉีเยี่ยนยิ้มและลากกระเป๋าเดินทางของเธอมา"คุณคงไม่รู้ หลังจากที่ฮ่อฉวนสือกลับถึงที่จิงตูเมื่อคืนนี้ แม้แต่ตำรวจก็ถูกระดมกำลัง ทุกคนกำลังตามหาคุณ"

รอยยิ้มที่มุมปากของสือฮว่าค่อยๆหายไปและสายตาก็หรี่ลง "ถ้าเขาหามาถึงที่นี่ คุณอย่าบอกเขาว่าฉันอยู่ที่นี่"

"เข้าไปก่อนเถอะ ด้วยความสามารถฮ่อฉวสนสือ ไม่ช้าก็เร็วก็จะหามาจนถึงที่นี้"

สือฮว่าหยุดฝีเท้า และกำมือไว้แน่น "ฉีเยี่ยน ที่นี่มีที่ไหนบ้างที่จะปลอมบัตรประชาชนได้บ้าง?"

เธอต้องการเปลี่ยนชื่อและนามสกุลของเธอ และต้องไม่กลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีก!

เธอไม่ต้องการที่จะใช้ชีวิตด้วยการคาดเดาไปมาอีกแล้ว

"เดี๋ยวผมจะให้คนไปทำ"

คิ้วของฉีเยี่ยนนั้นมีความสุขจนเกือบจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หลังจากที่พาเธอเข้าไปในคฤหาสน์ สือฮว่าก็หยิบเงินกองหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ "ฉันต้องพวกของแต่งหน้า ให้คนของคุณซื้อให้ฉันได้ไหม? ดีที่สุดควรเป็นผู้หญิง"

ฉีเยี่ยนไม่รู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร แต่สุดท้ายก็สั่งให้คนสองสามคนไปทำ

เมื่อพวกเขาซื้อของกลับมา สือฮว่าก็เริ่มวาดกับกระจกอยู่พักหนึ่ง

ในเวลาไม่นาน คิ้วของเธอก็ดูกล้าหาญขึ้นเล็กน้อย แต่นี่ไม่เพียงพอที่จะหลอกคนอย่างฮ่อฉวนสือได้