ตอนที่ 250 ความเจ็บของทั้งสองนั้นไม่ต่างกัน

เธอได้เตรียมมีดสั้นไว้ล่วงหน้า และประมาณอยากจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

เสียงของมีดที่แทงเข้าไปในเนื้อนั้นเข้าครอบงำไปทั้งรถและสือฮว่าก็ปล่อยมืออย่างรวดเร็วและก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

ฮ่อฉวนสือลดสายตาลงและมองไปที่มีดที่เจาะผ่านทั้งฝ่ามือของเขา

เมื่อไม่นานมานี้เธอเคยบอกว่า ถ้าเขาตายเพราะเธอ เธอจะไม่มีวันอยู่คนเดียว

แต่ในพริบตา เธอกลับต้องการชีวิตของเขา

เมื่อไหร่ที่ปากของเธอถึงจะพูดความจริงได้บ้าง?

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย และไม่ว่ากริชจะทำร้ายเส้นเลือดในฝ่ามือหรือไม่ ก็ดึงมันออกมาอย่างไม่สนใจ

เลือดไหลออกมาจากฝ่ามือเป็นจำนวนมาก และมันมาก็ไหลรวมกันบนเบาะนั่ง

ใบหน้าของสือฮว่าซีดลง และพยายามที่จะไม่ดูฉากนั้น จึงเอนตัวไปด้านข้างอีกครั้ง

เมื่อฮ่อฉวนสือเห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอ มุมปากของเขาก็กระตุกเล็กน้อย เปิดหน้าต่างรถแล้วขว้างกริชออกไป

ลมหนาวจากข้างนอกพัดเข้ามาทันที จนทำให้ใบหน้าของเขาเจ็บปวด

เขาไม่สนใจบาดแผลที่มือ แต่หลับตาแล้วเอนตัวพิงเบาะนั่งพักผ่อน

อย่างไรก็ตามยิ่งเขาสงบมากเท่าไร สือฮว่าก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น เพราะฮ่อฉวนสือในเวลานี้เป็นสิ่งที่เข้าใจยากที่สุด

รถจอดที่ชานเมืองซึ่งที่นั้นมีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งรออยู่แล้ว

ฮ่อฉวนสือลงจากรถแล้วหันกลับมามองสือฮว่า "ฮว่า ลงมาสิ"

น้ำเสียงของเขาสงบ ทั้งๆที่เลือดยังคงหยดจากมือของเขา แต่เขากลับไม่ได้มีท่าทางโกรธแต่อย่างใด

หัวใจของสือฮว่าสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง และไม่ลงไป

ฮ่อฉวนสือยิ้มและเข้าไปในรถอีกครั้ง แล้วปิดประตูและหน้าต่างให้แน่น

สือฮว่าก็ยิ่งถอยหลังไป ดวงตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง "คุณจะทำอะไร？"

ฮ่อฉวนสือเพิกเฉยต่อเธอ หยิบชุดยาจากด้านข้าง และพันรอบแผลเปื้อนเลือดบนมือของเขาด้วยผ้าพันแผล

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก่อนที่ลมหายใจจะถูกกลืนไปจนหมด มือของเธอก็ถูกชายคนนั้นจับข้อมือไว้แล้วกดลงที่เบาะนั่ง

"ฮว่า ก่อนที่คุณจะให้แผลมีดนี่กับผม ฉันต้องการฟังคำอธิบายของคุณ แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ ในปากผู้หญิงอย่างคุณ ไม่เคยมีความจริงเลย"

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นลูกกระเดือก จากนั้นดึงเนคไทออกและมัดทั้งสองมือเธอไว้แน่น

"ฮ่อฉวนสือ คุณ!!"

"อู้อู้!!!"

ก่อนที่สือฮว่าจะพูดจบก็ถูกเขาหยุดเอาไว้ ขวาง เขาบอกว่าไม่ต้องการฟังคำอธิบายจากเธอ ดังนั้นการกระทำจึงรุนแรง

เขาจับเอวเธอไว้แน่น โดยไม่สนใจการต่อต้านของเธอเลย

ความร้อนร้นของเขาเหมือนภูเขาไฟที่ปะทุ เธอไม่สามารถต้านทานไม่ว่าขึ้นลงหรือพลิกตัว เหมือนดั่งเรือที่สูญเสียวิถีทาง

หลังจากฮ่อฉวนสือที่สูงส่งนั้นจางหายไป ภายในก็ไม่ต่างจากคนบ้า

น้ำตาของสือฮว่าไหลออกมา สะอื้นไห้ด้วยเสียงเบาและปากก็เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด

ฮ่อฉวนสือหยุดลง เมื่อเธอคิดว่าเขาจะสงสารเธอบ้างเล็กน้อย แต่การกระทำของเขากลับบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

สือฮว่ารู้สึกว่าเธอถูกคลื่นซัดพลิกคว่ำและค่อยๆจมลงไปในทะเลลึก เมื่อกำลังจะหายใจไม่ออก มือสองข้างก็ล้วงออกไปเป็นรอบๆ

เธอเวียนหัวและดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว

แต่เนคไทที่มือของเธอถูกมัดแน่นเกินไป และปมที่ฮ่อฉวนสือผูกนั้นก็ชำนาญมาก ยิ่งเธอต้องการดิ้นหลุดมากเท่าไหร่ ปมนี่ก็แน่นขึ้นเท่านั้น

ผ้าของเนคไทผ้าก็ลื่นมาก ซึ่งไม่ทำให้ข้อมือเธอเป็นแผลได้อยู่แล้ว ดังนั้นเขาถึงไม่สนใจ

ที่นี่คือเขตชานเมือง รอบๆนั้นรายล้อมไปด้วยคนของฮ่อฉวนสือ เมื่อทุกคนเห็นรถที่โยกเยก พวกเขาจะกล้าก้าวไปรบกวนที่ไหนกัน หลับหูหลับตากันไปทีละคน