ตอนที่ 254 เหมือนเธอถูกลากเข้าไปสมรู้ร่วมคิดครั้งใหญ่

แต่วันนั้นตอนที่เจอสือฮว่า เป็นตามที่ฮ่อฉวนสือบอก ท่าทีของสือฮว่าตอนนี้อันตรายมาก

เธอหลุบตาลงและนึกถึงสร้อยข้อมือที่เธอเก็บไว้ ไม่รู้ว่าความลับเบื้องหลังสร้อยข้อมือนี้มีอะไร

ในตอนแรกที่อีกฝ่ายมอบสร้อยข้อมืออันมีค่าให้เธอ แต่ตอนนี้กลับสูญเสียความทรงจำนั้นไปแล้วเป็นเรื่องน่าอายจริงๆ

ฮ่อฉวนสือไม่ได้อยู่ที่นี่นาน ใจเขากู่ไม่กลับแล้ว

แม้ว่าเขาจะออกจากเฉียนสุ่ยวาน แต่หัวใจก็ยังหยุดอยู่ที่สือฮว่า

เขาลงจากร้านอาหารและจะขับรถกลับ แต่เพียงแวบเดียวก็เห็นหมิ่นซาที่ยืนอยู่ไม่ไกล

แม้ว่าเขากับความมืดจะรวมเป็นหนึ่ง แต่หมาป่าสีขาวที่อยู่ข้างๆ เขากลับสะดุดตาผิดปกติ

ดวงตาฮ่อฉวนสือหรี่ลงและเม้มริมฝีปากอย่างเย็นชา

หมิ่นซาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน ฮ่อฉวนสือเหมือนกับนายท่านมาก

นายท่านไม่ค่อยถอดหน้ากากต่อหน้าคนนอก แม้ว่าจะอยู่กับเขามาหลายปีแล้ว แต่แทบไม่เคยใบเห็นหน้าที่แท้จริงของเขาเลย

ได้ยินมาว่านายท่านกับฮ่อฉวนสือเป็นฝาแฝดกัน แต่นิสัยของพวกเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

หมาป่าสีขาวคำรามแต่ก็ยืนนิ่ง

ทันใดนั้น ชายชุดดำอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล ใบหน้าที่สวมหน้ากากยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

ออร่าบนตัวเขาแข็งแกร่งมาก แม้ว่าเขาจะเงียบไม่พูดจา แต่กลับไม่สามารถละเลยได้เลย

หมิ่นชาเบิกตากว้างทันที นายท่านมาปรากฏในจิงตูได้ยังไง?

เขาไม่ใช่อยู่พักฟื้นตัวที่ต่างประเทศเหรอ?

เขาไม่สนใจฮ่อฉวนสืออีกต่อไป และเดินเข้าไป "นายท่าน ทำไมถึง..."

ชายคนนั้นเมินเขาแล้วจ้องฮ่อฉวนสืออย่างเงียบ ๆ

ดวงตาของทั้งสองสบกันด้วยท่าทางมาดร้าย

ฮ่อฉวนสือแทบคุมความเกลียดชังที่พุ่งเข้ามาในร่างกายเขาไม่ไหว ก้าวเข้าไปแต่ไม่ทันเข้าใกล้ ชายคนนั้นก็จากไป

หมิ่นซาก้มมองเสี่ยวป๋ายที่คำรามแล้วตบหัวหมาป่าเบาๆ "ถ้ายังส่งเสียงจะเอาไปทำสตูว์"

เสี่ยวป๋ายคร่ำครวญแล้วเก็บเขี้ยวที่แหลม

หมิ่นซาเงยหน้ามองฮ่อฉวนสือแล้วพูดอย่างสุภาพว่า "นายน้อยฮ่อ"

ฮ่อฉวนสือไม่ตอบ เห็นชายคนนั้นออกไปแล้ว เขาก็ไม่คิดจะอยู่ต่อแล้วหันหลังขึ้นรถ

หมิ่นซาถอนหายใจ เมื่อกี้นายท่านมาปรากฏตัว เขาคิดว่าอีกฝ่ายมาที่นี่เพื่อฆ่าฮ่อฉวนสือ แต่ไม่คิดเลยว่ามาแค่แสดงใบหน้า

ช่างแปลกจริงๆ

เขาไม่ได้อะไรมากก่อนพาหมาป่าสีขาวไปด้วยกัน ตามรอยเท้าของชายคนนั้นไป

ฮ่อฉวนสือนั่งอยู่บนรถ นิ้วมือกำพวงมาลัยให้แน่น

เขากับฮ่อหมิงเจอกันน้อยครั้ง แต่ก่อนเขาแค่ไม่พอใจพี่ชายคนนี้ แต่ตอนนี้ความริษยาก็ได้เพิ่มเข้าไปในความขุ่นเคืองนี้แล้ว

อิจฉาที่เขาเคยได้สือฮว่า อิจฉาที่สือฮว่าให้กำเนิดลูกของเขา

ฐานของฮ่อหมิงปิดผนึกแน่นหนา ไม่มีข่าวเล็ดลอดออกมาเลย ดังนั้นเขาเลยไม่สามารถตรวจสอบตำแหน่งของเด็กนั่นได้

เขาขับรถกลับเฉียนสุ่ยวาน และศีรษะของเขาเริ่มปวดอีกครั้ง

ฉินหยู่รอเขาอยู่ตรงประตู เห็นเขามาก็โล่งใจ "ท่านประธานคะ หมิ่นซากับฮ่อหมิงอยู่ที่จิงตูค่ะ"

"อืม"

ฮ่อฉวนสือลงจากรถ ขมวดคิ้ว และกำลังจะก้าวเข้าประตู ก็รู้สึกว่ามีจุดสีแดงจ่อเขา

"ปัง ปัง ปัง"

เสียงปืนไม่กี่นัด ฮ่อฉวนสือก็หลบได้อย่างราบรื่น

เขาหันหลังกลับก็เห็นชายคนนั้นยืนอยู่ไม่ไกล

ชายคนนั้นสวมหน้ากาก คาดว่าคงไม่คิดว่าเขาจะหลบได้ก็เหยียดมุมปาก "ฉวนสือโตขึ้นแล้ว ยิงแบบนี้ก็ยังหลบได้"

บอดี้การ์ดที่อยู่รอบๆ รีบเข้ามา จ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุร้าย