ตอนที่ 255 คุณสือ คุณวางปืนลงก่อน

นี่คือตรงประตูใหญ่ของเฉียนสุ่ยวานและคนของฮ่อฉวนสือจะมาแล้ว

ชายคนนั้นกลับไม่กลัวเลย แต่เอื้อมมือมาหาสือฮว่า "ฮว่าเอ๋อร์ มานี่"

สือฮว่าก้มหน้าและหยิบปืนในมือของฮ่อฉวนสือออกมาก่อนเล็งไปที่เขา

"จะฆ่าฉันเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนเป็นเพียงคำพูดธรรมดาๆ

"ปัง!"

คำตอบคือกระสุนของสือฮว่า

ชายคนนั้นถูกยิงที่ไหล่และมองมาที่เธอ

ดวงตานั้นไร้อารมณ์ ราวกับว่ามองของตาย

คนของเขารีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้ต่อสู้อย่างปาฏิหาริย์

สือฮว่าไม่อยากมานั่งสนใจเรื่องตรงนี้แล้วก่อนรีบเรียกฉินหยู่เข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนของฮ่อฉวนสือไม่ได้อยากสู้ต่อเลย ทุกคนต่างกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขา ดังนั้นพอเห็นชายชุดดำหายไปก็ไม่ได้ไล่ตาม

สือฮว่ากับหนานสือช่วยพยุงฮ่อฉวนสือที่ไม่ได้สติเข้าไป

เขานั่งเงียบๆ บนโซฟาและเม้มริมฝีปากแน่น

สือฮว่าไม่กล้าสบตาเขา เธอกลัวท่าทีของเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้

"ฮว่าเอ๋อร์ เธอวางยาได้ยังไง โจ๊ะชามนั้นเหรอ"

เขาเหมือนจะอยากรู้และมองเธอด้วยรอยยิ้มจางๆ

สือฮว่าหลุบตาลงทั้งดวงตาแดง "ฉันเปล่านะ"

"เธอยิงเขาเมื่อกี้เพราะแสดงความซื่อสัตย์ต่อฉันแล้วให้ฉันยกโทษให้เธอ?"

"ฮ่อฉวนสือ ฉันเปล่าทำ"

เธอพูดอย่างเคร่งขรึม กลับเห็นฮ่อฉวนสือยิ้มเงียบๆ "ฮว่าเอ๋อร์ติดต่อกับฮ่อหมิงได้ยังไง?"

"ฉันเปล่า"

"นี่ก็ไม่ได้ทำ?"

เห็นได้ชัดว่าในน้ำเสียงของชายคนนี้มีแต่เสียดสีก่อนจะอ้าปากกลืนยาที่ฉินหยู่ส่งให้

ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่ส่งเสียงเลยแม้แต่น้อย

"ท่านประธาน นี่ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรง พักผ่อนสักสองสามวันก็จะดีขึ้น"

ฉินหยู่ไม่พอใจอย่างมาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกวางยาพิษ

เธอเริ่มไม่พอใจสือฮว่ามากขึ้นเรื่อยๆ แต่เนื่องจากฮ่อฉวนสือ ความไม่พอใจพวกนี้ก็ทำได้แค่กดมันไว้ในใจ

"พยุงฉันขึ้นไปข้างบน"

เสียงของฮ่อฉวนสือนิ่งเรียบและดวงตาของเขาค่อยๆปิดลง

สือฮว่าที่อยู่ข้างๆต้องการช่วย แต่กลับเห็นฉินหยู้เร็วกว่าเธอหนึ่งก้าวและคว้าแขนของฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือหลับตาไม่พูดอะไร ใกล้จะหลับเต็มที

"คุณสือ ให้ฉันจัดการเองดีกว่าค่ะ"

ฉินหยู่มองสือฮว่าด้วยสายตาที่เป็นศัตรูและจงใจใช้ร่างกายขวางตรงหน้าเธอ

สือฮว่ามองฉินหยู่พยุงอีกคนขึ้นไป เธอก็นั่งลงบนโซฟาด้วยความท้อแท้

ฮ่อฉวนสือคงจะไม่เชื่อเธอ

เธอขยี้ตาด้วยความเสียใจ กัดฟันด้วยความเกลียดชังต่อฮ่อหมิง นัดเดียวคงไม่พอ เธอต้องฆ่าเขา!

เขาจงใจพูดเรื่องแปลกๆนั่นเพื่อให้ฮ่อฉวนสือเข้าใจเธอผิด

สือฮว่าลุกขึ้นหยิบปืนของฮ่อฉวนสือที่อยู่ด้านข้างแล้วเดินออกไป

เธอรู้ที่ซ่อนของฮ่อหมิงในจิงตู และความโกรธทำให้เธอเสียสติไปแล้ว เมื่อเธอนึกถึงดวงตาแดงของฮ่อฉวนสือที่จ้องเธอ เธอก็เหมือนกับตกลงไปในห้องน้ำแข็งและไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น

หลังจากที่หยุดตรงวิลล่า เธอบรรจุกระสุนแล้วลงจากรถก่อนเดินเข้าไป

ในห้องไม่มีคนนอก มีเพียงยวี่ป๋ายเยี่ยนและหมิ่นซา กับฮ่อหมิงที่สวมหน้ากาก