ตอนที่ 256 ให้ฝังฮว่าเอ๋อร์ไปกับฉัน

สือฮว่ามักทำให้คนรู้สึกเย็นเฉียบอยู่เสมอ เหมือนดอกบัวหิมะที่เติบโตบนภูเขาเทียนซาน และผู้ชายทุกคนต่างก็ต้องการจะเด็ดเธอ

มนุษย์ต่างมีนิสัยติดตัว อีกฝ่ายยิ่งสวยและเหงา ก็ยิ่งอยากดึงคนเข้ามาในโลกด้วยกัน อยากเห็นใบหน้าเธอแดง และอยากเห็นเธอก้มหัวให้

เขาคิดว่านี่เป็นสิ่งที่สือฮว่าดึงดูดอาหมิง แต่เมื่อกี้ที่ดูก็เหมือนเขาคิดผิด

สิ่งที่อาหมิงชอบคือการที่สือฮว่าโดดเดี่ยวเย็นชากับคนนอก แต่กับเขาต้องร้อนแรงราวกับแมวป่าที่ไม่เชื่อฟัง

เขาก้มศีรษะลงและยิ้ม และไม่ได้สนใจที่สือฮว่าจากไป

สิ่งที่สือฮว่าไม่รู้คือทุกวินาทีที่เธอเข้าไปในวิลล่า โดนคนถ่ายรูปเอาไว้

รวมถึงเธอนั่งบนตักของฮ่อหมิง รวมถึงเธอเริ่มเกี่ยวคอของเขาเพื่อจูบ ภาพถ่ายทั้งหมดนั้นได้ถูกส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของ ฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือเปิดดูรูปนิ่งๆและสุดท้ายก็โยนโทรศัพท์ออกหน้าต่าง

ฉินหยู่มอบของที่ปรุงข้างๆ ส่งให้เขา "ท่านประธาน นี่จะล้างพิษได้จะเร็วขึ้น"

ฮ่อฉวนสือรับมันและดื่มอย่างเงียบๆ จนหมด "สือฮว่าไม่ได้อยู่ที่ชั้นล่างเหรอ?"

เมื่อพูดถึงสือฮว่า ใบหน้าฉินหยู่ก็ฉายแววความโกรธ "คุณสือไม่อยู่ค่ะ ฉันวนหาแล้วก็ไม่เจอค่ะ"

มุมปากฮ่อฉวนสือกระตุกอย่างเย้ยหยัน ผู้หญิงคนนี้คงทนไปหาฮ่อหมิงไม่ไหวแล้วมั้ง

เขาคิดว่าตัวเองจะไม่โกรธ แต่พอได้ยินฉินหยู่พูดแบบนั้นก็อดไอออกมาไม่ได้

ฉินหยู่รีบหยิบกระดาษจากด้านข้างและเช็ดเลือดตรงมุมปากของเขา

"ท่านประธาน คุณสือไม่คู่ควรกับท่าน"

"พาเธอกลับมา อย่าให้เธอหนีไป"

เขาพูดเสียงเรียบแล้วหลับตา "ฉินหยู่ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย พวกคุณดูแลเธอด้วย"

หัวใจฉินหยู่เจ็บ กัดฟันจนแทบแตก

สือฮว่าไร้คุณธรรม ท่านประธานเป็นแบบนี้ ก็ยังเอาแต่คิดถึงเธอ!

"ฉันทราบแล้วค่ะ"

เธอหยิบชามและออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ก่อนปิดประตูอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เธอลงมาชั้นล่าง เธอก็เห็นสือฮว่า

สือฮว่าวางปืนลงในลิ้นชักและต้องการขึ้นไปชั้นบนเพื่อดูฮ่อฉวนสือ แต่ฉินหยู่ห้ามไว้

"คุณสือคะ"

สือฮว่าหันกลับมามองเธอ ไม่รู้ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

"ท่านประธานเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณ คุณสือไม่รู้สึกผิดเหรอคะ?"

สือฮว่าชะงักฝีเท้าลง ดวงตาอบอุ่น "เรื่องที่ฉันไม่ได้ทำ ก็ไม่มีทางเป็นแพะรับบาปแทนใครหรอกนะ"

"คุณสือนี่ตลกจังนะคะ ท่านประธานกินแต่โจ๊กที่คุณให้ถึงเป็นแบบนั้น หรือเขาจะวางยาพิษตัวเองคะ? คุณสือ บอกตามตรง ฉันชอบท่านประธานมาก และตลอดหลายปีที่ฉันดูแลร่างกายของเขา ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขา แม่แต่นิดก็ไม่ให้ ฉันคิดว่าคุณสือจะปฏิบัติต่อเขาอย่างดี เป็นภรรยาของเขาและเป็นผู้ช่วยของเขา แต่ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะแทงเขาอยู่ข้างหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็เล่นอย่างยุติธรรมหน่อยสิคะ แล้วฉันจะให้ประธานหันมาสนใจฉัน"

"พูดมากขนาดนี้คือคุณต้องการจะเป็นเมียน้อยใช่ไหม?"

เสียงของสือฮว่าราบเรียบ กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ฉันกับเขาเป็นสามีภรรยากัน ใครก็ตามที่ต้องการจะเข้ามาแทรกความสัมพันธ์นี้ก็เป็นบุคคลที่สาม ฉินหยู่ ข้อแก้ตัวที่คุณพูดฟังดูสูงส่งจริงๆ ฮ่อฉวนสือคือสามีฉันและคุณกำลังประกาศสงครามและกระตือรือร้นที่ขึ้นมาตำแหน่งนี้"

"คุณ!!"

ฉินหยู่หน้าแดงด้วยความโกรธ สองมือกำแน่น "เขาอยู่กับคุณจะไม่มีทางมีความสุข"

"นั่นเป็นเพราะตอนที่ฉันทำให้เขามีความสุข คุณไม่ได้เห็นไงล่ะ"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน

ฉินหยู่แย้งไม่ได้ไปชั่วขณะหนึ่ง เธอหลับตาลงเพื่อซ่อนความหึงหวงและความขุ่นเคืองในดวงตา

ถึงปากดีแค่ไหน ก็แค่เป็นรองเท้าขาดที่คนเขาไม่อยากได้!

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และส่งสัญญาณให้ตัวเองสงบลง อย่างน้อยก็ไม่ใช่เวลาที่จะทะเลาะกับสือฮว่า

สือฮว่ามาถึงห้องของฮ่อฉวนสือ อยากจะเคาะประตู แต่นึกถึงสายตาที่ฮ่อฉวนสือมองเธอคืนนี้ เธอก็วางมือลงอีกครั้ง