ตอนที่ 257 พวกเขาเหมือนคู่รักธรรมดาทั่วไป

ท่าทางเขาตอนนี้ เธอก็ไม่กล้าไปยั่วโมโหเลยลดทิฐิมากแล้ว

ฮ่อฉวนสือกอดเธอและสะกิดเธอเบาๆ "ยังรู้วิธีกลับมาเหรอ?"

เดิมทีเขาโกรธมาก แต่ขณะที่เธอเข้ามากอดเขา ตอนเรียกว่าคุณสามีเบาๆ ก็เหมือนว่าไม่มีอะไรต้องโกระ ตราบใดที่เธอยังอยู่ข้างๆก็พอ

แปลกจริงๆ หลังจากที่รู้ว่าเขาเริ่มสนใจเรื่องสือฮว่าแล้ว หลักการอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เขากอดเธอทั้งเกี่ยวเอวเธอ สายตามองที่ริมฝีปากของเธอ

เขายื่นมือออกและลูบไล้ริมฝีปากอีกคน "ครั้งหน้าไปจูบใครไม่ได้อีกแล้วนะ"

"ฉันเปล่า"

ฮ่อฉวนสือหัวเราะ ใช้แรงที่มือกดเธอลงเล็กน้อย "ไม่มีก็ไม่มี"

เขาเกลี่ยริมฝีปากเธออยู่สักพัก ใบหน้าอ่อนแรง แล้วกอดเธอก่อนผลอยหลับไป

สือฮว่าแสบปลายจมูกเล็กน้อย เพราะเธอรู้ว่าร่างกายของฮ่อฉวนสือเหมือนแย่ลงไปมาก ตั้งแต่เวลาที่ผ่านมา เขาแสดงความเหนื่อยล้าเป็นครั้งคราวและบ่อยครั้งที่เขาเบลอ

ทำไมเขาเป็นแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

น้ำตาของเธอไหลลงมาไม่ขาดสาย สองมือโอบเอวเขาแน่น "คุณจะตายเหรอ?"

ขนตาของฮ่อฉวนสือสั่นไหว "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"

"แต่ฉันรู้สึกเหมือนคุณกำลังจะหายตัวไป คุณสามี งานแต่งงานสองปีของเรายังไม่ถึงเลยนะ"

ฮ่อฉวนสือลืมตาและเห็นดวงตาที่สดใสของเธอ หัวใจก็อ่อนยวบ "ไม่ตายหรอก"

"ฉันไม่ได้วางยาพิษนั่นจริงๆนะ คุณต้องเชื่อฉัน"

"มันไม่สำคัญแล้ว ฮว่าเอ๋อร์ ให้ฉันนอนอีกหน่อยเถอะ"

ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็ผลอยหลับไป

สือฮว่าลูบไหล่ของเขาและกอดเอวไม่ยอมปล่อย

เมื่อฮ่อฉวนสือตื่นขึ้น ก็รู้สึกเจ็บไปทั้งตัว เขาก้มมองก็เห็นผู้หญิงที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ขยับมือที่ปวด

ใครเป็นคนป่วยกันแน่? ผู้หญิงคนนี้ล่ะก็จริงๆเลย

"สือฮว่า?"

เขาตบหน้าเธอเบาๆก็เห็นเธอลืมตาขึ้น

ดวงตาของสือฮว่าพร่ามัวสักพักก่อนชัดเจนขึ้น

ท่าทีของฮ่อฉวนสือดีกว่าตอนก่อนเข้านอนมาก เธอก็ดีใจ "คุณสามี คุณไม่เป็นไรแล้วเหรอ?

ฮ่อฉวนสืออุ้มเธอขึ้นแล้ววางเธอลงบนเตียง จับศีรษะของเธอและกดจูบเธออย่างอ่อนโยน

สือฮว่าหลบจูบเขาก่อนจะตรวจสอบร่างกายของเขา "คุณไม่เป็นไรจริงๆแล้วใชไหม?"

ทำไมหลับไปตื่นเดียวถึงดีขึ้นขนาดนี้?

ฮ่อฉวนสือแทบรอไม่ไหวที่จะกดจูบและกัดที่คอของเธอเบาๆ "พรุ่งนี้ไปตี้เซิ่งกับฉัน ไม่ต้องอยู่บ้านตลอดหรอก"

"สรุปเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายคุณน่ะ?"

"อาการเดิมๆน่ะ"

ขณะที่เขาพูด ก็ทำสำเร็จแล้ว

สือฮว่าหน้าแดงแล้วโอบรอบคอเขา "คุณอย่าตายนะ"

ร่างกายของฮ่อฉวนสือแข็งทื่อ และค่อยๆหลุบสายตาลง "เธอหลัวฉันตายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เสียงของสือฮว่าเริ่มสั่นและโอบเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ "ฉันคิดว่าฉันไม่กลัว แต่วันนี้ฉันเปิดประตูมาเห็นคุณนั่งเงียบๆ บนเก้าอี้ เห็นแสงแดดส่องมาโดนคุณ จู่ๆฉันก็กลัว กลัวว่าฉันเรียกคุณแล้วคุณไม่ตอบ คุณสามี ฉันยอมรับว่าฉันเลือดเย็น เห็นแก่ตัว แต่ฉันเริ่มสนใจคุณจริงๆ คุณอยากได้ความรักของฉัน ฉันก็ให้ได้ คุณรออีกหน่อยได้ไหม?"

เธอตอนนี้ยีงไม่สามารถให้ความรักที่สมบูรณ์กับเขาได้ และยังไม่สามารถอุทิศตัวให้กับความสัมพันธ์นี้ทั้งใจได้

ที่กั้นระหว่างพวกเขาคือความซ่อนเร้น ความเจ็บปวด ไม่ก็อย่างอื่น มันไม่ง่ายที่อยู่ด้วยกันโดยไร้ข้อตำหนิ

แต่ตอนนี้เธอกลัวเขาตาย เธอเลยยอมลองดู แม้ว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ในกองไฟ เธอก็ไม่อยากสนใจอีก