ตอนที่ 260 ความสงสัยซึ่งกันและกัน

หน้าจอโทรศัพท์แตกและดับสนิท

เธอหยิบมันขึ้นมา หันมองไป ก็เห็นตำแหน่งนี้อยู่ตรงข้ามหน้าต่างห้องนอนของฮ่อฉวนสือ

เธอวางโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อและปลูกดอกไม้ตรงนี้ จากนั้นก็ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก

เดิมทีเธออยากคืนโทรศัพท์ให้ฮ่อฉวนสือ แต่เนื่องจากตารางงานที่ยุ่งของเธอเลยลืมไป

หลังจากกลับมาถึงห้องนั่งเล่น เธอก็เห็นฮ่อฉวนสือยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ดูเอกสารในมือ

"คุณสามี ฉันไปโรงพยาบาลนะ"

ฮ่อฉวนสือมือแข็งทื่อและแสงเย็นวาบฉายในดวงตาของเขา "อืม"

สือฮว่าออกไปและให้ถงหางไปส่งเธอ แต่ตอนผ่านร้านซ่อมโทรศัพท์มือถือ เธอก็นึกถึงโทรศัพท์ที่พังในกระเป๋าได้

"ถงฮาง หยุดรถก่อน"

ถงหางจอดรถไว้ข้างทางอย่างเคารพ

สือฮว่าหยิบโทรศัพท์ที่เสียออกจากรถแล้วไปที่ร้านซ่อมโทรศัพท์

แค่หน้าจอเสีย ซ่อมนิดหน่อยก็ยังใช้ได้ อีกทั้งเมื่อกี้เธอสังเกตเห็นยังมีซิมเสียบอยู่ในโทรศัพท์

ฮ่อฉวนสือมีโทรศัพท์เยอะหรือไงถึงได้ลืมโทรศัพท์มือถือของตัวเองอันนี้?

เธอรู้สึกว่าตลกดี นึกได้ว่าเธอรู้แต่เบอร์นี้ของเขา เขาน่าจะมีโทรศัพท์สำรองไว้ถึงลืมอันนี้มั้ง?

อีกเดี๋ยวซ่อมเสร็จค่อยคืนให้เขาแล้วกัน

ถงหางรอข้างนอกสักพักก็เห็นว่าสือฮว่ายังไม่ออกมาก็โทรหาฮ่อฉวนสือ

"ท่านประธานครับ คุณสือเข้าไปในร้านซ่อมโทรศัพท์มือถือครับ"

"อืม"

ฮ่อฉวนสือพลิกดูเอกสาร ก็รู้ว่าเธอคงไม่ได้ไปโรงพยาบาลแบบว่านอนสอนง่ายขนาดนั้น คาดว่าคงคิดว่าจะหนีจากเขาได้ยังไง

"คุณสือเข้าไปหนึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่ได้ออกมาเลยครับ"

เมื่อถงหางโทรมาอีกครั้ง ดวงตาของฮ่อฉวนสือก็มืดลงทันที "เข้าไปดูข้างในหน่อย"

หรือเข้าไปในร้านเพื่อเป็นที่กำบัง เธอคิดจะทิ้งถงหางแล้วไปกับฮ่อหมิง?

ฮ่อฉวนสือคุมความเป็นศัตรูตัวเองไม่อยู่ ทันทีที่เขากำลังจะลุกขึ้นก็ได้ยินถงหางพูดว่า: "ท่านประธานครับ คุณสือออกมาแล้วครับ"

หัวใจที่แกว่งของเขาดิ่งลงทันทีแล้วหลุบตาลง "อืม"

ถงหางวางสายและนั่งบนที่นั่งคนขับอย่างเคร่งขรึม

สือฮว่าเอาโทรศัพท์ที่ซ่อมแล้วใส่ในกระเป๋าเสื้อตัวเองและไม่ได้ถามว่าเขาโทรหาใคร "ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาล"

ถงหางพยักหน้า ในใจยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ คุณสือรู้ว่าขาจับตามองเธออยู่?

เขาเหยียบคันเร่งและขับรถไปโรงพยาบาล

หลังจากลงจากรถ สือฮว่าก็ตรงไปที่ห้องของหนานจิ่นผิง

อาการของหนานจิ่นผิงดีขึ้นมาก ยกเว้นใบหน้าที่ซีดอยู่เล็กน้อย ตรงอื่นก็ฟื้นตัวได้ดี

เมื่อเห็นสือฮว่ามา รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์"

สือฮว่าสังเกตสถานการณ์ในห้องก็เห็นถังขยะที่เต็มไปด้วยดอกไม้และอาหาร หากเธอเดาไม่ผิด นั่นคงเป็นโจวกุยช่านที่ส่งมา

เธอจับมือของหนานจิ่นผิงอย่างเป็นห่วง "คิดจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร?"

หนานจิ่นผิงชะงัก เธอไม่เคยคิดที่จะออกจากโรงพยาบาล เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอนาคตของเธอเลยไม่ได้วางแผน

"จิ่นผิง เธอยังอายุน้อยอยู่เลยนะ"

ดวงตาของหนานจิ่นผิงแดงในทันทีและถอนหายใจ "ยังอายุน้อยเหรอ? ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองแก่แล้วเลย ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ เธอกับฮ่อฉวนสือล่ะ? พัฒนาถึงขั้นไหนแล้ว?"

พูดถึงฮ่อฉวนสือ สือฮว่าก็นิ่ง

เธอมีความรู้สึกที่ชัดเจนว่าฮ่อฉวนสือตอนนี้ไม่ไว้ใจเธอ