ตอนที่ 259 ทุกอย่างที่ฉันทำไปก็เพื่อเธอทั้งนั้น

เพราะไม่มีประโยชน์ก็เลยไม่ช่วยใช่ไหม แล้วหลังจากที่พัวพันมันจะได้อะไร?

เธอค่อยๆหลับตาลง รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว

ฮ่อฉวนสือกอดเธอแน่นและกดจูบเธอที่ริมฝีปาก

สือฮว่าถูกเรื่องนี้ทรมานก็อารมณ์ไม่ดี ตอนนี้อยู่ใต้ความสบายใจของเขา ไม่นานก็รู้สึกง่วง

ช่วงเวลางุนงง เธอก็ได้ยินชายคนนั้นถอนหายใจ "ฮว่าเอ๋อร์ ทุกอย่างที่ฉันทำไปก็เพื่อเธอทั้งนั้น"

เธอคิดว่าหลอนไป พูดพึมพำนิดหน่อยก็เจอตำแหน่งที่สบายบนหน้าอกของเขาแล้วหลับไป

ความเกลียดชังของฮ่อฉวนสือหายไปในทันที และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น

"ฮว่าเอ๋อร์ เธอมีความลับเยอะเกินไป"

เขาหวังที่จะอยู่กับเธอนานอีกสักพัก คอยเผชิญหน้าอุปสรรคไปกับเธอ แต่เขามักรู้สึกตัวเองจะหายไป

บางครั้งเขาก็อ่อนแอจนดูเหมือนกำลังจะตายในทันที ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉินหยู่คอยหาโรคของเขาแต่กลับไม่เจออาการอะไรเลย

เขาทำได้เพียงหวังว่าเขาจะมีชีวิตยาวขึ้นอีกหน่อย

หน้าผากของสือฮว่าล้นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาเปียกชื้น และเข้าสู่ความฝันรอบใหม่

ในความฝันเธอเหมือนคนบ้า ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง

ห้องนั้นคุ้นเคยมาก มีหน้าผาอยู่นอกหน้าต่าง และเธอก็หนีไม่พ้น

มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่นี่ทุกวันและเอาเธอวันแล้ววันเล่า

"ฮว่าเอ๋อร์ เธอหนีไม่ได้ใช่ไหม?"

"ฮว่าเอ๋อร์ เธอพูดสิ ครั้งหน้ายังจะหนีอีกไหม? หืม?"

ด้วยความอัปยศและความโกรธที่ท่วมท้น เธอกัดกระดูกไหปลาร้าของชายคนนั้น แต่ชายคนนั้นกลับไม่รู้ถึงความเจ็บแถมยังตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

มือของเธอถูกเขามัด วางไว้บนหัว เขาต้องการทิ้งรอยไว้บนทุกที่บนตัวเธอ

เธอซูบผอมเรื่อยๆ เหมือนภาพวาดในฤดูใบไม้ผลิที่จางหาย

เธออดอาหารประท้วง เอาชีวิตเป็นเดิมพัน

ดวงตาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวกับสัตว์ร้ายที่ผิดปกติ

"เธอจะไปให้ได้? ฉันทำไม่ดีกับเธอเหรอ? หืม?"

"ฉันไม่ต้องการอยู่กับคนบ้าที่เป็นแต่ฆ่าคน!"

"ไม่ว่าจะชดใช้แค่ไหน เธอก็จะไปใช่ไหม? ฮว่าเอ๋อร์ ตอบฉันสิ!"

"ใช่"

ใบหน้าของชายคนนั้นไร้สีเลือด และทั้งคู่ก็ตกลงไปในวังวนขนาดใหญ่

ต่อมาเขาเรียกประชาสัมพันธ์ชายสองคน ได้ยินว่าพวกเขาอุทิศตัวเพื่อรับใช้ผู้หญิงที่ร่ำรวย

"ไม่ใช่ว่าอยากไปเหรอ? ฮว่าเอ๋อร์ เธออยู่กับพวกเขาหนึ่งสัปดาห์ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป"

เขามัดแขนขาของเธอ ปิดตาด้วยผ้าสีดำหนา และกดจูบเธออย่างยาวนานอย่างหมดหวัง "ในเมื่ออยู่กับฉันก็เหมือนตายทั้งเป็น งั้นเธอคงยอมอยู่กับพวกเขาใช่ไหม? ฮว่าเอ๋อร์ อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะมารับเธอ"

จู่ๆ ความทรงจำก็กลายเป็นนองเลือดและวุ่นวาย ชายประชาสัมพันธ์สองคนก็รีบเข้าไปกดทับเธอไว้ใต้ร่างทันที

เธอเริ่มอ้อนวอนขอความเมตตาและเรียกชื่อเขา เธอพูดว่า "อาหมิง ได้โปรด พาฉันออกไปที ฉันไม่อยากอยู่กับพวกเขา ได้โปรด"

โลกของเธอมืดมน ตื่นตระหนกและหวาดกลัว

เธอร้องไห้ตลอดเวลา แต่ความแข็งแรงของชายคนนั้นกลับไม่เมตตา

เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาที่แตกหัก โดนจับที่ด้านหลังศีรษะและจูบอย่างชั่วร้าย

เธออ้อนวอนขอความเมตตา เธอขัดขืน แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นผล

"อามิง ได้โปรด...ได้โปรดอย่าทิ้งฉัน..."

ดวงตาของเธอถูกปกคลุมด้วยผ้าสีดำ มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นราวกับว่าทั้งหัวใจของเธอตกอยู่ในความมืด

เชื่อมต่อ พลิกตัวจนเธอกลายเป็นของเล่นอย่างสมบูรณ์

"อาหมิง ได้โปรด...ได้โปรด..."

ฮ่อฉวนสือตื่นขึ้นจากเสียงพูดพล่ามของเธอ เขาลุกขึ้น เปิดไฟสีส้มที่ข้างเตียงก็เห็นใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

เธอฝันร้าย แต่กลับไม่เรียกชื่อเขา

หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกตบด้วยหนาม