ตอนที่ 264 เขาจะกลายเป็นอาหมิงคนต่อไป

โลกในสายตาของเขาดูเหมือนจะพังทลายลง และคนทั้งคนก็ถูกซ่อนอยู่ในความมืด

สือฮว่าได้สร่างขึ้นมามากจากการแทงนี้ เธอลุกขึ้นและต้องการออกจากที่นี่

เสียงของชายผู้นั้นดูเหมือนจะมาจากขุมนรก เขาจับข้อมือเธอไว้

"จะไปไหน?"

สือฮว่าสะบัดมือของเขาออกและมีคราบเลือดเต็มอยู่ที่ต้นขา

เขาฆ่าคนไปจำนวนมาก เปื้อนเลือดมามากมาย แต่กลับมองไม่ได้ที่เห็นเธอมีเลือดออกเล็กน้อย

เลือดนี้ดูเหมือนจะทำให้เบ้าตาของเขานั้นเป็นสีแดง

มีความเจ็บปวดเข้ามาในจิตใจของเขาทันที และโกรธมากจนแทบอยากจะทำลายโลก

"ปั๊ง!"

โซฟาที่อยู่ข้างเท้านั้นถูกเขาเตะออก และโต๊ะนั้นก็ถูกเขาเตะเป็นชิ้นๆ เขาเหมือนกับสัตว์คลั่งที่จะทำลายทุกอย่างในห้องอย่างไร้ความปราณี แม้แต่นาฬิกาปลุกบนผนังก็ไม่รอดพ้น

ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ห้องเรียบง่ายแต่เดิมนั้นก็พังลงและระเกะระกะ

เพียงแค่ที่ที่สือฮว่าเท่านั้นที่อยู่ในสภาพที่ดี

เลือดของสือฮว่าไหลลงที่ขาและไหลลงบนพื้นจนเป็นรอยเปื้อนรอบเท้า

ในความเป็นจริงเธอก็กลัวฮ่อหมิงที่เป็นเช่นนี้ ในความเห็นของเธอ ฮ่อหมิงคนนี้ก็คือคนบ้าอย่างสมบูรณ์

ในไม่ช้า คอของเธอก็ถูกเขาบีบ เขาดูเหมือนว่าจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ร้ายของตัวเองได้ และคนทั้งคนอยู่ในจุดขีดสุดที่จะระเบิด

สือฮว่าถูกเขาบีบจนรู้สึกอึดอัด เธอหลุดออกจากเขาและต้องการจะหนีไป แต่ชายคนนั้นกลับกอดเอวเธอไว้จากด้านหลัง

"อย่าไป..."

เขามีอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง แต่แขนนั้นก็โอบเอวเธออย่างดื้อรั้น

สือฮว่าเกือบจะหมดแรงแล้ว ยิ่งเลือดไหลมากเท่าไหร่ สติของเธอก็ยิ่งมึนมัวไปมากขึ้นเท่านั้น

เวลาผ่านไปนาน ขาของเธอก็อ่อนลงและเกือบจะคุกเข่าลง และชายคนได้นี้ฉวยโอกาสนี้อุ้มเธอขึ้นแล้ววางเธอลงบนเตียง

เขาประกบจูบจนทำให้หายใจไม่ออก และสือฮว่าเกือบจะเป็นลมไป

เธอเริ่มดิ้นรนและทิ้งรอยเล็บไว้หลายจุดบนคอของเขา

กระดุมเสื้อโค้ตของเขานั้นเปิดออก และเธอสามารถมองเห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขาได้อย่างรวดเร็ว

เธออ้าปากจะด่าอย่างโมโห แต่กลับถูกจูบของเขาขวางไว้อย่างสมบูรณ์

เนื่องจากการริเริ่มของเขา ผลของยาจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง และจิตสำนึกของเธอก็เบลออย่างรวดเร็ว และแม้แต่บาดแผลที่ขาก็ไม่สามารถปลุกสติของเธอได้อีก

"สามี"

เธอโอบคอเขา ท่าทีนั้นอ่อนลงพลางเปลี่ยนเป็นมาเป็นผูกพัน

ร่างกายของฮ่อหมิงกลับแข็งทื่อและตื่นขึ้นจากทะเลแห่งอารมณ์นี้ในทันที

เขาบีบคางของเธอไว้พลางขมวดคิ้ว "ดูให้ดีว่าฉันเป็นใคร？"

ดวงตาของสือฮว่าเต็มไปด้วยแสงสะท้อน ยิ้มและโอบคอของเขาไว้ "ถ้าคุณไม่พาฉันไป ฉันก็เลยตามมาเอง สามี คุณอย่าทิ้งฉันไป ฉันกลัว..."

มีความเจ็บปวดแวยเข้าในหัวใจของฮ่อหมิง เขาผลักเธอออกไปด้วยความสะดุ้ง ราวกับว่าเขาไม่รู้จักคนๆนี้

เขาหันกลับมาด้วยความเขินอายและเปิดประตูห้อง

ทันทีที่ยวี่ป๋ายเยี่ยนขึ้นมา ก็เห็นเขาออกจากห้องพร้อมกับหน้าที่ซีด ยังคิดว่าอาการป่วยของเขาน่าจะกำเริบอีก

"อามิง คุณเป็นอะไรไป？"