ตอนที่ 265 ไม่เหมือนคุณที่มีชีวตอยู่อย่างมืดมน

เธอเริ่มแข็งทื่อและนั่งลงบนเตียงทันที

ฮ่อหมิงลูบหัวตัวเอง ความเจ็บปวดดูเหมือนจะบรรเทาลงมากแล้ว

เขาจับเธอและอุ้มเธอมา

สือฮว่าไม่กล้าขัดขืน ฮ่อหมิงคนนี้เป็นโรคประสาทจริงๆ เป็นคนบ้า!

รู้สึกเวียนหัวในวินาทีที่แล้ว แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนคนสุขภาพดียังไงอย่างงั้น!

"หมิ่นซา"

เขาตะโกน และคนที่ยืนอยู่นอกประตูก็รีบเดินเข้ามา "เจ้านาย"

"เรียกหมอเข้ามา ให้คนลงไปข้างล่างกลับไปเถอะ วันนี้จบลงเท่านี้"

หมิ่นซาเหลือบไปที่สือฮว่าและพยักหน้าเล็กน้อย

หมอได้มาอย่างรวดเร็ว และเกือบตรวจสือฮว่าด้วยอาการสั่นเทา ฆ่าเชื้อ ใช้ยา และสุดท้ายก็ใส่ผ้าพันแผล

"ท่าน...ท่านประธาน แผลได้ผ้าพันแผลพันแล้วครับ คุณดู..."

ในตอนที่เขาพูด มือนั้นก็ไม่กล้าที่จะยื่นออกมา เพราะกลัวว่าจะถูกฮ่อหมิงหักมันจริงๆ

ฮ่อหมิงไม่ได้พูดและจ้องไปที่สือฮว่าอย่างเงียบ ๆ

หมอได้ออกไปอย่างทุลักทุเลและไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

ทันทีที่เขาจากไป ฮ่อหมิงก็เอนตัวเล็กน้อยและวางมือทั้งสองข้างสือฮว่า กักขังเธอไว้ในพื้นที่ของตัวเอง

"สือฮว่า เราเคยเจอกันไหม？"

สือฮว่าหันศีรษะและขมวดคิ้ว แน่นอนว่าพวกเขาเคยเจอกันมาแล้วหลายครั้ง

"ฮ่อหมิง คุณป่วยหรือเปล่า？"

ฮ่อหมิงหัวเราะด้วยดวงตาที่ชั่วร้าย "ฉันเห็นเธอครั้งแรก ก็คิดว่าเราเคยเจอกัน"

เขาใช้มือผลักเบาๆ ผลักเธอลงบนเตียง จากนั้นตัวเองก็คร่อมลงไป

เขาจูบที่ติ่งหูของเธอ และเห็นขนตาของเธอสั่นไปหลายครั้ง และใบหน้าก็เต็มไปด้วยความอดทน

"ฤทธิ์ยายังไม่หมดเหรอ?"

เขาระบายความร้อนออกมาอย่างแผ่วเบาและยอมเห็นท่าทางของเธอเป็นแบบนี้

สือฮว่าไม่พูด และเธอรู้สึกโมโหจนไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ

"ฉันรู้ทุกจุดที่อ่อนไหวของเธอ เธอว่าฉันเคยเลี้ยงเธอไว้เคียงข้างฉันมาก่อนไหม หืม？"

สิ่งที่เขาใช้คือการเลี้ยง เหมือนกับการเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอย่างงั้น

ในความเข้าใจของเขา น่าจะไม่มีเพื่อนผู้หญิง แฟน หรือภรรยาเหล่านี้อยู่

ผู้หญิงคือของเล่น เขามีความสุขก็เลี้ยงไว้ข้างกาย

สือฮว่าพยายามจะหลบ แต่เขาได้รับบาดเจ็บและมีเลือดออกที่ขา ซึ่งไร้เรี่ยวแรงและบวกกับฤทธิ์ของยาก็แทบจะปล่อยให้เขานั้นบีบจับตามใจ

คางของเธอถูกเขาจับไว้ เขาก้มศีรษะและจูบด้วยความคิดถึงเล็กน้อย

ฟันของสือฮว่ากัดลงอย่างแรง กัดจนผิวปากของเขานั้นถลอกออก

ฮ่อหมิงเลิกคิ้ว ดวงตานั้นเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที "เธอก็ทำกับฮ่อฉวนสือแบบนี้หรือ？มันเคยสัมผัสเธอตรงไหน？มันสัมผัสทั่วร่างกายแล้วใช่ไหม？"

ยิ่งเขาพูดมากเท่าไหร่ ความบ้าคลั่งบนใบหน้าก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

สือฮว่าอยากจะวิ่ง แต่ไหล่ของเธอถูกเขาจับไว้แน่น

เขากำลังจะบ้าอีกครั้ง เขาก็เป็นเหมือนกับอากาศที่ไม่สามารถคาดเดาได้

"เขากับฉันเป็นสามีภรรยากัน เขาก็ต้องสัมผัสฉันโดยธรรมชาติ และฉันก็ชอบให้เขาสัมผัส มีปัญหาเหรอ?"

ในใจของฮ่อหมิงนั้นมีความเจ็บปวดแวบเข้ามาอีกครั้ง "มันไม่เหมาะสม…มันมีสิทธิ์อะไร？!"

เขาเริ่มฉีกเสื้อผ้าของเธออย่างบ้าคลั่งและไร้ความอ่อนโยน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าความอ่อนโยนคืออะไร

น้ำตาของสือฮว่าก็ไหลลงมาทันทีพลางกำผ้าปูที่นอนแน่นและร้องไห้เงียบๆ

เดิมทีฮ่อหมิงต้องการได้เธอจนแทบจะรอไม่ไหว