ตอนที่ 270 รักก็คือฝ่ายหนึ่งก้มหัวให้อีกฝ่ายหนึ่ง

สือฮว่า รีบไปที่่ห้องน้ำ

ทันทีที่เธอเข้าไป เธอก็เห็นหมิงหวิ๋นกำลังแต่งหน้า

หมิงหวิ๋นขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอ "คุณหนูสือ สุขภาพของคุณดูแย่มากเลย"

ปลายนิ้วของ สือฮว่า ม้วนขึ้นและเธอมองตัวเองในกระจกแม้ว่าเธอจะแต่งหน้าที่ละเอียดอ่อนมาก แต่เธอก็ไม่สามารถปกปิดความอ่อนล้าบนใบหน้าของเธอได้

ฮ่อหมิง ที่เอาแต่พูดว่าเขารักเธอ ไม่เคยสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติกับร่างกายของเธอเลย

ความรักนี้ แย่กว่าขยะสักอีก

เธอมองไปที่หมิงหวิ๋น และพูดช้าๆ

"คุณหนูหมิง คุณเป็นคู่หมั้นของฮ่อหมิง คุณไม่ชอบเขาเหรอ?"

แสงสลัวแวบเข้ามาในดวงตาของหมิงหวิ๋นอย่างรวดเร็ว ปากของเธอก้มลง เธอวางกล่องแต่งหน้าไว้ และหันไปมองเธออย่างแผ่วเบา

"นั้นไม่ใช่ชอบ แต่เป็นความรัก เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะชอบคุณมาก ฉันเลยช่วยไม่ได้"

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่คนๆ นี้ยังชอบฮ่อหมิง มีเพียงความชอบที่จะสามารถพูดคุยต่อไปได้

"คุณหนูหมิง ตราบใดที่คุณส่งฉันออกไป ฉันสาบานว่าฉันจะไม่กลับมาอยู่เคียงข้างฮ่อหมิงอีกในชีวิตนี้ คุณทั้งสองก็จะแต่งงานกันและไม่มีใครมารบกวนพวกคุณอีก"

หมิงหวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นและยิ้ม "คุณคิดว่าอาหมิงจัดการง่ายขนาดนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะส่งคุณไปอยู่ใต้เปลือกตาของเขา"

"ฉันจะจัดการเขาเอง คุณหนูหมิง คุณแค่ต้องการรับฉันที่สวนจื่อเท่านั้น"

ถ้าไม่มีใครรับ เธอจะมีเพียงหนึ่งคำตายเมื่อเธอออกจากสวนจื่อ

ดังนั้นเธอจึงต้องร่วมมือกับหมิงหวิ๋น และเมื่อเธอให้ความร่วมมือเท่านั้นจึงจะสามารถออกจากฮ่อหมิงได้

หมิงหวิ๋น เข้ามาใกล้และเหลือบมองเธอ

"จริงๆคุณหนูสือไม่ต้องจากไปเลย แม้ว่าอาหมิงจะไม่รู้วิธีรักผู้หญิงคนหนึ่ง ตราบใดที่คุณเตือนเขาเล็กน้อย ตราบใดที่คุณเต็มใจที่จะสอนเขา เขาก็จะเรียนรู้ ถ้า คุณไม่สบาย คุณต้องมีความคิดริเริ่มบอกเขาก่อน เขาจะตระหนักในสิ่งนี้ ถ้าคุณไม่พูดอะไร เขาจะไม่มีวันรู้ พูดตามตรง อาหมิงก็ไม่เลวสำหรับคุณ ถ้าคุณใส่ทัศนคติที่อ่อนโยน และสื่อสารกับเขาได้ดีเขาจะเป็นคู่รักที่มีคุณสมบัติเหมาะสม "

แต่ สือฮว่า ฟังคำพูดเหล่านี้ไม่เข้าหูเลย ตอนนี้ทั้งตัวเธอคิดแต่ว่าจะหนีจากฮ่อหมิง ได้อย่างไร

"คุณหนูหมิง ถ้าคุณรักเขา โปรดร่วมมือกับฉัน"

เมื่อเห็นใบหน้าที่มั่นคงของเธอ หมิงหวิ๋นก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากกว่านี้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า "ถ้าคุณสามารถจัดการอาหมิงได้ ฉันจะรับคุณที่ สวนจื่อ เวลาตีสามเช้า"

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีการใจร้อนเล็กน้อย

หลังจากออกจากห้องน้ำ เธอก็เดินไปหาพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ไม่ไกล "ขอโทษค่ะ คุณช่วยซื้อยานอนหลับให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันปวดหัวมาก ฉันอยากพักที่นี่สักพัก"

คนที่มาที่นี่เป็นคนรวยเท่านั้น พนักงานไม่กล้าที่จะขุนเคือง

แม้ว่าคำขอของ สือฮว่า จะแปลก แต่เขาก็ยังปฏิบัติตาม

สือฮว่ารอที่นี่ประมาณสิบนาที แล้ววางยานอนหลับสองเม็ดไว้ในฝ่ามือของเธอ

เธอวางยานอนหลับในกระเป๋าของเธอแล้วกลับไปที่ด้านข้างของฮ่อหมิง

ความอดทนของฮ่อหมิงกำลังจะหมดลง และทันทีที่เขากำลังจะลุกขึ้นและมองหาเธอ เขาก็เห็นเธอเดินมาอย่างช้าๆ

เขารู้สึกโล่งใจ ดึงคนเข้าไปแล้วกอดเขาแน่น "ทำไมไปนานจัง"

"เครื่องสำอางตก ไปเติมเครื่องสำอาง"

การโกหกของเธอโพล่งออกมาอย่างแผ่วเบา และฮ่อหมิงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

สือฮว่านั่งข้างเขาอย่างเชื่อฟัง ในใจรอคอยวันรุ่งขึ้นที่จะมาถึง

สิ่งที่เธอไม่ได้สังเกตก็คือการจ้องมองของยวี่ป๋ายเยี่ยน ตกอยู่ที่เธอ

หวี่ป๋ายเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

คืนนี้มีคนมาทานอาหารค่ำไม่มาก และไม่มีใครกล้ารบกวนโต๊ะของฮ่อหมิง ดังนั้นโต๊ะนี้จึงเงียบและเงียบตั้งแต่ต้นจนจบ

สือฮว่าขอเกี่ยวคอและคดแขนราวกับว่าเขากำลังจะผล็อยหลับไป

ฮ่อหมิง กอดเอวของเธอและร่างกายที่อ่อนนุ่มของเขาทำให้ดวงตาของเขาเป็นสีแดงทันที